Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος, Εκπαιδευτικός Αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Λακωνίας.

Ο Φρόιντ διατύπωνε την άποψη ότι στην πολιτική «αντιπαρατίθενται δύο διαφορετικά πλαίσια της πραγματικότητας».


Η υπουργός Παιδείας, στην ηµερίδα ενημέρωσης και διαλόγου µε τους δημάρχους της χώρας, λέγει:
«...Και δεν χρειαζόσαστε κανέναν, από πουθενά, να µας πει πώς πρέπει να οργανώσουμε σωστά την εκπαίδευση στη χώρα µας...».


Την ίδια ηµέρα, στην οµιλία της αναπληρώτριας υπουργού σχετικά µε τους τρόπους ανάπτυξης της διά βίου µάθησης, αλλά και στις 15-2-2011, παρουσία του πρωθυπουργού, αναφέρεται ως κύρια µέθοδος οργάνωσης της διά βίου µάθησης η έκδοση επιταγών (vouchers). Η αγγλική λέξη υπάρχει σε παρένθεση στο δελτίο Τύπου του υπουργείου (28-2-2011 και 15-2-2011).


Πίσω από τη λέξη αυτή –vouchers– βρίσκονται µια ακριβής θεωρία και ο «θείος Μίλτι», «όπως ήταν γνωστός στους κύκλους των οπαδών του» ο Μίλτον Φρίντµαν. Όπως γράφει η Ναόµι Κλάιν, o Φρίντµαν, 93 ετών, «µετά την κατάρρευση των φραγμάτων που προστάτευαν τη Νέα Ορλεάνη...» και την καταστροφή της, σε άρθρο του στη Wall Street Journal αναφέρει: «Τα περισσότερα σχολεία της Νέας Ορλεάνης είναι συντρίµµια... Πρόκειται για µια τραγωδία. Αλλά είναι επίσης και µια ευκαιρία να µμεταρρυθμίσουμε ριζικά το εκπαιδευτικό σύστηµα».


Η ριζοσπαστική ιδέα ήταν η εξής: αντί να αποκαταστήσει η κυβέρνηση το δηµόσιο εκπαιδευτικό σύστηµα της Νέας Ορλεάνης, «να εφοδιάσει τις οικογένειες µε κουπόνια µε τα οποία τα παιδιά θα µπορούσαν να πηγαίνουν σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύµατα... –πολλά από τα οποία λειτουργούσαν µε αποκλειστικό σκοπό το κέρδος–... ώστε µε αυτό τον τρόπο να επιδοτηθούν από το κράτος» (N. Κλάιν).


Το καθ’ ηµάς πρόγραµµα «αποκατάστασης της κατεστραµµένης» διά βίου µάθησης στοιχίζει 2,2 δισ. ευρώ, µε βασικό πυλώνα του τα vouchers-κουπόνια. Εκτός αυτού, θα δαπανηθεί «για δράσεις επιτελικής υπο-στήριξης» το 7% (154 εκατ. ευρώ). Κι αυτό σ’ ένα υπουργείο όπου πάνω από 4.000 άνθρωποι, σε πανελλήνιο δίκτυο, ασχολούνται µε ζητήµατα διοίκησης - υποστήριξης της εκπαίδευσης, χωρίς να υπολογιστούν τα διευθυντικά στελέχη των σχολείων. Ωστόσο, θα απαιτηθούν 154 εκατοµµύρια ευρώ για την επιτελική υποστήριξή του.


Το ίδιο σχέδιο είναι έτοιμο και για το Δημόσιο Σχολείο και Πανεπιστήμιο
Παρουσία λοιπόν και του προέδρου της Σοσιαλιστικής ∆ιεθνούς και πρωθυπουργού, ο «θείος Μίλτι» αποκαθίσταται και ως «σοσιαλιστής» µετέχοντας στα προγράµµατα του εν Ελλάδι Σοσιαλιστικού Κινήµατος µε τα «κουπόνια» του, ο δε πρωθυπουργός, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εντάσσεται στην ομάδα του «θείου Μίλτι».

Μπορεί τελευταία η ηγεσία του υπουργείου παιδείας να έχει το άγχος να μας πείσει πως τα μέτρα που παίρνει κάθε τόσο δεν σχετίζονται με τις δεσμεύσεις που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους δανειστές-τοκογλύφους μας, αλλά η προσπάθειά της πέφτει κάθε φορά στο κενό αφού η πραγματικότητα γκρεμίζει τα ωραία συνθήματα.
Η τελευταία ανάλογη προσπάθεια εκ μέρους της ηγεσίας του υπουργείου παιδείας σχετίζεται με τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων οι οποίες γίνονται, υποτίθεται, με αυστηρά παιδαγωγικά κριτήρια και με το σκεπτικό να μην περιφέρονται σε δύο σχολεία οι εκπαιδευτικοί κάποιων ειδικοτήτων.


Δεν είναι τυχαίο ότι προηγήθηκε, από την αρχή της χρονιάς, το στρίμωγμα των μαθητών σε 25άρια τμήματα στο δημοτικό και 30άρια στο γυμνάσιο και το λύκειο, πάντα όμως για το καλό του μαθητή. Έφτασαν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι το πλήθος των μαθητών σε κάθε τμήμα δεν αντανακλά στο μαθησιακό αποτέλεσμα φέρνοντας ως παράδειγμα ότι πριν από 30 με 40 χρόνια υπήρχαν τμήματα με 60 και 70 μαθητές!


Στην αρχή της προετοιμασίας του εγχειρήματος της συγχώνευσης και στα πλαίσια της επικοινωνιακής τακτικής διέδιδαν ότι αυτό θα συμβεί σε σχολεία με 15 και 20 μαθητές. Πώς θα μπορούσε κάποιος να αρνηθεί μια τέτοια προοπτική για τα σχολεία αυτά.


Στη συνέχεια, επειδή τέτοια σχολεία υπάρχουν σχεδόν αποκλειστικά σε παραμεθόριες, νησιωτικές και απομακρυσμένες περιοχές, διευκρινίστηκε ότι στις παραπάνω περιοχές θα υπάρξει μια ευαισθησία μεγαλύτερη στο θέμα των συγχωνεύσεων.


Τελικά αυτή η ευαισθησία περιορίστηκε μόνο σε τόπους καταγωγής και εκλογικές περιφέρεις πολιτικών του ΠΑΣΟΚ. Η περίφημη διαβούλευση πήγε περίπατο η διαύγεια φυλακίστηκε στα ντουλάπια των υπηρεσιακών παραγόντων και στα συρτάρια της κομματικής ελιτ του ΠΑΣΟΚ.


Η ΕΛΜΕ Λακωνίας επίσημα δεν γνωρίζει ακόμα τις προτάσεις της ΔΔΕ. Όλοι όμως οι ενδιαφερόμενοι γνωρίζουν, ανησυχούν και αγανακτούν για τα κυβερνητικά ψεύδη. Η διαβούλευση με εντολή άνωθεν αναβάλλεται για μετά τις αποφάσεις του Υπουργείου. Μήπως έχουν και την απαίτηση να συμφωνήσουν οι εκπαιδευτικοί σ’ αυτή την κοροϊδία.


Τελικά, ποια σχολεία είναι υποψήφια για συγχώνευση και πού βρίσκονται αυτά;
Όπως αποκαλύφθηκε, τα σχολεία που τελικά θα συγχωνευθούν δεν είναι αυτά με 15 και 20 μαθητές αλλά με 220 και 230 ακόμη μαθητές, αρκεί να ικανοποιεί την εξής απαραίτητη παιδαγωγική αρχή: να έχει κοινή αυλή με κάποιο άλλο σχολείο.


Τέτοια σχολεία υπάρχουν πάρα πολλά στην Αττική αλλά και σε πολλές περιοχές της χώρας.
Ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα Γυμνάσιο Α με 3 τμήματα των 25 μαθητών σε κάθε τάξη, άρα σύνολο 225 μαθητές, έχει κοινή αυλή με γυμνάσιο Β εντελώς όμοιο με το πρώτο, άρα άλλους 225 μαθητές. Οπότε το σύνολο των μαθητών και των δύο σχολείων είναι 450.Η σύγχρονη παιδαγωγική επιβάλλει, κατά το υπουργείο, τα δύο σχολεία να συγχωνευθούν σε ένα σχολείο με 450 μαθητές. Η δυνατότητα δημιουργίας τμημάτων με 30 μαθητές επιτρέπει τη δημιουργία 15 συνολικά τμημάτων, 5 σε κάθε τάξη.


