ΕΛΛΑΔΑ. Καραντίνα. Δοκιμάζονται όλα τα αποθέματα ανθρωπιάς, λογικής, πείρας, υπευθυνότητας. Η έννοια μου από την πρώτη στιγμή είναι ο κόσμος, η χώρα μου και ο λαός της. Αργότερα ο τόπος μου και η γειτονιά μου. Οι φίλοι μου, το σόϊ μου, και ο κλοιός σφίγγει… «Όσους κλείνει η πόρτα μας» μας λέει σε κάθε τόνο ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Μυρίζει θάνατος που διαπερνά την μάσκα και ξαφνικά ο Νίκος σε πανελλήνια μετάδοση μας λέει ότι «εσείς, πρέπει να αντέξετε να συμβάλλετε για να νικήσει η χώρα και η κοινωνία. Εσείς μπορείτε να δουλεύετε, να εξετάζεστε από γιατρό και να βγάζετε βόλτα το κατοικίδιο σας…» Αυτά είναι τα σημαντικά πλέον στη ζωή, άντε και μια pizza το βράδυ μπροστά στην κορονοτηλεόραση…

«Νίκο, κάτι ξέχασες. Εγώ, που είσαι τόσο σίγουρος ότι θα υπακούσω στους νόμους και τους κανόνες της χώρας και του κράτους, έχω μια μάνα, που με ‘μαθε να σέβομαι, να τηρώ και να συμβάλω… Έχω μια μάνα μόνη, κτυπημένη από την κρίση που της επιφυλάξαμε, τη φτώχεια που την φορτώσαμε, την μοναξιά που της παραπετάξαμε… Νίκο δεν έχω σκύλο, είμαι καλά στην υγεία μου και αντί για μια pizza peperoni θα ήθελα να μου αναγνωρίζεις την ιερή υποχρέωση να μπορώ να σταθώ στη μάνα μου… Πιστεύω αφού μπορώ να βγάλω βόλτα τον σκύλο, να κάνω test covid και να κρατήσω σε απόσταση τον ντιλιβερά, μπορώ να σταθώ υπεύθυνα και σαν γιός… Αν διαφωνείς σου χαρίζω και την κοινωνία και την νίκη και την άποψη σου για τη ζωή και το ανθρώπινο χρέος…»

ΥΓ: Μην ανησυχείς Νίκο, η ίδια μάνα μου μαθε να βάζω μπροστά το κοινό καλό και κάπου πίσω την φιγούρα της.