Γράφει ο Παναγιώτης Κομνηνός,
Δικηγόρος

Ξηροκάμπι.΄Ένα από τα κεφαλοχώρια της Λακωνίας. Σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από τη Σπάρτη.΄Εδρα του 3ου σε έκταση και 6ου σε πληθυσμό εκ των 19 τ. Δήμων Λακωνίας ,που από 1/1/2011 συνενώθηκε στον ευρύτερο Δήμο Σπάρτης.

Το καταπράσινο χωριό, που για λόγους ιστορικούς, κοινωνικούς αλλά και χρήσιμης φραστικής αντίθεσης εξακολουθεί να πορεύεται εννοιολογικά με το παληό ταπεινό τοπωνύμιο του «Ξερού Κάμπου», προς επιβεβαίωση και διατήρηση της τοπικής μνήμης των διαρκών αγώνων των κατοίκων του, που δημιούργησαν την εξαιρετική αυτή γεωλογική μετεξέλιξή του.

Γεωγραφικό, αγροτικό και εμπορικό κέντρο 13 χωριών, που όλα μαζί αριθμούν πληθυσμό άνω των 5.000 κατοίκων. Σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από το μεγάλο στρατόπεδο του ΚΕΕΜ. Με το δεύτερο από πλευράς δυνατοτήτων και μεγέθους σύγχρονο αθλητικό κέντρο σε ολόκληρη την Πελοπόννησο.

Πάνω στα όρια της σπουδαιότερης αρχαιολογικής ανακάλυψης των τελευταίων δεκαετιών, του κύριου ίσως Μυκηναϊκού ανακτορικού κέντρου στη Λακεδαίμονα, με ευρήματα γραμμικής γραφής Β-τοιχογραφιών-οικιακών και στρατιωτικών αντικειμένων κ.ά. Ανακάλυψη, που μάλλον θα αλλάξει τον αρχαιολογικό και ιστορικό χάρτη της ευρύτερης περιοχής και ίσως και εκείνο της θέσης της Μυκηναϊκής Σπάρτης.

Με ανοικτό υπαίθριο αμφιθέατρο 800 θέσεων. Κόμβος αρχαίων και σύγχρονων διαδρομών. Της προς τιμή του Καίσαρα ονομασθείσης Βασιλικής Οδού- από Σπάρτη προς το ύστερο επίνειό της την Μεσσηνιακή Καρδαμύλη- που ικανό τμήμα της σώζεται ατόφιο μέχρι σήμερα, διερχόμενη από το υπάρχον, εγγύτατα του αμφιθεάτρου, μεγαλοπρεπές γεφύρι του 2ου αιώνα π.χ.- του γνωστού ως «Ελληνικό Γεφύρι»- και μάλλον του παλαιότερου εν χρήσει σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Της μεσαιωνικής οδού που αρχίζει από το αμφιθέατρο, της λαξεμένης στα πέτρινα τοιχώματα του φαραγγιού του Ανακώλου. Ενός εκ των ωραιοτέρων βατών φαραγγιών κατά το περιοδικό TRAVELER του NATIONAL GEOGRAFIC, που οδηγεί στο ιστορικό κέντρο του Ταϋγέτου, όπου αρχίζουν και καταλήγουν τα χνάρια πλείστων άλλων ορεινών διαδρομών.

Συνδετικός κρίνος στην αλυσίδα των τριγύρω καταπράσινων χωριών που τείνει να συνενωθεί οικιστικά με την Παλαιοπαναγιά, τα Ανώγεια και τα Καμίνια. Σε μικρή απόσταση από τα τέσσερα μεσαιωνικά μοναστήρια της Καταφυώτισσας,Κούμπαρη,Ζερμπίτσας και Γόλας, όλα της Παναγίας. Με τους ΄Ελληνες φιλοσσόφους στον πρόναο εκείνου της ιστορικής Γόλας.

Με υψηλού επιπέδου πολιτισμό. Με δρώμενα ποιότητας μέσα και έξω από το αμφιθέατρο. Με μουσική ομάδα. Με χορευτικά συγκροτήματα παραδοσιακών χορών. Με πολιτιστικούς-μορφωτικούς συλλόγους.Με αδιάκοπη από το 1970 περίπου έκδοση του ιστορικού και λαογραφικού περιοδικού «Η ΦΑΡΙΣ» ,από τον «Σύλλογο Αποφοίτων Σχολείων Φάριδος».

Με το πρότυπο 8θέσιο Δημοτικό Σχολείο των 180 σήμερα παιδιών που στεγάζεται σε σύγχρονο κτιριακό συγκρότημα. Με γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϋ.

Με το Γυμνάσιο και Λύκειο στο δωρικό πέτρινο κτίριο των δύο ορόφων με 10 αίθουσες, βοηθητικούς χώρους και γήπεδα μπάσκετ και βόλλεϋ. Που, σε συνέχεια των προ και μετά του ΄21 τοπικών σχολείων της Κάτω Ρίζας και του προπολεμικού Σχολαρχείου, λειτουργούν για πάνω από πενήντα χρόνια, χωρίς διακοπή.

