Πολύ θανατικό…

Το τραγικό εργατικό δυστύχημα στη Βιολάντα, το τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Ρουμανία, το τραγικό δυστύχημα στη Χίο, επέφεραν περίπου 30 νεκρούς και μεγάλη λύπη και ανασφάλεια.

Στον τόπο μας, ένα ορειβατικό ατύχημα, ευτυχώς, στον Ταΰγετο, και δύο ναυτικά ατυχήματα σε Ελαφόνησο και Τρίνησα, μας συγκλονίζουν. Μακάρι να μην υπάρχει νεκρός.

Μέσα σε μόλις 45 ημέρες σε συνδυασμό και με τις αδυσώπητες πλημμύρες (που για να δροσίσουν το καλοκαίρι πρέπει πρώτα να μας πνίξουν τον χειμώνα) μετράμε απώλειες, απειλές, ζημιές, κινδύνους. Και όλα αυτά ενώ ευχηθήκαμε από καρδιάς υγεία και καλή χρονιά. Αγιάσαμε τα νερά. Νοιαστήκαμε για την κλιματική αλλαγή. Έτσι τουλάχιστον νομίσαμε…

Απ’ ότι φαίνεται οι συνθήκες, οι εποχές, επιβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια. Καλύτερη ποιότητα. Βαθύτερη προσευχή.

Ας εργαστούμε πιο εντατικά, ρεαλιστικά και προληπτικά για εκείνα με τα οποία ξέρουμε ότι θα αναμετρηθούμε. Ας αλλάξουμε νοοτροπία και σταθερές σε ότι αφορά την προετοιμασία και την αντίστασή μας σε κάθε απειλή. Ας οργανωθούμε καλύτερα, πιο συντονισμένα, πιο εξειδικευμένα, πιο αποτελεσματικά για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Ας νοιαστούμε ουσιαστικά για τις κοινωνικές ανισότητες, για τις αιτίες που τις προκαλούν αλλά και για τους τρόπους διαχείρισης του αναπόφευκτου.

Με λίγα λόγια ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας όταν τα προβλήματα είναι εδώ, όταν οι συνέπειες της κάθε κρίσης κτυπούν την κοινωνία, όταν οι παραλείψεις και αβελτηρίες άλλων εποχών παράγουν οικτρά αποτελέσματα.

Κράτος, Αυτοδιοίκηση, Θεσμοί, Κοινωνία, σε αναθεώρηση των μοντέλων και του κώδικα δράσης, συνεργασίας και επικοινωνίας. Η λεπτομέρεια πλέον μπορεί να είναι κρίσιμη και τα ψιλά γράμματα σημαντικά. Δεν περισσεύει κανείς.

Αλίμονο αν στην εποχή που η επιστήμη παρακάμπτει τον άνθρωπο για να περάσουν τα ρομπότ δεν είμαστε σε θέση να διαμορφώσουμε τις συνθήκες για ασφάλεια, γαλήνη και προκοπή της ανθρώπινης κοινωνίας. Δεν είναι θέμα μόνον οικονομικών πόρων αλλά και ανασύνταξης και αφύπνισης των ανθρώπινων πόρων της κοινωνίας μας.