Γράφει ο Χρήστος Α. Πλειώτας*

Σήμερα η στήλη διαπραγματεύεται ένα διαρκώς επίκαιρο από το 2011 νομικό θέμα, που έχει να κάνει με την κατηγορία που ασκείται – δυστυχώς εύκολα – σε βάρος καταστηματαρχών με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, για ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ μέσω αυτών τυχερών παιγνίων (κυρίως φρουτάκια) άνευ αδείας.

Οι διώξεις είναι κακουργηματικής μορφής, με συνέπεια να σύρονται οι κατηγορούμενοι στην ανάκριση και να επαπειλείται εναντίον τους, ακόμα και προσωρινή κράτηση (προφυλάκιση) αν Ανακριτής και Εισαγγελέας κρίνουν ότι μόνον δι’ αυτού του μέσου εξασφαλίζεται η παρουσία τους στο Δικαστήριο και η αποτροπή τέλεσης νέων εγκλημάτων στο μέλλον.

Το δε Δικαστήριο εις το οποίο παραπέμπονται είναι το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων, το οποίο καλείται να εφαρμόσει τον νόμο, ο οποίος απειλεί κατά των υπαιτίων ποινή καθείρξεως (βαριάς μορφής φυλάκιση) τουλάχιστον 10 ετών!!! με ανώτατο όριο τα 20 έτη.

Αφορμή για την δημοσίευση του παρόντος άρθρου, μου έδωσε μία ΕΞΕΧΟΥΣΑ απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Ναυπλίου, η οποία εκδόθηκε την 20 – 01 – 2016 και πρόκειται να δημοσιευθεί – όταν καθαρογραφηθεί – στα ποινικά Νομικά περιοδικά, η οποία ΑΘΩΩΣΕ κατηγορούμενους για διεξαγωγή τυχερών παιγνίων μέσω «Ηλεκτρονικών Υπολογιστών» υιοθετώντας πλήρως τους αυτοτελείς ισχυρισμούς της υπεράσπισης, οι οποίο συνίστανται σ’ όσα ακριβώς κατωτέρω εκθέτω.

Βεβαίως δεν επιθυμώ να «ευλογήσω τα γένια μου» απλώς έχω χρέος ως Δικηγόρος του ποινικού κυρίως ακροατηρίου, να ευαισθητοποιήσω τους ενασχολούμενους με νομικά θέματα, αλλά πρωτίστως και τους πολίτες που δέχονται τις συνέπειες της εφαρμογής των νόμων, ώστε στο μέλλον η Ελληνική κοινωνία να μην ποινικοποιεί «αφειδώς και παραχρήμα» ό,τι κινείται στον χώρο και δείχνει με την πρώτη ματιά «ένοχο», αλλά να εντρυφεί στην αληθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να σύρεται υπόδικος ο πολίτης σε ανακριτικά γραφεία και δικαστήρια και να επαπειλείται εναντίον του η εσχάτη των ποινών που σημαίνει πολυετή στέρηση της προσωπικής του ελευθερίας.

Το ιστορικό της υποθέσεως που απασχόλησε το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Ναυπλίου έχει ως εξής: (Δυστυχώς είναι πανομοιότυπο σε πάρα πολλές περιπτώσεις απ’ το 2011 έως σήμερα).

Την 21 – 02 – 2014 στο πλαίσιο ανώνυμης καταγγελίας στο Τμήμα ασφαλείας Σπάρτης ότι διενεργούνταν παράνομα τυχερά παίγνια σε κατάστημα Σπάρτης, μετέβησαν σ’ αυτό δύο αστυνομικοί, οι οποίοι προσποιούμενοι τους πελάτες κάθισαν σε τραπέζι στο εσωτερικό του και διαπίστωσαν ότι υπήρχαν εγκατεστημένοι και σε λειτουργία Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές, τους οποίους χειρίζονταν πελάτες του καταστήματος. Σ’ έναν Η/Υ συγκεκριμένος πελάτης όπως κατέθεσε ο αστυνομικός ενώ έκανε χρήση του Η/Υ κάποια στιγμή απευθυνόμενος στον Υπεύθυνο του καταστήματος του είπε την φράση: «βάλε μου πέντε (5) ευρώ». Μετά από πέντε λεπτά κατά τον αστυνομικό εμφανίστηκαν στην οθόνη του Υπολογιστή πέντε κάθετες κυλιόμενες στήλες με εικονίδια τα οποία απεικόνιζαν φρούτα, ενώ ο συγκεκριμένος πελάτης με τον ανάλογο χειρισμό του κέρσορα (ποντίκι) εκινούσε την κύλιση των στηλών, οι οποίες ακινητοποιούνταν χωρίς την θέλησή του. Ο αστυνομικός κατάλαβε απ’ τον τρόπο διεξαγωγής του παιγνίου, ότι ο συγκεκριμένος χρήστης ήταν παίχτης του απαγορευμένου, τυχερού παιγνίου «φρουτάκια» με το οποίο κέρδιζε ή έχανε πόντους που αντιστοιχούσαν σε χρήματα, διακινδυνεύοντας με αυτόν τον τρόπο το χρηματικό ποσό που είχε καταθέσει – στοιχηματίσει (πέντε ευρώ). Κατά τον αστυνομικό επίσης, το τελικό αποτέλεσμα από το τυχερό παιχνίδι που έπαιζε ο χρήστης, δεν εξαρτάτο σε καμία περίπτωση από την πνευματική ή την τεχνική ικανότητα του παίχτη. Πάντα κατά τον αστυνομικό όταν ενημέρωσε τους υπόλοιπους συναδέλφους του να εισέλθουν στο κατάστημα και συλλάβουν τον υπεύθυνο του καταστήματος και τον παίχτη, διαπίστωσε ότι ο πρώτος που βρισκόταν πίσω από άλλον υπολογιστή στο εσωτερικό της μπάρας του καταστήματος, αντιλαμβανόμενος την είσοδο των αστυνομικών, έκανε μία βιαστική κίνηση του χεριού τους προς τον υπολογιστή και ταυτοχρόνως άλλαξε η οθόνη του Υπολογιστή που χειριζόταν ο παίχτης που έπαιζε «φρουτάκια». Το κατάστημα, όπως προέκυψε εκ της δικογραφίας, ήταν μία καφετέρια που διέθετε νόμιμη άδεια λειτουργίας με τμήμα προσφοράς υπηρεσιών διαδικτύου από δώδεκα Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές εντός αυτού. Κατόπιν των ανωτέρω συνελήφθη ο παίχτης, ο υπεύθυνος του καταστήματος και η ιδιοκτήτρια που ήταν απούσα, οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα, ασκήθηκε σε βάρος τους ποινική δίωξη για παράβαση άρθρου 52 παρ. 1 εδ τελευταίο Ν 4002/2011 όπως τροποποιήθηκε και ισχύει με Ν 4142/05 – 04 – 2013, παραπέμφθηκαν στον Ανακριτή και μετά την απολογία τους αφέθηκαν ελεύθεροι πλην όμως τους επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι, απαγόρευσης εξόδου από την χώρα και καταβολής εγγυοδοσίας 1.000 ευρώ στον καθένα.

Οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν εξ’ αρχής την κατηγορία και υποστήριξαν με υπόμνημά τους στην ανάκριση το οποίο επανέλαβαν με περισσότερες αιτιολογίες ως προς το Νομικό μέρος ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Ναυπλίου τα εξής:

Ότι ουδέποτε διεξήγαγαν τυχερά παίγνια, χωρίς να διαθέτουν την απαιτούμενη προς τούτο άδεια, κατά παράβαση του άρθρου 52 παρ. 1 εδ. τελευταίο Ν 4002/22 – 08 – 2011 και δη μέσω Ηλεκτρονικού Υπολογιστή.

Τόνισαν ειδικότερα ότι: Για να αποδειχθεί ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ τυχερού παιγνίου μέσω Η/Υ κατά τον Ν 4002/2011 όπως ορισμένα άρθρα αυτού αντικαταστάθηκαν, συμπληρώθηκαν και τροποποιήθηκαν απ’ τον Ν 4142/05 – 04 – 2013 απαιτούνται τα εξής στοιχεία: Κατ΄αρχήν να υφίσταται τυχερό παίγνιο, είτε διότι έχει χαρακτηρισθεί ως τυχερό ή έστω ως μικτό παίγνιο, σύμφωνα με τις διατάξεις του β.δ. 29/1971, έως την έναρξη ισχύος του ν 4142/2013, είτε διότι έχει χαρακτηρισθεί ως τυχερό κατά το άρθρο 25 παρ. 1 β Ν 4002/2011, ως αντικαταστάθηκε απ’ το άρθρο 22 Ν 4142/2013 απ’ την Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου παιγνίων (ΕΕΕΠ) του Ν 4002/2011 κατόπιν υποβληθείσης εις αυτήν προς τούτο αιτήσεως του κατασκευαστή, προμηθευτή, διανομέα, κατόχου αδείας ή επιτηδευματία στο κατάστημα του οποίου εγκαθίσταται και διενεργούνται τα παίγνια (άρθρο 28 παρ. 3 γ Ν 4002/011), είτε διότι έχει χαρακτηρισθεί ως τυχερό κατόπιν τεχνικής πραγματογνωμοσύνης της ΕΕΕΠ που διενεργήθηκε κατόπιν αιτήματος της Δικαστικής αρχής (άρθρο 28 παρ. 3 δ Ν 4002/2011), είτε διότι σε κάθε περίπτωση προκύπτει εκ του τρόπου λειτουργίας του παιγνίου και τις περιστάσεις διεξαγωγής του, ότι εξαρτάται κατ’ αποτέλεσμα έστω και εν μέρει από την τύχη ή υφίσταται οικονομική διακινδύνευση (wager ή bet) που ως τέτοια νοείται η επιλογή του παίκτη να αναλάβει τον κίνδυνο επένδυσης στο αποτέλεσμα του παιγνίου, οποιουδήποτε χρηματικού ποσού ή άλλου περιουσιακού στοιχείου, ανεξάρτητα από το ύψος της αξίας του στοιχείου αυτού, προκειμένου να επιδιώξει άμεσα ή έμμεσα οικονομικό όφελος από το αποτέλεσμα διεξαγωγής του παιγνίου.

