Ποιος ξεχνά τους πολίτες που ξεβγήκαν με σακούλες και μαχαίρια να κόψουν μαρούλια από το, δήθεν, μποστάνι της Παλαιολόγου που παρέμενε ανοικτό στέρνο να αιμορραγεί..;

Ποιος ξεχνά τον εργολάβο με το πούρο να δηλώνει ότι το έργο αυτό πολύ σύντονα θα καταρρεύσει..; Ποιός δεν θυμάται τη σκόνη, τα θρύψαλα και τις ασχήμιες μέσα και γύρω από το εργοτάξιο..; Ποιος μπορεί να κρύψει ότι από την εποχή του Πολέμου είχαν να τραυματιστούν τόσοι πολίτες στη Σπάρτη..;

Ποιος από τους αυτοδιοικητικούς δικαιούται σήμερα να ομιλεί για έργο, για ευθύνες και για οράματα..;

Ποιος ευθύνεται που η Σπάρτη εδώ και 7 χρόνια είναι πληγωμένη, χωρίς προσανατολισμό και χωρίς κεντρικό νόημα..;

Πόση ντροπή, πόση ανοχή, πόση αγανάκτηση και πόση απογοήτευση πάνω από ένα δρόμο..;

Κοιτούν, από τη μια ο Λεωνίδας και από την άλλη ο Καρβούνης για να δουν τι; Στην ποδιά της Παλαιολόγου να σφάζονται αυτοδιοικητικά παλικάρια…

Σκιές και φως, πράσινο και γκρίζο, παρτέρι και πίσσα, νερό και καύσωνας, λογική και αστειότητα, τόλμη και γοητεία, ρημαδιό και ανάπτυξη, η δεξιά και η αριστερά, το νέο με το παλιό, το χθες με το σήμερα, η δύση με την ανατολή, συναντώνται στην Παλαιολόγου αλλά δεν τα βρίσκουν. Στη λεωφόρο όπου σήμερα ο πόθος ενός δημάρχου συγκρούεται με το πάθος ενός συναδέλφου του.

Ξεμάτωσε της Παλαιολόγου το σώμα, λίγο πριν μακιγιαριστεί, όπως οι νεκροί για να μην τρομάζουν τους απογόνους και σήμερα, εδώ κι εκεί, υψώνεται ένα χέρι πνιγμού και ζητά εξηγήσεις…

Όταν οι σημερινοί 15χρονοι θα γράφουν την ιστορία της Σπάρτης, εκεί γύρω στο 2070, θα σημειώνουν ότι υπήρξε μια 15ετία κατά την οποία η πόλη δεν μπορούσε να βρει σκοπό και στόχο έχοντας το στέρνο της λαβωμένο και οικτρά κακοποιημένο…

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις