Γράφει ο Γιάννης Μητράκος

Πέρασαν κιόλας σαράντα χρόνια από την ηρωική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας του 1973, στο Πολυτεχνείο των Αθηνών, ενάντια στην ξενοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών. Η γενιά εκείνη έχει περάσει πλέον το όριο της μέσης ηλικίας και την επέτειο αυτή καλούνται να την τιμήσουν τα παιδιά και γιατί όχι τα εγγόνια τους. Κι είναι τέτοιες στιγμές που σκέφτεται κάποιος σχετικά με την αξία και τη σημασία των εθνικών εορτών ή των άλλων ιστορικών στιγμών, τις οποίες κάποιοι «προοδευτικοί εκσυγχρονιστές» και αναθεωρητές προσπαθούν εις μάτην να τις υποβαθμίσουν ή να τις καταργήσουν.

Η γιορτή του Πολυτεχνείου, έστω κι αν ορισμένοι τη μετατρέπουν σε μια τυπική σχολική εκδήλωση κι ευκαιρία για μια ακόμη αργία, ήταν είναι και θα είναι η γιορτή της ελληνικής νεολαίας που ξέρει, όταν οι καιροί το ζητούν και το χρέος το προστάζει, να βγαίνει μπροστά ντυμένη με την αφοβιά και να απαιτεί τις αυτονόητες αξίες που δίνουν ουσία και υπόσταση στην ανθρώπινη ζωή: αξιοπρέπεια-ανεξαρτησία-ελευθερία-δημοκρατία-ανθρώπινα δικαιώματα.

Το απέδειξε αυτό στα δύστηνα χρόνια της γερμανοϊταλικής κατοχής σηκώνοντας το μπαϊράκι του αγώνα και της αντίστασης απέναντι στις βάρβαρες κατοχικές δυνάμεις, χύνοντας το άλικο αίμα της στους δρόμους των πόλεων, στους τόπους εκτελέσεων, στα βουνά. Το επανέλαβε εκείνον το Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο και σ’ όλη την Ελλάδα όπου «όλα τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», υψώνοντας το ανάστημά της στις μίσθαρνες υποτακτικές δυνάμεις της χούντας των ανδρείκελων, που εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες του δημοκρατικού πολιτεύματος και την ανικανότητα των τότε κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων για να επιβάλλουν στην ίδια την πατρίδα τους και στο λαό της το καθεστώς της τυραννίας.

Σε μια περίοδο που ο δικτάτορας Παπαδόπουλος επιχειρούσε να ενδυθεί το δημοκρατικό μανδύα για να συνεχίσει να ασκεί την τυραννική του εξουσία με άλλο προσωπείο, οι φοιτητές, οι μαθητές και η εργαζόμενη νεολαία τόλμησαν να κάνουν αυτό που οι συμβιβασμένοι και φοβισμένοι γονείς τους δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν: Να εξεγερθούν με το απλό κι ανελέητο σύνθημα «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»!

Είναι γνωστή η εξέλιξη των γεγονότων. Η Ιστορία έχει συμπεριλάβει την τριήμερη εξέγερση του Πολυτεχνείου στις μεγάλες στιγμές της νεότερης Ελλάδας και είναι στενά συνυφασμένη στην ψυχή του ελληνικού λαού με τη μεταπολίτευση και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα από την τεράστια δημοσιονόμική κρίση και τις βαρύτατες ευθύνες των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων, που διακυβέρνησαν ανεπιτυχώς τον τόπο μας και τον οδήγησαν σε τραγικά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί και να μη σπεύδουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα να αναθεματίζουμε τη Δημοκρατία μας και να επιλέγουμε ανελεύθερες και τυραννικές λύσεις, αλλά να έχουμε πάντα κατά νουν τους στίχους του ποιητή Ανδρέα Κάλβου:

Όσοι το χάλκεον χέρι

βαρύ του φόβου αισθάνονται,

ζυγόν δουλείας ας έχωσι*

θέλει αρετήν και τόλμην

η ελευθερία.

Αυτές τις σκέψεις έκανα την Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013, παρακολουθώντας την απλή, απέριττη, αλλά γεμάτη νοήματα σχολική γιορτή του 3ου Δημοτικού Σχολείου Σπάρτης. Τα παιδιά των δύο τμημάτων της Τέταρτης Τάξης, με την καθοδήγηση των υπεύθυνων Εκπαιδευτικών κ.κ. Αγγελικής Λερίκου (Δ1), που μίλησε για τη σημασία της επετείου, και Βασιλικής Φριντζίλα (Δ2), απέδωσαν μέσα από απαγγελίες ποιημάτων, διαλόγους και μικρά θεατρικά δρώμενα το πνεύμα εκείνων των αλησμόνητων ημερών. Σ’ αυτό συνέβαλε και η χορωδία της Πέμπτης Τάξης, η οποία υπό τη διεύθυνση του Μουσικού κ. Σταύρου Θεοδωρόπουλου ερμήνευσε τα τραγούδια «Λεβέντης» σε στίχους του αξέχαστου συμπατριώτη μας Ανωγειάτη Νότη Περγιάλη, «Λίγο ακόμα» σε στίχους του νομπελίστα ποιητή μας Γιώργου Σεφέρη, «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» σε στίχους του επίσης νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη, όλα μουσικά έργα του μεγάλου μας συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη και τέλος το τραγούδι «Όμορφη και παράξενη πατρίδα» σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη και μουσική του πρόωρα χαμένου μουσικοσυνθέτη Δημήτρη Λάγιου.

Η όμορφη γιορτή έκλεισε με την απόδοση, από το Διευθυντή του Σχολείου κ. Χρήστο Λυμπέρη, των δίκαιων συγχαρητηρίων σε όλους τους συντελεστές της και μάλιστα στον Υποδιευθυντή κ. Ευθύμιο Τουρνά, που είχε την οργανωτική ευθύνη. Ο κ. Λυμπέρης δεν παρέλειψε να τονίσει την αξία της ελευθερίας και της δημοκρατίας για την ανθρώπινη ζωή και στο τέλος κάλεσε όλους τους παριστάμενους να εγερθούν και να ψάλλουν όλοι μαζί τον Εθνικό μας Ύμνο.