Επεσήμαναν ιδιαίτερα ότι: Για την εφαρμογή του ορισμού αυτού – που ετέθη για πρώτη φορά με τον Ν 4142/2013 και ισχύει έως σήμερα – στην έννοια της οικονομικής διακινδύνευσης περιλαμβάνεται και η συμμετοχή σε διεξαγωγή τυχερού παιγνίου που παρέχεται δωρεάν (bonus free bets κ.λπ.) και συνδέεται με οικονομική διακινδύνευση χρηματικού ποσού ή άλλου περιουσιακού στοιχείου η οποία προηγήθηκε ή ακολουθεί.

Σημείωσαν με νόημα ότι: Κατά το άρθρο 22 παρ. 3 Ν 4142/2013 που προσέθεσε παρ. 3 στο άρθρο 26 Ν 4002/2011: «Διαδικασίες το αποτέλεσμα των οποίων εξαρτάται από την τύχη ή από την τεχνική και πνευματική ικανότητα χωρίς όμως οι συμμετέχοντες να έχουν προς τούτο οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση περιουσιακή επιβάρυνση, ανεξάρτητα αν είναι πιθανόν να αποκτήσουν από την συμμετοχή τους αυτή περιουσιακό όφελος, δεν χαρακτηρίζονται για τις ανάγκες του νόμου αυτού, ως τυχερά παίγνια».

Σημείωσαν επίσης ότι: Ο Ν 4002/2011 όπως ρητά ορίζεται στο άρθρο 26 αυτού εφαρμόζεται στα τεχνικά – ψυχαγωγικά παίγνια της υποπερίπτωσης γγ΄ της περίπτωσης α΄ του άρθρου 25 και στα τυχερά παίγνια που διενεργούνται με παιγνιομηχανήματα ή μέσω του διαδικτύου, ενώ ηλεκτρονικά παίγνια κατά το άρθρο 25 παρ. 1 α υπό περ. γγ΄ Ν 4002/011 ορίζονται αυτά που για την διεξαγωγή τους, εκτός των υποστηρικτικών ηλεκτρονικών και άλλων μηχανισμών, απαιτούνται ηλεκτρονικές υποστηρικτές διατάξεις (hardware) καθώς και ή ύπαρξη και η εκτέλεση λογισμικού προγράμματος (software) παιγνίων, το οποίο ενσωματώνεται ή εγκαθίσταται σ’ αυτά και περιέχει το σύνολο των πληροφοριών, οδηγιών και λοιπών στοιχείων που αφορούν στην χρήση και στη διεξαγωγή του παιγνίου.

Τόνισαν ότι: Εξ’ αυτών των διατάξεων σαφώς προκύπτει ότι για να χαρακτηρισθεί ένα παίγνιο που διεξάγεται μέσω Η/Υ ως απαγορευμένο τεχνικό – ψυχαγωγικό (όταν δεν υπάρχει άδεια διεξαγωγής του) ή ως τυχερό, κατά τις διατάξεις του Ν 4002/2011 απαιτείται πριν και πάνω απ’ όλα η εξακρίβωση ότι το παίγνιο δεν προέρχεται από σελίδα του διαδικτύου (internet), ούτε ότι είναι διαφημιστικό μήνυμα (demo) αφού στην οθόνη του κάθε Ηλεκτρονικού Υπολογιστή (Η/Υ) υπάρχουν πάντοτε ενδείξεις και εργαλεία που εμφανίζονται κατά την χρήση του, όταν ο χρήστης «σερφάρει» στο διαδίκτυο σε σχετικές ιστοσελίδες ή στο πλαίσιο προβολής διαφημιστικών μηνυμάτων δηλαδή υπάρχει μπάρα εργαλείων, τετραγωνίδια μεγιστοποίησης, ελαχιστοποίησης κ.λπ. Ιδιαίτερα επέμειναν ότι ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ υφίσταται όταν το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, μέσω μηχανικών ηλεκτρομηχανικών ή ηλεκτρονικών παιγνιομηχανημάτων με υποστηρικτικούς μηχανισμούς ή λογισμικά προγράμματα που ενσωματώνουν το σύνολο των πληροφοριών και λοιπών λειτουργικών στοιχείων του παιγνίου ή μέσω της δημιουργίας και θέσης σε λειτουργία ιστοτόπων στο διαδίκτυο, διενεργεί και εκμεταλλεύεται οικονομικά ή συμμετέχει στην οικονομική εκμετάλλευση του παιγνίου, οργανώνοντας τους κανόνες διεξαγωγής του, προκαθορίζοντας τους όρους συμμετοχής των παικτών και διατηρώντας τον έλεγχο της οικονομικής διαχείρισης του παιγνίου, χωρίς την απαιτούμενη προς τούτο άδεια.

