Ένας άνδρας, λίγο πάνω από τα 30, περιγράφει σε ανάρτησή του στο Reddit πώς η απόκτηση παιδιών τον οδήγησε να επανεξετάσει τη δική του παιδική ηλικία και τη σχέση του με τη θετή του μητέρα.

Όπως αναφέρει, δεν έχει μιλήσει σχεδόν σε κανέναν —ούτε καν στη σύζυγό του— για όσα βίωσε. Δεν ζητά απαραίτητα συμβουλές, αλλά προσπαθεί να καταλάβει πόσα από αυτά που θυμάται θεωρούνται «φυσιολογικά» και πόσα ίσως τα έχει μεγεθύνει στο μυαλό του.

Η επανεξέταση αυτή, όπως γράφει, ξεκίνησε μετά από επίσκεψη στους γονείς του τα Χριστούγεννα, όταν παρατήρησε πώς η συμπεριφορά της μητέρας του επηρέαζε τα δικά του παιδιά. Το γεγονός ότι πλέον έχει παιδιά στην ίδια ηλικία με εκείνον όταν συνέβησαν οι αναμνήσεις αυτές, τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως δεν θα μπορούσε ποτέ να φερθεί έτσι στα δικά του παιδιά.

Δηλώνει πως δεν νιώθει αγάπη για τη μητέρα του, παρά μόνο υποχρέωση να διατηρεί επαφή επειδή είναι οικογένεια. Παρότι εκείνη έχει αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα υγείας, ο ίδιος αναφέρει πως δεν αισθάνεται συναισθηματική σύνδεση.

Αναμνήσεις από την παιδική ηλικία

Ο άνδρας απαριθμεί περιστατικά από τα παιδικά του χρόνια, μεγαλωμένος τη δεκαετία του ’90 και στις αρχές του 2000.

Σωματική βία και φόβος

  • Περιγράφει περιστατικό όταν ήταν 7-8 ετών, κατά το οποίο η μητέρα του τον κλώτσησε στον διάδρομο επειδή άργησε να βρει τα γυαλιά του, με αποτέλεσμα να ουρήσει από τον φόβο του.
  • Αναφέρει ότι συχνά δεν ήξερε αν η μητέρα του θα ήταν ήρεμη ή αν θα ξεσπούσε. Ζούσε σε διαρκή αναμονή έκρηξης.
  • Γράφει ότι τιμωρούνταν συστηματικά με ξύλινη κουτάλα. Αν δεν έδειχνε ότι πονούσε, η τιμωρία συνεχιζόταν.
  • Σε άλλο περιστατικό, μετά από καβγά, έφυγε από το σπίτι με ποδήλατο και σκέφτηκε να πέσει μπροστά σε φορτηγό. Τελικά εντοπίστηκε από μητέρα φίλου του.
  • Περιγράφει ότι σε μία περίπτωση, μετά από αναζήτηση της αστυνομίας, η μητέρα του ζήτησε από τον πατέρα του να τον χτυπήσει με ζώνη.

Θετή οικογένεια και άνιση μεταχείριση

Ο ίδιος ήταν υιοθετημένος από τη γέννησή του. Ο πατέρας του είχε δύο παιδιά από προηγούμενο γάμο, τα οποία —όπως γράφει— η μητέρα του κακομεταχειριζόταν συστηματικά. Αναφέρει ότι εκείνα εκδιώχθηκαν από το σπίτι στα 16 τους.

Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του «χρυσό παιδί» της οικογένειας, ωστόσο αντιλαμβανόταν την αδικία.

Ψυχολογική χειραγώγηση

Περιγράφει ότι η μητέρα του υπονόμευσε τη σχέση του με τον πατέρα του, παραδεχόμενη αργότερα πως το έκανε σκόπιμα για να την αγαπά μόνο εκείνος.

Εξωτερικά, γράφει, η μητέρα του παρουσίαζε εικόνα στοργικής γυναίκας — βοηθούσε ζώα, έκανε δωρεές — όμως στο σπίτι σχολίαζε αρνητικά τους πάντες.

Θεραπεία και παιδικές σκέψεις αυτοκτονίας

Ο άνδρας αναφέρει ότι είχε παρακολουθήσει θεραπεία σε μικρή ηλικία λόγω αυτοκτονικών σκέψεων. Θυμάται έντονα μία στιγμή στο δημοτικό σχολείο, όταν φώναξε σε σύμβουλο ότι «δεν θέλει πια να αυτοκτονήσει».

Η σχέση με τη βιολογική μητέρα

Στα 18 του, συνάντησε για πρώτη φορά τη βιολογική του μητέρα. Την περιγράφει ως ευγενική και ζεστή παρουσία. Ωστόσο, φοβάται ότι η θετή του μητέρα ζηλεύει και αυτό λειτουργεί ανασταλτικά στο να αναπτύξει στενή σχέση μαζί της.

Παραδέχεται ότι, ακόμη και ως ενήλικας, νιώθει φόβο μήπως απογοητεύσει τη θετή του μητέρα.

Αντιδράσεις χρηστών στο Reddit

Η ανάρτηση συγκέντρωσε πλήθος σχολίων, με πολλούς χρήστες να εκφράζουν συμπαράσταση:

  • Χρήστες μίλησαν για παρόμοιες εμπειρίες κακοποίησης και ανέφεραν τη σημασία της θεραπείας.
  • Ορισμένοι χαρακτήρισαν τη συμπεριφορά της μητέρας ως ναρκισσιστική ή ενδεικτική διαταραχής προσωπικότητας.
  • Πολλοί επαίνεσαν τον άνδρα που, παρά τις εμπειρίες του, έχει αναπτύξει υγιή σχέση με τα παιδιά του και δεν αναπαράγει τον κύκλο κακοποίησης.
  • Άλλοι τον ενθάρρυναν να επανασυνδεθεί με τη βιολογική του μητέρα.

Σημείωση: Το περιεχόμενο αποτελεί προσωπική μαρτυρία χρήστη στο Reddit (δείτε εδώ) και δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις