Γράφει ο Λούης Ρόρρης

*Ο Λούης Ρόρρης κατάγεται από τον Βρονταμά Λακωνίας κι έχει ξενιτευτεί εδώ και πολλά χρόνια στην μακρινή Αυστραλία . Είναι ένας δραστήριος και προοδευτικός Έλληνας της διασποράς , που συνεχίζει να προσφέρει στην ομογένεια με κάθε τρόπο . Από καιρού εις καιρόν , με αφορμή διάφορα δημοσιεύματα , αφήνει την ευαισθησία του και την αγάπη για την πατρίδα να ξεχειλίζουν , στέλνοντάς μας όμορφα και καλογραμμένα κείμενα , που φωτίζουν μακρινές εποχές από τη ζωή της Σπάρτης , στην οποία έζησε ως μαθητής του Αρρένων . Αυτή τη φορά , με αφορμή πρόσφατο δημοσίευμά για την Κλινική ΚΑΡΒΟΥΝΗ , μας έστειλε το παρακάτω , συγκλονιστικό κείμενο .

Τον ευχαριστούμε από καρδιάς .

Βαγγέλης Μητράκος

Φίλε Βαγγέλη , γεια σου

Δεν ξέρω γιατί , με τα θέματα που ασχολείσαι κάθε τόσο , μου αναστατώνεις τη μνήμη και μου θυμίζεις ορισμένα πράγματα και περιστάσεις ή γεγονότα που συνέβησαν στην εποχή που εγώ , ένα χωριατόπαιδο , προσπαθούσα να «ρουφήξω» όσο μπορούσα τη ζωή της Σπάρτης και να επιπλεύσω , όπως και τα περισσότερα παιδιά από τα χωριά .

Την Κλινική του Καρβούνη την θυμάμαι πολύ καλά για τρείς λόγους και γεγονότα που έχουν μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη μου , παρόλο που έχουν περάσει 65 χρόνια από τότε που άφησα την ύστερη ματιά στην κοιλάδα του Ευρώτα :

Ο πρώτος λόγος είναι ότι κάθε πρωί , για έξι χρόνια , περνούσα μπροστά από αυτό το κτήριο, την κλινική του Καρβούνη , και θα πρέπει να πούμε ότι η χήρα του Γιατρού ήταν εκείνη που την πρόσεχε και τη συντηρούσε . Θυμάμαι ακόμη το πρόσχαρο πρόσωπό της , την καλοσυνάτη «καλημέρα» που μας ανταπέδιδε , γιατί εμείς τα χωριατόπαιδα δεν κόβαμε το «χούι» να καλημερίζομε το πρωί τους ανθρώπους που συναντούσαμε .

Ο δεύτερος λόγος ή συμβάν είναι κάτι πολύ θλιβερό που συνέβη το Μάιο (αν θυμάμαι καλά) του 1954 . Ήταν μια όμορφη ημέρα αλλά με πολύ ΒΑ άνεμο . Ήταν στην 4η ώρα και είχαμε γυμναστική με το Θανάση τον Τζανή . Μετά τις κανονικές ασκήσεις όλοι πέσαμε στα σπορ , βόλλεϊ , μπάσκετ - το ποδόσφαιρο δεν επιτρεπόταν- και τέσσερις ή πέντε ασχολούνταν με τη ρίψη σφαίρας και δίσκου . Με τη ρίψη δίσκου ασχολούνταν ο Θανάσης ο Παπασταφίδας από την Αλευρού και ο Μαυροειδής από το Ξηροκάμπι . Αυτοί με τις ρίψεις δίσκου ήταν στο κάτω μέρος του γηπέδου στα κάγκελα . Σε μια στιγμή , όπως ο Θανάσης έριξε το δίσκο προς τα ανατολικά , ενάντια στον άνεμο , ο δίσκος φαλτσάρισε , άλλαξε τροχιά και περνώντας λοξά μέσα από τα κάγκελα βγήκε εκτός γηπέδου προς τη Μαγουλίτσα . Δυο μαθητές της Εμπορικής που είχαν κάνει «σκασιαρχείο» ήταν ξαπλωμένοι στην ανοιξιάτικη λιακάδα και δεν μπορεί κανείς να το πιστέψει : ο δίσκος με μεγάλη δύναμη πήγε και βρήκε το ένα παιδί στο κούτελο ανοίγοντας το κρανίο του . Ο συμμαθητής του έβαλε τις φωνές : «ρε , σκοτώσατε το παιδί» … . Τρέξαμε όλοι και πηδώντας από τα κάγκελα αντικρίσαμε ένα ανατριχιαστικό θέαμα . Εν τω μεταξύ έφτασε και ο Τζανής και ο Αργυρόπουλος (ο άλλος γυμναστής) και πήγε κάποιος και πήρε μια σκάλα και βάλαμε το παιδί επάνω και το πήγαμε στην πλησιέστερη κλινική, που ήταν του Καρβούνη . Εκεί θυμάμαι την κυρία Καρβούνη που μόλις είδε την κρανιοτομή κούνησε θλιβερά το κεφάλι . Ήλθε και ο γιατρός , ο Κοντουλάκος νομίζω , έπιασε το σφυγμό του και αφουγκραζόταν για αναπνοή αλλά δυστυχώς εις μάτην. Θυμάμαι την κυρία Καρβούνη που σκούπιζε τα δάκρυά της . Ο Θανάσης ήταν φίλος μου , αλλά μετά το συμβάν ήταν ένα ράκος . Η αστυνομία έλεγε πως θα απέδιδαν ευθύνη στον Τζανή για αμελή επιτήρηση , αλλά τίποτε δεν έγινε. Ο Θανάσης , από ό,τι άκουσα , αργότερα έφυγε για τον Καναδά .

Ο τρίτος λόγος είναι όταν , 12 μήνες αργότερα , εγώ είχα εμπλακεί σε ένα εργατικό ατύχημα και από αμέλεια , ίσως , το χέρι μου το άρπαξε μια ξυλουργική πλάνη σε ένα εργοστάσιο στο χωριό που μόλις είχαμε εγκαταστήσει με τον πατέρα μου , κόβοντάς μου το μπροστινό μέρος από τον μεσαίο και τον παράμεσο δάκτυλο . Ο γιατρός του χωριού μού το έδεσε , αλλά μετά από 3 ημέρες επήγαμε στη Σπάρτη , στην κλινική του Καρβούνη , για να το αλλάξουν . Εκεί πάλι θυμάμαι την κυρία Καρβούνη που μόλις με αντίκρισε μου φώναξε : «Ηλία τι έπαθες» ; Με πήρε η ίδια και μου το άλλαξε και όλη την ώρα μονολογούσε : «Ευτυχώς που δεν έχασες όλο σου το χέρι …» .

Η θυσία του Γιατρού του Καρβούνη στέκει πολύ ψηλά και επάξια στην ιστορία της Σπάρτης. Αλλά εγώ νομίζω πως και η συμβολή της Κυρίας Καρβούνη δεν ήταν ασήμαντη . Στάθηκε επάξια δίπλα του και μετά το θάνατό του. Ο Απόστολος Παύλος είχε ειπεί : «πάσσαλος πασσάλω εκκρούεται». Εγώ συμφωνώ.

Σίδνεϊ Αυστραλίας , 4-12-2020

Φιλικά

Ηλίας Ρόρρης