Τόνισαν περαιτέρω με έμφαση ότι: Βάσει όλων των ανωτέρω, για τον χαρακτηρισμό ενός παιγνίου ως τυχερού, δεν αρκούσε μόνον το ότι στην οθόνη του Η/Υ , ο οποίος ήταν διαθέσιμος στο κοινό για την διενέργεια παιγνίων, εμφανίζονταν φρουτάκια, ζωάκια, αυτοκινητάκια κ.λπ. αφού και στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε κατ΄ αρχήν και προ παντός άλλου να είχε αποκλεισθεί, ότι η εμφάνιση στην οθόνη του Η/Υ σε σειρά των ιδίων σχηματισμών δεν προερχόταν από σελίδα του διαδικτύου (internet) που παρείχε στους πελάτες του το κατάστημα, εφόσον μάλιστα διέθετε νόμιμή προς τούτο άδεια παροχής υπηρεσιών διαδικτύου ως «internet cafe» ή να αποκλεισθεί ότι οι σχηματισμοί αυτοί, δεν είχαν εμφανιστεί ως διαφημιστικά μηνύματα (demo) στην οθόνη του Η/Υ κατά την σύνδεσή του, μέσω ενδείξεων και εργαλείων που υπήρχαν στην οθόνη του κατά την στιγμή τ0υ ελέγχου π.χ. μπάρες εργαλείων, τετραγωνίδια μεγιστοποίησης ή ελαχιστοποίησης κ.λπ. με συγκεκριμένες ιστοσελίδες του διαδικτύου που προέβαλαν διαφημιστικά μηνύματα και εκ δευτέρου θα έπρεπε πρώτον να προκύπτει ότι η εμφάνιση στην οθόνες του Η/Υ σε σειρά ιδίων σχηματισμών ήταν αποτέλεσμα εξηρτημένο αποκλειστικά από την τύχη, άνευ δυνατότητας του κάθε παίκτη να πετύχει με δική του ικανότητα το αποτέλεσμα που ήθελε, δεύτερον θα έπρεπε να προσδιορίζονται οι συνέπειες που θα είχε η εμφάνιση στην οθόνη του Η/Υ σε σειρά των ιδίων απ’ τα απεικονιζόμενα σχήματα (τρίλιζα), τρίτον να τεκμηριωνόταν αν από το παιχνίδι που έπαιζε ο παίκτης θα κέρδιζε κάποιο χρηματικό ποσό ανάλογα με το πόσοι τέτοιοι σχηματισμοί τρίλιζας θα εμφανίζονταν κατά την διεξαγωγή του παιγνίου ή εάν σε περίπτωση αποτυχίας τέτοιου αποτελέσματος θα έχανε μέρος ή το σύνολο του χρηματικού ποσού που θα είχε διαθέσει πριν από την έναρξη του παιγνίου για εξαγορά μονάδων και τέταρτον θα έπρεπε να προκύπτει αν το ποσό που καταβαλλόταν από τον χρήστη, αποτελούσε απλώς το αντίτιμο για την χρήση του Η/Υ ανάλογα με την διάρκεια χρήσης του, προκειμένου αυτός να ψυχαγωγηθεί, καθόσον ελλείψει κέρδους ή ζημίας του παίκτη, δεν στοιχειοθετείται αξιόποινη πράξη προβλεπομένη και τιμωρούμενη απ’ την σχετική διάταξη του Ν 4002/2011 όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με Ν 4142/2013 (βλ. ΑΠ 596/2011 και ΑΠ 920/2010 Νόμος αλλά και 43/2012 Βουλεύματος Πλημ/κων Θεσσαλονίκης και 7/2013 βούλευμα Εφετείου Πειραιώς (Ποιν.).

