Νεοκλής Κρητικός: Ο αθόρυβος εργάτης

Στην κοινωνία, όχι μόνον της Λακωνίας, ήταν πάντα ζητούμενο η αυθεντική εκπροσώπηση των πολιτών προς τα κέντρα Εξουσίας, Διοίκησης και Διαμόρφωσης της ζωής τους. Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει ορίσει τις διαδικασίες και τις προϋποθέσεις, ωστόσο, όπως αναφέρουν οι ειδικοί, στην Ελλάδα και ιδιαίτερα σε κοινωνίες όπως η λακωνική, η επιλογή των εκπροσώπων δεν έχει μόνον πολιτικά αλλά και προσωποπαγή χαρακτηριστικά.

Ο πολίτης, ως επί το πλείστον, αναζητά και αναδεικνύει το πολιτικό πρόσωπο που θα είναι ενεργό, παρόν, προσιτό, καταρτισμένο, πρόθυμο, επίμονο, αποτελεσματικό, έντιμο, αυτόφωτο και φυσικά «ντόπιο». Δεν ζητάει και λίγα και γι’ αυτό (ο πολίτης αυτός) είναι διατεθειμένος να υπερβεί τα εσκαμμένα, να ξεπεράσει κομματικές ή ιδεολογικές περιχαρακώσεις ή αγκυλώσεις και να πλησιάσει το πολιτικό πρόσωπο που θα του δώσει τη λύση, θα του δείξει τον δρόμο, θα του αναπτερώσει την ελπίδα, θα τον δικαιώσει. Ακόμα και αν δεν το έχει ψηφίσει. Πλάϊ βέβαια στο ιδανικό που μόλις περιέγραψα υπάρχει και το αναπόφευκτο που έχει να κάνει με την κακή ποιότητα του πολίτη που θέλει τον πολιτικό όργανό του…

Ο Νεοκλής Κρητικός, ιατρός, Λάκωνας γέννημα - θρέμμα, είναι ίσως ένα από τα λίγα πρόσωπα στην πολιτική ιστορία της Λακωνίας που συγκεντρώνει πλείστα χαρακτηριστικά από εκείνα που ο πολίτης αναζητά στην ιδανική εκδοχή.

Βέβαια, ως εκπρόσωπος της ενεργής γενιάς και γνώστης των αιτημάτων, πόθων και οραμάτων της Λακωνικής κοινωνίας, καθ’ ότι ήταν παιδί της, νέος της, αθλητής της, είναι γιατρός της, οικογενειάρχης της και τέλος και πολιτικός της, είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις αξιώσεις και τις ανάγκες.

Όμως αυτό που έχει σημασία, ειδικά στις μέρες μας που φαίνεται να περνάνε σε άλλη πολιτική εποχή, δεν είναι μόνον το αν ένας πολιτικός είναι αποτελεσματικός. Μεγάλη σημασία έχει και ίσως είναι ισάξιο, το ύφος και το ήθος τα οποία συνοδεύουν τον πολιτικό.

Σε τούτο το κείμενο, που σήμερα είναι αφιερωμένο στον Νεοκλή Κρητικό, οφείλουμε να διατυπώσουμε με σαφήνεια, ακρίβεια αλλά και λακωνική συντομία τα εξής:

Ο Νεοκλής Κρητικός είναι αυτοδημιούργητος. Δεν «κληρονόμησε» οφίτσια αλλά πάλεψε σκληρά. Όπως προηγουμένως έκανε για την μαθητική, την αθλητική, την πανεπιστημιακή και την επιστημονική του ζωή και πορεία. Δεν είναι ο μόνος… Όμως είναι αυτός που τόλμησε να εισέλθει και στην πολιτική με το σθένος του χαρακτήρα, τα εφόδια της προσωπικότητας, την παρότρυνση της κοινωνίας. Δεν έμεινε απ’ έξω. Παρατηρητής και κριτής εκ του ασφαλούς… Αφετηρία του δεν ήταν η κομματική ωρίμανση αλλά η πολιτική του ωριμότητα. Εφαλτήριο δεν ήταν οι (ανύπαρκτες) κομματικές δημόσιες σχέσεις αλλά η στοχοπροσήλωση και το όραμα για την Λακωνία. Δεν μας προέκυψε από τα πάνω, «γεννήθηκε» από τα κάτω…

Δεν υπάρχει πολιτικός χωρίς φιλοδοξία και προσωπική. Όποιος το ισχυριστεί ψεύδεται. Έχει όμως μεγάλη σημασία ο φιλόδοξος πολιτικός να είναι σεμνός και όχι σεμνότυφος, να είναι ήπιος και όχι συμβιβασμένος, να είναι διακεκριμένος και όχι προβεβλημένος.

