Γράφει ο Χρόνης Πολυχρονίου

Δεν τη θέλω αυτή την Ευρώπη. Δεν θέλω ούτε τα Ευρώ της, ούτε τα καλά της, ούτε τίποτα από αυτήν. Αρκετά μας ήπιανε το αίμα τόσα χρόνια τώρα. Μας αηδιάζουν πλέον. Την ώρα που μας πιέζουν κυριολεκτικά να πνίξουμε μικρά παιδιά στη θάλασσα του Αιγαίου, αυτοί οι ίδιοι ψηφίζουν Νόμους για να αρπάζουν έως και τα δαχτυλίδια των δύστυχων προσφύγων. Ως και τις πόρτες των σπιτιών που διαμένουν σημαδεύουν με κόκκινη μπογιά. Χάθηκε όχι μόνο η Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και πολιτισμός αλλά κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Ντροπή τους.

Και ρωτώ:

Πού είναι ο πνευματικός κόσμος; Πού είναι οι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών, του πολιτισμού, οι δάσκαλοι, οι φωτισμένοι ταγοί της κοινωνίας; Λούφαξαν, κιότεψαν, έγιναν φοβισμένα ποντικάκια, υπηρέτες μίας συντηρητικής αστικής κουλτούρας χρήματος, κατανάλωσης και καλοπέρασης. Χρήματος, κατανάλωσης και καλοπέρασης που κατά βάθος προέρχεται από την υποκίνηση πολέμων στη Συρία και όπου αλλού δημιουργούνται κύματα προσφύγων και κυνηγημένων παιδιών τα οποία πνίγονται στο Αιγαίο τρέχοντας απεγνωσμένα να σωθούν από τις βόμβες τους. Πού είναι ο πνευματικός κόσμος να σηκώσει τη φωνή και το ανάστημα του και να τα βάλλει με τους Ευρωπαίους εμπόρους της φωτιάς και του αίματος; Η φωτογραφία του μικρού πνιγμένου Αιλάν δεν ταράζει τον ύπνο τους;

Ε λοιπόν. αφού δεν υπάρχει πια ο πνευματικός κόσμος να ασκήσει το ρόλο του, δεν υπάρχει σωτηρία παρά μόνο αν αυτόν το ρόλο τον αναλάβουν τα ίδια τα παιδιά. Εκεί ίσως υπάρχει μόνη ελπίδα. Για αυτό αν και μόνο ένα παιδί – μαθητής της Λακωνίας διαβάσει αυτή την κραυγή αγωνίας μου, ας σπεύσει να το πει σε άλλους δύο, οι δύο σε τέσσερις, οι τέσσερις σε οκτώ και έτσι με μορφή πυραμίδας, δηλαδή γεωμετρικής προόδου και με την συμμετοχή των 15 - μελών μαθητικών συμβουλίων, κάνοντας χρήση των κοινωνικών δικτύων που χειρίζονται (facebook, twitter, κλπ), να τολμήσουν. Δώστε τους να καταλάβουν. Με κατεύθυνση την Ευρώπη διαδώστε το μήνυμα, ξεσηκώστε τον κόσμο.

Δηλαδή:
Καταγγείλετε τους γονείς των παιδιών της παγκόσμιας κοινότητας ως δολοφόνους και αγύρτες, αφού ζητούν από εμάς, τους δικούς σας δηλαδή γονείς, να πνίγουμε παιδιά πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι αρπάζουν τα τιμαλφή των δυστυχισμένων γονιών που κατάφεραν να φθάσουν στη χώρα τους.

Κάνετέ τους, με τη συνημμένη φωτογραφία του μικρού Αιλάν να αισθανθούν την ντροπή που τους αρμόζει. Παιδιά, η τύχη των μικρών αυτών παιδιών του πολέμου, που πνίγονται κατά εκατοντάδες, βρίσκεται πλέον μόνο στα χέρια σας και στην κραυγή, που σας δίνει η δυνατότητά της τεχνολογίας, να βγάλετε.