Οι κατηγορούμενοι απέδειξαν ότι: Εξ’ ουδενός στοιχείου της σε βάρος τους ποινικής δικογραφίας προέκυψε, ότι την 21 – 02 – 2014 περί ώρα 22:10μ.μ. διεξήγαγαν τυχερά παίγνια (φρουτάκια) εντός του καταστήματός τους. Απέδειξαν ότι: Εξ’ ουδενός στοιχείου προέκυψε ότι υπήρξε ΤΥΧΕΡΟ ΠΑΙΓΝΙΟ στην οθόνη του Η/Υ που έκανε χρήση ο συγκεκριμένος πελάτης του καταστήματός τους.

Τόνισαν ότι: Δεν υπήρχε στην δικογραφία Υπουργική Απόφαση στο πλαίσιο του β.δ. 29/1971 που να χαρακτήριζε ως τυχερό το παίγνιο. Απέδειξαν ότι δεν υπήρχε επίσης πραγματογνωμοσύνη της μόνης αρμόδιας και θεσμοθετημένης από τον Ν 4002/2011 Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (Ε.Ε.Ε.Π.) που να διαπιστώνει ότι ο συγκεκριμένος Η/Υ είχε ενσωματωμένο ειδικό λογισμικό πρόγραμμα διεξαγωγής τυχερών παιγνίων. Απέδειξαν επίσης ότι δεν προέκυψε ότι το παίγνιο ήταν τυχερό εκ του τρόπου λειτουργίας αυτού, τονίζοντας ιδιαιτέρως ότι το Δικαστήριο δεν έπρεπε να λάβει υπόψη του την περιγραφή που έκανε ο αναρμόδιος να αποφανθεί περί της φύσης και του χαρακτήρα του παιγνίου αστυνομικός. Συγκεκριμένα απέδειξαν επ’ αυτού ότι: Δεν προέκυψε εκ των περιστάσεων διεξαγωγής του ότι βάσει της καταθέσεως του αστυνομικού ήταν τυχερό παίγνιο, διότι δεν προέκυψε ότι υπήρχε εκ του τρόπου λειτουργίας του, αποτέλεσμα που ήταν έστω και εν μέρει επιρροή τύχης και ότι επιπροσθέτως υφίστατο οικονομική διακινδύνευση χρηματικού ποσού ή άλλου περιουσιακού στοιχείου του παίκτη. Και βεβαίως απέδειξαν ότι σε καμία περίπτωση δεν προέκυψε ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ τυχερού παιγνίου από τους Υπεύθυνους του καταστήματος.

Απέδειξαν ότι: Ο αστυνομικός υπάλληλος αρκέστηκε απλώς να αναφέρει πως είδε στην οθόνη του Η/Υ πέντε (5) κάθετες κυλιόμενες στήλες με εικονίδια, τα οποία απεικόνιζαν φρούτα. Επίσης ότι αντελήφθη ένα άτομο που καθόταν μπροστά στον Η/Υ να λέει σ’ ένα άτομο που βρισκόταν πίσω από την μπάρα του καταστήματος «βάλε μου πέντε ευρώ». Επίσης ότι περνώντας πίσω από τον παίκτη, είδε ότι με τον ανάλογο χειρισμό του κέρσορα (ποντίκι) εκινούσε την κύλιση των στηλών οι οποίες ακινητοποιούνταν, χωρίς την θέλησή του.

Τόνισαν ότι δεν έπρεπε το Δικαστήριο να βασισθεί στην ανωτέρω περιγραφή του αστυνομικού ούτε στις υποκειμενικές κρίσεις και εκτιμήσεις του, οι οποίες μάλιστα ήταν παντελώς ανεπιβεβαίωτες από έγγραφα της Δικογραφίας αλλά και από μάρτυρες. Δεν έπρεπε να βασισθεί στην κρίση του αστυνομικού: «Τότε κατάλαβα ότι αυτός διενεργεί τυχερό παίγνιο καθόσον στο παίγνιο που διενεργείτο η επιτυχία εξαρτάται από τον συνδυασμό που προκύπτει κατά την ακινητοποίηση των στηλών, αναλόγως δε με τον συνδυασμό των εικονιδίων που επιτυγχάνονται, ο παίκτης κερδίζει ή χάνει πόντους που αντιστοιχούν σε χρήματα διακινδυνεύοντας με αυτόν τον τρόπο το χρηματικό ποσό που έχει καταθέσει – στοιχηματίσει». Ούτε στην αυθαίρετη κρίση του ότι: «Το τελικό αποτέλεσμα δεν εξαρτάται σε καμία περίπτωση απ’ την πνευματική ή τεχνική ικανότητα του παίκτη και είναι αμιγώς τυχερό». Ούτε στον ανεπιβεβαίωτο ισχυρισμό του: «Εισερχόμενοι οι συνάδελφοι στο κατάστημα το άτομο που βρισκόταν στον Η/Υ στο εσωτερικό της μπάρας του καταστήματος έκανε μία βιαστική κίνηση του χεριού προς τον υπολογιστή και ταυτόχρονα άλλαξε η οθόνη του Η/Υ που χειριζόταν ο πελάτης – παίκτης του παράνομου παιγνίου στην επιφάνεια εργασίας».

