Κάθε χρόνο, 20 Ιουλίου, Λάκωνες και Μεσσήνιοι παίρνουν τον δρόμο για τον ψηλό Αι-Λιά. Σε υψόμετρο 2.407 μέτρα πηγαίνουν άλλοι για το τάμα, άλλοι για το στοίχημα, άλλοι για τη θέα. Όλοι όμως έχουν έναν στόχο που τους δυναμώνει στη δύσκολη ανάβαση. Με την ελπίδα ότι ο καιρός θα τους βοηθήσει και με την προσδοκία ότι θα βρούν μια γωνιά να παγκιάσουν για την νύκτα ξεκινούν, συνήθως την παραμονή και ξημερώνονται με τη λειτουργία σο πέτρινο ψηλότερο ξωκλήσι του Προφήτη. Ο παπάς πάντα από τους πρώτους… Τη νύκτα όλοι μαζί ανάβουν το σωρό από λιβάνι που έφεραν για να δώσουν σήμα στους κάμπους που ξεχύνονται στα πόδια του Ταϋγέτου.
Κι όταν πάρουν την ευλογία κι ευχηθούν τους Λιάδες αγναντεύουν την μοναδική θέα που τίποτα δεν μπορεί να την εμποδίσει παρά μόνο τα σύννεφα.

Παράδοση αιώνων. Παλαιά στην κορυφή γίνονταν φανερώματα, συνοικέσια και τις επόμενες χρονιές οι γάμοι και τα βαφτίσια.

Ο Ταϋγετος μπορεί να κρατά ατόφια την αρχοντιά του και την δυσκολία του. Όταν αυτό το σεβαστείς απλόχερα σου δίνει ανταλλάγματα.

Πότε την απόλυτη σιγή. Πότε την αίσθηση ότι πάνω από τους ώμους σου δεν βρίσκεται τίποτ’ άλλο από την κεφαλή σου. Βλέπεις τη σκιά της πυραμίδας στον Λακωνικό κάμπο ή τον Μεσσηνιακό κόλπο και αντιλαμβάνεσαι πόσο μικρός είσαι.

Ακούς την ανάσα όσων πατούν το τελευταίο βήμα για να βρεθούν στο πλάτωμα της κορυφής και συνειδητοποιείς πόσο μεγάλος είναι ο κάθε άνθρωπος όταν θέλει.