Πλήθος υπαλλήλων των Δ.Ο.Υ. Λακωνίας , Μεσσηνίας, Αρκαδίας και Νήσου Κυθήρων συγκεντρώθηκαν στην Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Εφοριακών Υπαλλήλων στη Σπάρτη την Δευτέρα 24/9/12.

Ανάμεσα στους συνδικαλιστές που πήραν τον λόγο ήταν και η εκπρόσωπος της ΔΑΚΕ Εφοριακών Υπαλλήλων κ Κατερίνα Μπένου η οποία ανέφερε:

«Η σημερινή συγκέντρωση μας εδώ, δεν θυμίζει και πολύ τις αντίστοιχες προηγούμενες συγκεντρώσεις. Όλοι μας πλέον, έχουμε όχι απλά φθάσει στα όριά μας, αλλά τα έχουμε προ πολλού ξεπεράσει. Εκτός από τη βάρβαρη μείωση του μισθού μας, που έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούμε να ανταποκριθούμε στις καθημερινές μας ανάγκες και υποχρεώσεις, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τόσα ακόμα στην υπηρεσία μας.

Οι άδικοι φόροι, τα χαράτσια και η διάλυση των υπηρεσιών μας, μας φέρνουν καθημερινά αντιμέτωπους με την κοινωνία.

Μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το κοινωνικό κράτος έχει διαλυθεί, το σύστημα υγείας και το σύστημα εκπαίδευσης καταρρέουν, τα ασφαλιστικά ταμεία δεν ανταποκρίνονται πλέον στις υποχρεώσεις τους, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τον κίνδυνο της απόλυσης.

Όλοι γνωρίζουμε ότι μέσω των εφεδρειών, των υποχρεωτικών συνταξιοδοτήσεων και της τόσο επικοινωνιακής αξιολόγησης, θέλουν να πετύχουν την απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και φυσικά δεν πρόκειται να εξαιρεθούμε εμείς.

Αν νομίζετε ότι έχουμε πιάσει πάτο, λυπάμαι που σας απογοητεύω, αλλά το βαρέλι που έχουν σχεδιάσει για εμάς και όλους τους εργαζόμενους δεν έχει πάτο!!!

Είμαστε εκτεθειμένοι και βορά της πολιτικής μας ηγεσίας και των ξένων συμφερόντων που αυτή εξυπηρετεί.

Σήμερα συνάδελφοι, συγκεντρωθήκαμε εδώ για να αποφασίσουμε την πορεία μας από εδώ και στο εξής. Αφού κάνουμε έναν γρήγορο απολογισμό των λαθών του παρελθόντος, γιατί λάθη κάναμε όλοι και καλό είναι να μην τα επαναλάβουμε, πρέπει να αποφασίσουμε καταρχήν ΑΝ θα κινητοποιηθούμε και στη συνέχεια ΠΩΣ θα κινητοποιηθούμε.

Υπάρχουν δύο δρόμοι που μπορούμε να ακολουθήσουμε.
Ο ένας είναι της παραίτησης. Δηλαδή κάθομαι στη μέση του δρόμου ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, βλέπω στο βάθος του δρόμου έναν οδοστρωτήρα να έρχεται και τι κάνω; Περιμένω να με ισοπεδώσει… εν τω μεταξύ εύχομαι να με λυπηθεί… να αλλάξει ίσως δρόμο ή τέλος πάντων να πατήσει τον διπλανό μου και όχι εμένα111

Ο άλλος δρόμος είναι να αγωνιστούμε!!! Πως όμως; Ένας νόμιμος τρόπος είναι η απεργία. Για πολλούς και διάφορους λόγους δεν κάνουμε απεργία, δεν θα κρίνουμε εδώ κανέναν, όλοι έχουμε τους λόγους μας που μας οδηγούν στην εκάστοτε απόφαση. Σήμερα συνάδελφοι μπορείτε όλοι να πάρετε το λόγο και να καταθέσετε τις απόψεις σας και τις προτάσεις σας και στο τέλος, θα ψηφίσουμε και θα αποφασίσουμε πως θα αγωνιστούμε. Η απεργία έχει κόστος οικονομικό. Άλλες μορφές αντίδρασης όπως καταλήψεις, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ή ότι άλλο προτείνετε θα έχουν πιθανά ένα άλλο κόστος. Κάθε αγώνας θα έχει κόστος, όμως σε ότι αποφασίσουμε εδώ πρέπει να είμαστε ενωμένοι και όλοι μαζί. Και όταν λέμε όλοι εννοούμε ΟΛΟΙ!!!

Στην πολύ επιτυχημένη συνταγή των πρώην και νυν κυβερνώντων «Διαίρει και βασίλευε» θα απαντήσουμε με μια ακόμα καλύτερη « Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ». Αν δεν αγωνιστούμε για εμάς οφείλουμε να το κάνουμε για τα παιδιά μας.»