(Για την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, 3-12-2020)

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος

Γείτονας είναι …

Η μοίρα τον «κάρφωσε» σε μια καρέκλα…

Για να βγει στον ήλιο, στο μπαλκόνι,

κάποιος πρέπει να τραβήξει την καρέκλα.

Και τότε ακούγεται ένας ήχος ανατριχιαστικός,

καθώς το ξύλινο ποδάρι της καρέκλας

σέρνεται πάνω στο πάτωμα.

Όταν πάλι είναι να μπει μέσα,

κάποιος πρέπει να ξανασπρώξει την καρέκλα.

Και τότε ακούγεται πάλι ο ίδιος, γνώριμος πια, ήχος.

Γενικά, κάθε φορά που ο άνθρωπος αυτός

πρέπει να μετακινηθεί,

ν’ αλλάξει θέση ,

ακούγεται ο ήχος απ’ το ποδάρι της καρέκλας,

που σέρνεται πάνω στα πατώματα.

Είναι σαν ένα «ξυπνητήρι» ο ήχος αυτός.

Κάθε φορά που πάμε να «ξεχαστούμε»,

έρχεται ο ήχος από το ξύλινο ποδάρι μιας καρέκλας

για να μας θυμίσει

πως ΠΡΕΠΕΙ Άνθρωποι να είμαστε.

.