Γράφει η Γεωργία Κακούρου-Χρόνη, επιμελήτρια Κουμανταρείου Πινακοθήκης Σπάρτης

Στα εγκαίνια κάθε νέας έκθεσης υποβόσκει μία μεγαλύτερη αγωνία που τροφοδοτείται από πολλά ερωτήματα που αναμένουν την απάντησή τους μετά την αναχώρηση και του τελευταίου επισκέπτη. Υπήρξε ικανοποιητική η προσέλευση του κοινού; Παρατηρήθηκαν αδυναμίες στην «ανάγνωση» της έκθεσης; Τα διευκρινιστικά κείμενα ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες των επισκεπτών; Και πολλά άλλα ακόμη, νέα κάθε φορά, που συνοδεύουν την έκθεση έως και τη λήξη της.

Η έκθεση, ωστόσο, που εγκαινιάστηκε στην Κουμαντάρειο Πινακοθήκη-Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης, στις 29 Νοεμβρίου 2013, με τίτλο «Χαρτογραφία του χώρου και του χρόνου ... στο φως της ιστορίας και της θρησκείας. Παλαιοί χάρτες του ευρύτερου ελλαδικού χώρου από τη συλλογή Π.Ν. Σουκάκου», παραμέρισε κατά τη διάρκεια των εγκαινίων τον καταιγισμό αυτών των ερωτημάτων. Η έκθεση έμοιαζε να αξιολογείται θετικά και μόνον από τη σκηνή που καταγράφω:

Στο γραφείο της Πινακοθήκης καθισμένοι η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος• όλος ο ελεύθερος χώρος κατειλημμένος από τις μαθήτριες του 4ου Γυμνασίου Σπάρτης «Γιάννης Ρίτσος», που συνοδεύονταν από τον καθηγητή τους, Ιωάννη Κονδυλόπουλο, να παίρνουν την πρώτη τους συνέντευξη. Τα σημειωματάρια στα χέρια, τα μάγουλα αναμμένα, διστακτικές οι πρώτες ερωτήσεις, ανυπόμονες οι δεύτερες.

Αθρόες και αλλεπάλληλες οι επόμενες για θέματα που εγείρει η ποίηση και η διεύθυνση ενός μεγάλου μουσείου. Ερωτήσεις καίριες που θα μπορούσε να υποβάλει και ένας έμπειρος δημοσιογράφος. Και οι δύο συνομιλητές των παιδιών να ανταποκρίνονται με εξαιρετικό ενδιαφέρον και οι απαντήσεις τους να «γράφουν» μεστά δοκίμια για την ποίηση και τη μουσειολογία, την τέχνη γενικότερα την οποία και οι δύο συνεντευξιαζόμενοι συνέδεσαν απολύτως με τη ζωή των παιδιών.

Επομένως, επιτυχή τα εγκαίνια, γιατί πρόσφεραν αυτή την ευκαιρία στα παιδιά να συνομιλήσουν με δυο εκπροσώπους της τέχνης, που τους πρόσφεραν τη δυνατότηα να ακολουθήσουν κάποια αχνάρια στα διαβάσματα και τις ανησυχίες τους.

Ο διάλογος των παιδιών με τον Τίτο Πατρίκιο και τη Μαρίνα Λαμπράκη θα κατατεθεί, φαντάζομαι, και θα αξιοποιηθεί από τα ίδια. Εγώ θα ήθελα με αυτό το σημείωμα να συγχαρώ τα παιδιά που ανταποκρίνονται στα κελεύσματα μάθησης του δασκάλου τους, του φωτισμένου εκπαιδευτικού Ιωάννη Κονδυλόπουλου, τον οποίο εκ βάθους καρδίας συγχαίρω.