ΒΛΑΧΙΩΤΗ. Θα μπορούσε κάποιος να τον ονομάσει γιατρό του κόσμου ή γιατρό χωρίς σύνορα… σε ένα λογοπαίγνιο που σίγουρα βρίσκει τον γιατρό Γιάννη Γρυπιώτη πανταχού παρόντα.

Με έντονα τα χαρακτηριστικά του εθελοντή. Με ωράριο χωρίς τέλος. Με συνεχή παρουσία στα μικρά και στα μεγάλα. (Θυμίζει και ξεπερνά σε πολλά τον αείμνηστο πατέρα του Γεώργιο)

Ο φακός τον «βρίσκει» στο Κέντρο Υγείας Βλαχιώτη, απόγευμα σε εφημερία.
Φυσικά δεν προλάβαμε να αλλάξουμε κουβέντα.

Ένας αλλοδαπός με τραύμα, ένα μικρό παιδί με πυρετό, ένας παππούς με πίεση και ένας νέος με τσίμπημα για την μία ώρα που παραμείναμε στο Κ.Υ. τον κράτησαν μακριά από το γραφείο του και από εμάς.

Κι όταν βρίσκεται στο γραφείο, κρατά στατιστικά, ανταλλάσσει δεδομένα με συναδέλφους, γράφει, υπολογίζει, αναζητά…

«Πως πάει γιατρέ..;» των ρωτά ο δημοσιογράφος. «Καλά. Λίγη πίεση αλλά όλα υπο έλεγχο…» θα πει χωρίς να έχει καταλάβει ότι τρέχει το ρεπορτάζ!
Η νοσηλεύτρια τον καλεί συνεχώς. Το κινητό του ανοικτό αλλά αναπάντητο!

Δείχνει πως αυτή την ημέρα είναι διατεθειμένος να σταθεί όρθιος και μάχιμος όσες ώρες χρειαστεί. Αυτό όμως συμβαίνει κάθε μέρα… Έχετε ακουστά για το burnout και την υπερκόπωση. Σε έρευνα μεταξύ των ιατρικών ειδικοτήτων περισσότερο επιβαρυμένοι εμφανίζονται οι παιδίατροι καθώς (45,5%), ακολουθούν οι αναισθησιολόγοι (34,3%), οι χειρουργοί (32,5%) και οι παθολόγοι (23,1%).Πρόκειται για την επαγγελματική εξουθένωση…

Ο γιατρός πρέπει να είναι όρθιος εκεί! Και αν είναι και Δήμαρχος; Οικογενειάρχης;
Φεύγοντας κατορθώνουμε μια ακόμα ερώτηση: «Γιατρέ το γίνεται εδώ...;».
Η απάντηση: «Η μάχη είναι καθημερινή. Θα κερδίσουμε τον πόλεμο… Έχουμε λόγους, καθήκον, όρκο, πίστη! Με συγχωρείται, με καλούν…»

Δεν είναι ο μόνος. Δεκάδες γιατροί σε Σπάρτη, Βλαχιώτη, Αρεόπολη, Γύθειο, Μολάους, Νεάπολη θα μπορούσαν να ονομαστούν «γιατροί του κόσμου χωρίς σύνορα…»
Τους ευχαριστούμε από καρδιάς!