Οι κατηγορούμενοι επεσήμαναν ιδιαίτερα ότι: Α/ Δεν ανέφερε καν ο αστυνομικός αν οι υπολογιστές του καταστήματος, φυσικά και ο συγκεκριμένος Η/Υ ήταν κατά την ώρα του ελέγχου συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο και εάν ελέγχονταν ή όχι από μία κεντρική μονάδα (server) στην οποίαν ήταν εγκατεστημένο ειδικό λογισμικό πρόγραμμα, με το οποίο ελέγχονταν όλοι οι Η/Υ του καταστήματος. Τόνισαν ότι ο αστυνομικός ακριβώς διότι ήταν αναρμόδιος δεν ανέφερε το απολύτως καίριο και σημαντικό εάν τα «φρουτάκια» που λέει ότι είδε στην οθόνη του Η/Υ προέρχονταν από σελίδα του διαδικτύου (internet), εύτε εάν ήταν διαφημιστικό μήνυμα (demo) κατά την σύνδεση του Η/Υ με συγκεκριμένη σελίδα του διαδικτύου (internet), ούτε εάν υπήρχαν στην οθόνη του Η/Υ τα γνωστά εικονίδια που εμφανίζονται πάντα (μπάρες εργαλείων και τετραγωνίδια μεγιστοποίησης – ελαχιστοποίησης) και επέτρεπαν στον χρήση να αλλάζει ιστοσελίδες και να βλέπει τέτοια διαφημιστικά μηχανήματα, στα οποία κατά το σύνηθες απεικονίζονται σε σχηματισμούς κατά σειρά φρουτάκια, αυτοκινητάκια κ.λπ.

Τόνισαν ότι δεν αποκλείσθηκε το γεγονός να υπήρχε στην οθόνη του Η/Υ και να ήταν σε λειτουργία πρόγραμμα περιήγησης στο internet (internet explorer).

Τόνισαν ειδικότερα ότι δεν προέκυψε με βεβαιότητα ότι ο Η/Υ που βρισκόταν ο χρήστης ελεγχόταν ως προς την επιφάνεια εργασίας του χρήστη (οθόνη) από κεντρική μονάδα που βρισκόταν κάτω από την μπάρα του καταστήματος, στην οποία υπήρχε εγκατεστημένο ειδικό λογισμικό πρόγραμμα με το οποίο ελέγχονταν όλοι οι Η/Υ. Τέτοια μονάδα δεν ανευρέθη στο κατάστημα και φυσικά δεν κατασχέθηκε.

Επεσήμαναν ιδιαίτερα ότι: Και οι δύο Η/Υ κατασχέθηκαν με όλα τα συστατικά τους (κεντρική μονάδα, ποντίκι, οθόνη, πληκτρολόγιο αυτών) χωρίς να έχει εντοπισθεί και κατασχεθεί μηχανισμός που επέτρεπε τον έλεγχο όλων των Η/Υ από κεντρική μονάδα με ειδικό επ’ αυτής λογισμικό πρόγραμμα παιγνίων. Τόνισαν επίσης ότι: Εκ του χρηματικού ποσού που κατεσχέθη στο ταμείο του καταστήματος (76 μόλις ευρώ που ήταν η όλη είσπραξη της ημέρας από το πρωί μέχρι το βράδυ από καφέδες, μπύρες κ.λπ.) προέκυψε άνευ άλλου, ότι δεν ήταν ποτέ δυνατό να υπάρξει οικονομική διακινδύνευση του χρήστη, δηλαδή δεν προκύπτει ότι ο χρήστης επέλεξε να αναλάβει τον κίνδυνο επένδυσης στο αποτέλεσμα του παιγνίου οποιουδήποτε χρηματικού ποσού ή άλλου περιουσιακού του στοιχείου και ανεξάρτητα από το ύψος της αξίας του στοιχείου αυτού, προκειμένου να επιδιώξει άμεσα ή έμμεσα οικονομικό όφελος από το αποτέλεσμα διεξαγωγής του παιγνίου.