Από τα παραπάνω σχολεία που ιστορικά, πολιτισμικά αλλά και κοινωνικά έχουν άρρηκτα συνδεθεί με την ευρύτερη περιοχή του Δήμου Φάριδος, έχουν αποφοιτήσει χιλιάδες νέοι και νέες που από αυτούς, άλλοι παρέμειναν στα χωριά τους, άλλοι δε και μάλιστα πάμπολλοι προόδευσαν επαγγελματικά και επιστημονικά. Απ΄ αυτά τα σχολεία έχουν αποφοιτήσει ανώτατοι δικαστικοί, πυρηνικοί επιστήμονες, καθηγητές Πανεπιστημίων, γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί κ.ά.- Πριν από λίγα χρόνια τρεις ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί ,που κατάγονταν από το Ξηροκάμπι, απόφοιτοι των σχολείων αυτών , υπηρετούσαν ταυτόχρονα οι δύο στον ΄Αρειο Πάγο (Γ.Βολτής-Λ. Σακελλαριάδης) και ο τρίτος στο Συμβούλιο Επικρατείας (Β.Λεονταρίτης).

Είναι αυτονόητο λοιπόν σ΄αυτόν τον τόπο με τις τόσες ιδιαιτερότητες η είδηση του σχεδιασμού κατάργησης του Λυκείου Ξηροκαμπίου να πέσει σαν βόμβα. Και έτσι πραγματικά έγινε. Εξέπληξε τους 5.000 κατοίκους. Ταρακούνησε την ιστορία και τις μελλοντικές προοπτικές του τόπου. ΄Εγινε κτύπημα ψυχής. Και θλίψη για την «ασχήμια».

Είναι αλήθεια πως οι μαθητές του Λυκείου Ξηροκαμπίου έχουν μειωθεί στον αριθμό των 37.΄Όμως η μείωση αυτή δεν οφείλεται στην έλλειψη μαθητών των τάξεων του Λυκείου εκ της περιοχής του Δήμου Φάριδος , αλλά στην φυγή αρκετών δεκάδων εξ αυτών προς τα Λύκεια Σπάρτης.

Με μια ,κατά σοβαρές καταγγελίες, παράνομη διαδικασία, μαθητές του Λυκείου που μόνιμα κατοικούν στα χωριά του τ. Δήμου Φάριδος και θα έπρεπε ως ο νόμος ορίζει να φοιτούν στο Λύκειο Ξηροκαμπίου, βρέθηκαν σταδιακά μαθητές αντίστοιχων Λυκείων της Σπάρτης με αποτέλεσμα την αριθμητική συρρίκνωση του Γυμνασίου και Λυκείου Ξηροκαμπίου.

Αν δηλαδή το Λύκειο Ξηροκαμπίου δεν είχε «υπονομευτεί» κατά τον προαναφερθέντα τρόπο, σίγουρα δεν θα είχε πρόβλημα ,πράγμα που κατ΄αντιδιαστολή σημαίνει πως αν από τη νέα σχολική περίοδο απαγορευτούν οι παράνομες μετεγγραφές, το Λύκειο θα ανακάμψει αριθμητικά λόγω των πολλών παιδιών που φοιτούν στο Γυμνάσιο και το Δημοτικό.

Ειδικότερα στη συγκεκριμένη περίπτωση του Λυκείου Ξηροκαμπίου υπάρχει τέτοια σχέση μεταξύ παράνομης μετεγγραφής μαθητών από τη μια και κατάργησης του Λυκείου από την άλλη ,δηλαδή τέτοια σχέση αιτίου και αιτιατού που κυριολεκτικά βοά, έτσι που ο εισηγητικός ισχυρισμός περί αδύναμου και στερούμενου προοπτικών σχολείου ,να φαίνεται σίγουρα λαθεμένος αν όχι σκόπιμος.

Αν η Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. ΄Αννα Διαμαντοπούλου παραβλέψει τα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν περί των ιστορικών, πληθυσμιακών, αναπτυξιακών ,πολιτισμικών κ. ά. δεδομένων και ιδιαιτεροτήτων του Ξηροκαμπίου και της ευρύτερης περιοχής του τ. Δήμου Φάριδος, τότε και χωρίς υπερβολή τούτο θα σημάνει πλήγμα και ηχηρή προσβολή των αντοχών και προοπτικών των 5.000 και άνω μόνιμα διαμενόντων κατοίκων, πράγμα που σίγουρα δεν συνάδει με τις καινοτόμες αγωνίες της αλλά και τον υπουργικό πολιτισμό της.

Αν όμως παρά ταύτα υπάρξει εμμονή στις αναξιόπιστες επιστημονικά και αψυχολόγητες εθνικοτοπικά εισηγήσεις των τεχνοκρατών-εισηγητών περί της κατάργησης του Λυκείου Ξηροκαμπίου ,τότε επιπρόσθετα τούτο θα σημάνει και ηθική επιβράβευση μιας ανοίκειας και κυρίως παράνομης «υπονόμευσης» του Λυκείου Ξηροκαμπίου ,που θα είναι η απαρχή ποικίλλων τοπικών υστερήσεων , υποβαθμίσεων και αναιρέσεων.

Τούτο όμως ασφαλώς και είναι έξω από τη φιλοσσοφία της γενικότερης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που επιχειρείται από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ,αλλά και εκείνης της κυβέρνησης που δεν θα επιθυμεί το πολλαπλό μαράζωμα μιας μικρής αλλά ξεχωριστής πατρίδας, που ανθίσταται στις κακουχίες των καιρών και πιστεύει σε καλύτερες μέρες, οπότε η ανάκληση της απόφασης συγχώνευσης του Λυκείου Ξηροκαμπίου βάσιμα παραμένει η ευκταία λύση.