Ο Νεοκλής Κρητικός είναι ένας εξ αυτών. Ένας πολιτικός νέας γενιάς, Σπαρτιάτης στην καταγωγή, Λάκωνας στην κουλτούρα, με ανίκητη διάθεση για έργο, ορμή για λύσεις, ισχυρή γόμωση ψυχής και σκέψης για διεκδίκηση. Θα έλεγε κανείς ότι συνδυάζει ένα σύνολο χαρακτηριστικών που τον καθιστούν αποτελεσματικό μαχητή, με τάσεις ρεκόρ, τον αναδεικνύουν σε επίπεδο αξιωματούχου ανεξάρτητα από το αν φέρει χαρτοφυλάκιο και κυρίως το καθορίζουν ως άμεσο και αυθεντικό εκπρόσωπο του Λάκωνα πολίτη.

Πράγματι στην πολιτική έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε στη Μεταπολίτευση δεν υπάρχει πολιτικό γραφείο με κλειστή την πόρτα για κανέναν πολίτη. Το ζητούμενο όμως, σε αυτή τη νέα εποχή της Πολιτικής, δεν είναι αν και κατά πόσον ένας πολίτης καταφεύγει σε ένα πολιτικό γραφείο για το πρόβλημα ή την ανάγκη του αλλά ποιόν πολιτικό γνωρίζει σε αυτό το γραφείο. Τον πολιτικό της απλής διεκπεραίωσης; Τον πολιτικό της αναπόφευκτης χειραψίας; Τον πολιτικό της κομματικής επετηρίδας; Ή τον πολιτικό που έχει κοινή αφετηρία με τον πολίτη, μαζί ξεκινά την διαδρομή διεκδίκησης αξιοποιώντας ένα πολύ δυνατό όπλο, την έδρα που του έδωσαν οι πολίτες, στη Βουλή;

Ως γιατρός, της πρώτης γραμμής, ως πολίτης της Λακωνίας, ως άνθρωπος που κατοικεί, ζει, εργάζεται, χαίρεται και λυπάται ανάμεσά μας, ο Νεοκλής Κρητικός δεν μπορεί ούτε να υποκριθεί, ούτε να απομακρυνθεί. Δεν είναι σε θέση και δεν έχει τη φύση του συμβιβασμού. Γι αυτό και έλυσε χρονίζοντα προβλήματα, εκπλήσσει με την κινητικότητά του, εντυπωσιάζει με την απόδοσή το αναγνωρίζουν και οι αντίπαλοι του.

Παρ όλα αυτά, συγκαταλέγεται στους αθόρυβους εργάτες της πολιτικής. Λόγω ιδιοσυγκρασίας δεν αποζητά και δεν συμφιλιώνεται με την πρόκριση και προβολή. Δεν τα πάει καλά με τον βερμπαλισμό και την ρητορική αφασία. Δεν αρέσκεται στην τυφλή ένταση και στην τεχνητή κρίση. Προτιμά να δουλεύει. Έχει στόχους και Εθνικούς και Λακωνικούς και προσωπικούς. Κάποιοι εξ αυτών συμφύονται και συνδυάζονται. Άλλοι αποτελούν πόθους και στόχους προσωπικούς.

Ο Νεοκλής Κρητικός, θα έλεγε κανείς ότι δεν αναγνωρίζεται μόνον ως νεοδημοκράτης αλλά ως δημοκράτης. Δεν συναντάται τυχαία αλλά αναπόφευκτα. Δεν λάμπει δια της απουσίας του αλλά σιωπά παρών. Κωδικοποιεί, όχι απόλυτα τεχνοκρατικά αλλά και ανθρωπιστικά τα ζητήματα. Διαθέτει συναισθηματική νοημοσύνη ικανή να αγνοήσει την τεχνητή.

Είναι, με λίγα λόγια, πολιτικός της Ελληνικής Περιφέρειας, νέας κοπής, που θα ευχόταν να έχει κάθε πρόεδρος κόμματος. Ο πρόεδρος εκείνος που θα εντοπίσει τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα είναι βέβαιον ότι θα τον εμπιστευθεί, αν στοχεύει πράγματι σε μια Ελλάδα, της αυθεντικής εκπροσώπησης, της έντιμης εργασίας, του αθόρυβου μεγαλείου.

Ναι. Όλα αυτά για ένα πρόσωπο που δεν θα πρέπει, ζώντας ανάμεσά μας, να το καταστήσουμε μόνον το φίλτρο καθαρισμού της θολής, ενίοτε, κοινωνικής κινητικότητας αλλά καταλύτη της πολιτικής δημιουργίας.

Αλήθεια είναι ότι ως μέλος του κυβερνώντος κόμματος επωμίζεται και τις δύσκολες και κάποιες δυσάρεστες αποφάσεις, θέσεις, πολιτικές της Κυβέρνησης. Το κατορθώνει. Προκρίνει το όλον. Δεν είναι εύκολο ούτε ευχάριστο.

Όσο και αν φανεί περίεργο όμως, ένας καλός πολίτης, μπορεί να απογειώσει έναν καλό πολιτικό. Αρκεί να μην το προσεγγίσει μόνον για το μικρό ίδιον αλλά για το μεγάλο κοινό καλό. Κι ένας τέτοιος πολιτικός μπορεί, στο μέτρο που του αναλογεί, να απογειώσει, τον τόπο του, το κόμμα του, τη χώρα του.