Έτσι τα τμήματα, από 18 που ήταν, γίνονται 15.Αποτέλεσμα;Εξοικονομούνται 3 τμήματα, επί 35 ώρες τη βδομάδα μας κάνει σύνολο 105 ώρες, όσο είναι το εβδομαδιαίο ωράριο 5 καθηγητών με πλήρες ωράριο 21 ώρες. Προφανώς 5 συνάδελφοι, οι νεότεροι στα σχολεία, θα αναζητήσουν νέες οργανικές θέσεις.
Εδώ να επισημάνω ότι δεν υπάρχει η δέσμευση αν όχι η νομοθετική ρύθμιση για το μέγιστο αριθμό 25 μαθητών στο τμήμα στην Δευτεροβάθμια και 20 μαθητών στην Πρωτοβάθμια
Τότε γιατί γίνεται η συγχώνευση; Για να εξοικονομηθεί το επίδομα της μιας θέσης διευθυντή;
Μάλλον, για μία ακόμη φορά κρύβουν την αλήθεια.


Επίσης, οι συνάδελφοι των ειδικοτήτων δεν θα μπορούσαν με το προηγούμενο καθεστώς να συμπληρώνουν ωράριο στα δύο αυτά σχολεία; Ποια μετακίνηση, υποτίθεται, ότι γλυτώνουν με τη συγχώνευση; Απολύτως καμία.
Κάνουν δήθεν τις συγχωνεύσεις, εκτός των άλλων που υποστηρίζουν, για να μπορούν να εφαρμοστούν σωστά τα νέα προγράμματα στα νέα ολοήμερα δημοτικά. Μα και φέτος τα 800 πιλοτικά ολοήμερα δημοτικά σχολεία είχαν υποσχεθεί πως θα λειτουργούσαν με δεύτερη ξένη γλώσσα, με θεατρική αγωγή, με, με, με..
Όμως έφτασε ο Ιανουάριος για να διορίσουν καθηγητές γερμανικών, ως δεύτερη ξένη γλώσσα και θεατρικής αγωγής πολύ μετά το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού.


Για να γίνουν αυτά χρειάζονται εκπαιδευτικοί, απαιτούνται διορισμοί, άρα κονδύλια. Αντί γι’ αυτό, μειώνουν τις δαπάνες για την παιδεία και προγραμματίζουν διορισμούς με το σταγονόμετρο. Γύρω στις 6.500 θα κυμανθούν οι μόνιμοι διορισμοί σε όλο το δημόσιο τομέα…


Οι συγχωνεύσεις γίνονται για να εξοικονομηθούν πόροι ώστε να εξασφαλίσουν οι δανειστές μας το ότι θα πάρουν τα χρήματα τους (μας).
Μα θα πει κάποιος, δεν πρέπει να πληρώσουμε το χρέος;
Βεβαίως. Να το πληρώσουν εκείνοι που το δημιούργησαν. Αυτοί που πήραν τις μίζες, τις προμήθειες, αυτοί που δεν πλήρωσαν ποτέ φόρους, που τους χαρίστηκαν ασφαλιστικές εισφορές, που έπαιξαν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο ή που τα είχαν καταθέσει στις τράπεζες με μηδενικά επιτόκια.
Διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία και δεν έχουν να πληρώσουν εφάπαξ και συντάξεις. Χρωστάνε στους φαρμακοποιούς.


Θα πρέπει να πεθάνουμε για να πάρουν τα λεφτά τους οι δανειστές. Μα τα έχουν πάρει διπλά και τρίδιπλα. Μόλις πριν λίγες μέρες, ο κύριος Παπακωνσταντίνου, έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του για να χαριστούν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ τα οποία χρωστούσε το μέγαρο μουσικής στο δημόσιο ως εισφορές.
Έχουν το θράσος να θέλουν να βάλουν στα επιδόματα ανεργίας εισοδηματικά και άλλα κριτήρια όταν οι άνεργοι στη χώρα μας, με επίσημα στοιχεία, έχουν ξεπεράσει τις 1.000.000.
Έλεος, αχρείοι, λίγη τσίπα.


Ας καταλάβουμε όλοι ότι μας κοροϊδεύουν κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ.