ΣΠΑΡΤΗ. Ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι μανάδες της Σπάρτης. Σε λίγες ημέρες η γιορτή της Μητέρας. Λουλούδια, ευχές, όνειρα και προσδοκίες, Φιλιά αγκαλιές και γιορτές…
Υπάρχει μεγαλύτερη και αυθεντικότερη χαρά και ευτυχία από αυτήν που αναβλύζει όταν η μάνα σφίγγει στην αγκαλιά της το παιδί της;

Δίπλα μας, μπροστά μας, επι 8 χρόνια μια μάνα δεν έχει άλλο δάκρυ, δεν έχει άλλο μοιρολόι, δεν έχει άλλη ανάσα για το παιδί της. Η Σπαρτιάτισσα Νικολέττα Βάρλα εδώ και 8 χρόνια θρηνεί για σκοτωμένο παιδί της και ρωτάει…
Μια συμπολίτης, συγγένισσα, γειτόνισσα, ζει στον κόσμο ετούτο το σκοτάδι του άλλου κόσμου.

Μια μάνα ζει για να πεθάνει αφού πρώτα βρει τους φονιάδες του γιού της Γιάννη Βάρλα.
Κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν σαλεύει, όταν αυτή η μάνα παλεύει για να δει λίγο φώς στο φόνο του γιού της.
Εσείς που διαβάζετε αυτές τις αράδες μπορεί να βρεθείτε στη θέση της. Έτσι ξαφνικά!

Πολίτες, Δικηγόροι, Δημοσιογράφοι, Αστυνομικοί, Δικαστικοί στέκονται μακριά από αυτή την μάνα που δεν ζητά τίποτα άλλο από το δίκιο του νεκρού. Ζητά την απόδειξη ότι το άκακο παιδί της έπεσε νεκρό βαριά κτυπημένο από αυτό που κρύβει η κοινωνία της Μαγούλας και της Σπάρτης. Χρόνια τώρα, πολύ το χαρτί και το μελάνι από μια οικογένεια που δεν έχει ούτε την άνεση ούτε την δύναμη, μόνο και μόνο για να βρει το δίκιο του ο νεκρός Γιάννης. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση.
Την ώρα που η κοινωνία μας έχει πολλά να πει και να δώσει για ανήμπορους, για αδικημένους για φυλακισμένους, για πρόσφυγες, για μετανάστες, για όλους και για όλα, για αυτή την μάνα δεν υπάρχει ούτε μια λέξη!
Αυτή την κοινωνία φτιάξαμε και από αυτή την κοινωνία θα εισπράξουμε τα ανάλογα αισθήματα.

Με νέα αίτησή της, η Νικολέττα Βάρλα, μητέρα του Γιάννη Βάρλα, του νέου που φονεύθηκε στην Μαγούλα Ιούλιο του 2011, ζητά, απεγνωσμένα, από την Ελληνική Αστυνομία να της δώσουν στοιχεία για τους αστυνομικούς που είχαν βάρδια το μοιραίο βράδυ. Και αυτό γιατί όπως προκύπτει από τα δημόσια έγγραφα η Ελληνική Αστυνομία ούτε στοιχεία φρόντισε να συλλέξει το βράδυ του φόνου, ούτε σαφή χρόνο θανάτου καταγράφει, ούτε συνεργάζεται με την οικογένεια του θύματος. Λες και το θύμα είναι ο θύτης. Με αλλεπάλληλες αιτήσεις η Νικολέττα Βάρλα ζητά στοιχεία, προτείνει τρόπους και δρόμους διερεύνησης και εκλιπαρεί για μια αχτίδα αλήθειας. Μάταια.

Ενώ σε άλλες περιπτώσεις η Αστυνομία φέρεται να έχει ενεργήσει με επιστημοσύνη και προσοχή, στον φόνο του Γιάννη Βάρλα δεν ακούει τις εκκλήσεις της οικογένειας για έρευνα και για συνεργασία. Αντιθέτως, επί 8 χρόνια μετά η οικογένεια του Γιάννη Βάρλα δέχεται ένα διαρκές κτύπημα: έχει απέναντί της την Ελληνική Αστυνομία και την Ελληνική Δικαιοσύνη λες και το έγκλημα το διέπραξε το θύμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι αλλάζουν ηγεσίες στην Αστυνομία και η υπόθεση αντί να προχωρά, βαλτώνει. Δεν είναι τυχαίο ότι άλλες υποθέσεις έχουν διαλευκανθεί και η υπόθεση του Γιάννη Βάρλα μπαινοβγαίνει στα αρχεία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο απλός νους καταλαβαίνει ότι η Ελληνική Αστυνομία όχι μόνον δεν έπραξε καλά τη δουλειά της αλλά συνεχίζει να κρατά σε απόσταση την οικογένεια του θύματος σαν να θέλει να καλύψει λάθη και παραλείψεις.
Αυτό όμως που δεν έχει καταλάβει κανείς, είναι ότι η οικογένεια έχει ως στόχο ζωής, ευχή κα κατάρα, να βρει το δίκιο του σκοτωμένου Γιάννη.
Αύριο δημοσίευμα με τις αιτήσεις της μητέρας προς την Αστυνομία.