Γράφει ο Νίκος Μάζης

Στη μικρή μου ηλικία γύρω στο 1963 - 1964 ταξίδευα με τη μητέρα μου για Αθήνα με οδηγό του ταξί τον αείμνηστο τον Τάσο Τρακάκη.

Στο κάθισμα του συνοδηγού καθόταν μια κυρία μαυροφορεμένη που έδειχνε πολύ ιδιαίτερη «αρχοντογυναίκα» πολύ πονεμένη αλλά συνάμα καλοσυνάτη αφού ανεχόταν μέσα στο ταξί την παιδική μου ζωηράδα..!

Όταν το ταξί περνούσε από το Μονοδένδρι, το σημείο της εκτέλεσης των 118 Σπαρτιατών, ρώτησα τη μητέρα μου δείχνοντας το μνημείο «τι είναι αυτό;»
Η μητέρα μου απαντά «εδώ εκτελέστηκαν οι 118». Εγω άρχισα να κάνω πως βογγάω και να λέω «η γιαγιά μου η Γεωργία - της μητέρας μου η μητέρα που ήταν απο τα Βρέσθενα - μου έλεγε ότι πολλές φορές που περνούσε από το σημείο της εκτέλεσης άκουγε βογγητά...

Ξαφνικά η κυρία που καθόταν στο μπροστινό κάθισμα άρχισε να κλαίει με λυγμούς και αναφιλητά… Βλέποντας ο οδηγός σε τη δύσκολη θέση είχα φέρει άθελά μου την κυρία με μάλωσε λέγοντάς μου να σταματήσω να μιλάω...
Θυμάμαι και η κυρία αυτή παρατήρησε ευγενικά τον οδηγό λέγοντάς του «ότι είμαι παιδί και δεν καταλαβαίνω....!».

Εγώ σφίχτηκα στην αγκαλιά της μητέρας μου φοβισμένος και απορημένος αποκοιμήθηκα μέχρι το τέλος του ταξιδιού.
Αργότερα μου εξήγησε η μητέρα μου ποιά ήταν και γιατί έκλαιγε αυτή η καλοσυνάτη κυρία.

Πέρασαν τα χρόνια και γύρω στο 1976, μεγάλος πια, ταξίδευα μόνος μου για Αθήνα με οδηγό του ταξί πάλι τον κυρ - Τάσο. Bετεράνος πλέον στο τιμόνι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας του θύμισα το ταξίδι των παιδικών μου χρόνων...
Θυμήθηκε αμέσως το περιστατικό και μου λέει: «Αυτή η κυρία που καθόταν στο μπροστινό κάθισμα ήταν η μάνα Τζιβανοπούλου που της εκτέλεσαν οι Γερμανοί και τα 4 παιδιά της…»

Αυτή είναι μία από τις πιο θλιβερές ιστορίες του τόπου μου.
Τα τραγικά αποτελέσματά της τα πληρώνουμε ακόμη…