Ιδιαιτέρως στάθηκαν οι κατηγορούμενοι στο αληθές γεγονός οτι: Ακόμα κι αν θεωρούσε το Δικαστήριο ότι ο χρήστης του Η/Υ είπε στον Υπεύθυνο του καταστήματος την φράση που του αποδίδει ο αστυνομικός: «βάλε μου πέντε ευρώ» δεν τεκμηριώνεται εξ’ αυτής και μόνο ότι θα έπαιζε ένα τυχερό παίγνιο για να κερδίσει κάποιο χρηματικό ποσό ανάλογα με το πόσο σχηματισμοί τρίλιζας θα εμφανίζονταν στην οθόνη κατά την διεξαγωγή του παιγνίου ή εάν σε περίπτωση αποτυχίας τέτοιου αποτελέσματος θα έχανε μέρος από το σύνολο του χρηματικού ποσού που θα είχε διαθέσει πριν την έναρξη του παιγνίου για εξαγορά μονάδων αφού θα μπορούσε κάλλιστα το ποσό των πέντε μόλις ευρώ να αποτελεί απλώς το αντίτιμο για την χρήση του Η/Υ ανάλογα με την διάρκεια χρήσης του προκειμένου ο χρήστης να ψυχαγωγηθεί.

Σε κάθε περίπτωση τόσο ο Υπεύθυνος του καταστήματος, όσο και η ιδιοκτήτρια τόνισαν οτι εξ’ ουδενός στοιχείου προέκυψε η από μέρους τους ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ τυχερού παιγνίου, αφού η μεν ιδιοκτήτρια απουσίαζε εκ του καταστήματός της την ώρα του ελέγχου και άρα δεν είχε καμία σχέση με την διενέργεια και εκμετάλλευση του υποτιθέμενου παιγνίου, ούτε και προέκυψε καθ’ οιονδήποτε τρόπο συμμετοχή της στην οικονομική του εκμετάλλευση, (ούτε τους κανόνες διεξαγωγής του παίκτη σ’ αυτό οργάνωσε, ούτε προκαθόριζε τους όρους συμμετοχής, ούτε διατηρούσε τον έλεγχο της οικονομικής του διαχείρισης), ενώ και ο Υπεύθυνος λειτουργίας καίτοι ήταν παρόν την ώρα του ελέγχου, αναντιρρήτως προέκυψε ότι δεν διενεργούσε, ούτε εκμεταλλευόταν οικονομικά το υποτιθέμενο παίγνιο, ούτε συμμετείχε στην οικονομική του εκμετάλλευση με τους ανωτέρω τρόπους που προϋποθέτει ο Νόμος, αλλά απλώς ήταν στη μπάρα του καταστήματος και εκ του μακρόθεν επόπτευε τον χώρο εντός αυτού, χωρίς καμία ενασχόλησή του με τον Η/Υ.

Ούτε όμως όπως τόνισαν προέκυπτε ενοχή τους για εγκατάσταση τυχερού παιγνίου σε Η/Υ άνευ της κατάλληλης πιστοποίησης είτε του παιγνίου, είτε του παιγνιομηχανήματος, είτε του χώρου ή έστω για εγκατάσταση τεχνικού – ψυχαγωγικού παιγνίου, άνευ πιστοποιήσεως του παιγνίου, του παιγνιομηχανήματος και του χώρου και άνευ ιδίου κέρδους τους απ’ την έκβαση του παιγνίου, ώστε να καταδικασθούν κατ’ επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας σε βαθμό πλημμελήματος, για παράβαση άρθρου 52 παρ. 4 άλλως 52 παρ. 5 ν 4002/2011.

Ειδικότερα τόνισαν ότι: Ως εγκαθιστών και θέτων παράνομα σε λειτουργία τεχνικά – ψυχαγωγικά παίγνια ή τυχερά παίγνια νοείται και τιμωρείται το φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο στο πλαίσιο άσκησης του επιτηδεύματός του παρέχει και επιτρέπει σε τρίτους την πρόσβαση και συμμετοχή σε τεχνικά ψυχαγωγικά ή τυχερά παίγνια, χωρίς την προβλεπομένη από τις διατάξεις των άρθρων 38 παρ. 2, 41, 42, 43 και 44 Ν 4002/2011 πιστοποίηση είτε του παιγνίου είτε του παιγνιομηχανήματος είτε του καταστήματος, με αποκλειστικό όφελος το καταβαλλόμενο από τους παίκτες αντάλλαγμα για την χρήση του παιγνιομηχανήματος ή του Η/Υ και χωρίς ίδιο κέρδος εξαρτημένο από την έκβαση του παιγνίου.

Εκ της δικογραφίας όμως αφ’ ενός μεν δεν προέκυψε η χρήση απαγορευμένου παιγνίου μέσω Η/Υ, αφετέρου δε, δεν προέκυψε ότι το υποτιθέμενο παίγνιο ήταν παράνομο, δηλαδή είχε εγκατασταθεί στον Η/Υ στο πλαίσιο ειδικού λογισμικού προγράμματος παιγνίου με ενσωματωμένες σ’ αυτό πληροφορίες, οδηγίες και λοιπά στοιχεία ως προς την χρήση του και ότι δεν ήταν νόμιμο παίγνιο που ενυπήρχε στον Η/Υ λόγω της σύνδεσής του με το διαδίκτυο (internet) ή ότι δεν ήταν διαφημιστικό μηχάνημα προερχόμενο εκ του διαδικτύου.

Την σε βάρος του κατηγορία αρνήθηκε και ο χρήστης του Η/Υ, καταθέτοντας ότι την στιγμή του έλεγχου έκανε νόμιμη χρήση του internet ως θαμώνας και πελάτης του καταστήματος των συγκατηγορούμενων του, εντός του οποίου δωρεάν παρέχονταν υπηρεσίες προσφοράς υπηρεσιών διαδικτύου (από τους δώδεκα εγκατεστημένους Η/Υ) και δεν έπαιζε παράνομο τεχνικό ψυχαγωγικό ή τυχερό παίγνιο.

Όπως τόνισε ο χρήστης: Τα φρουτάκια που είχαν προς στιγμή εμφανισθεί στην οθόνη του Η/Υ που χειριζόταν, ήταν διαφημιστικό μήνυμα το οποίο εμφανίστηκε ενώ αυτός επιχειρούσε σερφάροντας στο internet (διαδίκτυο) να μπει σε συγκεκριμένη ιστοσελίδα της car.gr.

Ενισχυτικά όλων των ανωτέρω οι κατηγορούμενοι προσκόμισαν ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Ναυπλίου φωτογραφίες από τυχαίους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές εκ των οποίων προέκυπτε το γνωστό σε όλους, ότι δηλαδή ο οιοσδήποτε είχε και έχει σήμερα την δυνατότητα ως χρήστης Η/Υ να «σερφάρει» σε ιστοσελίδες του διαδικτύου (internet) και να γίνει παίκτης τυχερών παιχνιδιών (φρουτάκια, αυτοκινητάκια, ζωάκια κ.λπ.), αρκεί να «γκουγκλάρει» την λέξη «τυχερά παίγνια – φρουτάκια» στην επιφάνεια εργασίας. Αμέσως θα οδηγηθεί σε πλήθος ιστοσελίδων του προσφερόμενου διαδικτύου, όπου και μπορεί να παίξει και μάλιστα free!!! (δωρεάν) όπως τον ενημερώνουν, ό,ποιο παίγνιο θέλει.

Τόνισαν στο Δικαστήριο ότι αυτό βεβαίως δεν σημαίνει πως αυτομάτως ο κάθε ένας χρήστης παιγνίων σε Η/Υ, διαπράττει διεξαγωγή παράνομου παιγνίου διωκόμενο κατά τον Ν 4002/2011.

Το εάν το παίγνιο είναι παράνομο τυχερό, αυτό θα το έλεγε μόνο μία τεχνική πραγματογνωμοσύνη της μόνης αρμόδιας Επιτροπής Εποπτείας και ελέγχου παιγνίων (Ε.Ε.Ε.Π.) που συνέστησε ο Ν 4002/011 και η οποία έως σήμερα ΔΕΝ έχει προβεί σε καμία πραγματογνωμοσύνη!!!

Το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Ναυπλίου υιοθετώντας πλήρως τους ανωτέρω αυτοτελείς ισχυρισμούς των κατηγορούμενων, τους αθώωσε λόγω μη πληρώσεως της αντικειμενικής υπόστασης, της υπό κατηγορία κακουργηματικής πράξεως, για την οποία ήταν υπόδικοι από την 21 – 02 – 2014 έως 20 – 01 – 2016 σηματοδοτώντας με την απόφασή του αυτή τον ορθό δρόμο, τον οποίο θα πρέπει να «διαβαίνει» η ποινική δικαιοσύνη, σε υποθέσεις όμοιας φύσεως και χαρακτήρα, όπου ευκόλως σχηματίζονται ποινικές δικογραφίες και δη κακουργηματικής μορφής, με αποτέλεσμα κόστος και δαπάνη του Ελληνικού Δημοσίου και κυρίως κίνδυνο πλήξης της προσωπικής ελευθερίας αθώων πολιτών, επειδή ένας ή δύο αναρμόδιοι και ξένοι ως προς το αντικείμενο αστυνομικοί, υποκαθιστώντας τους αρμόδιους τεχνικούς πραγματογνώμονες της επιτροπής εποπτείας και ελέγχου παιγνίων, καταθέτουν ότι παίζονταν τυχερά παίγνια σε καθ’ όλα νόμιμους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές.

Για το εν κατακλείδι και για να τονίσω το παράλογο του όλου πράγματος, τονίζω ότι μετά την αθώωση, αποδόθηκαν στους κατηγορούμενους καταστηματάρχες οι δύο Η/Υ που είχαν κατασχεθεί ως μέσα τέλεσης ενός μηδέποτε υφισταμένου κακουργήματος.

*Δικηγόρος

* Τα άρθρα αναγνωστών δεν απηχούν απαραίτητα τη γνώμη του notospress.gr