Γράφει η Ειρήνη Κοκκορού -Κοινωνική Λειτουργός

Δεν ήξερεν ο βασιλεύς Κλεομένης, δεν τολμούσε —

δεν ήξερε έναν τέτοιον λόγο πώς να πει

προς την μητέρα του: ότι απαιτούσε ο Πτολεμαίος

για εγγύησιν της συμφωνίας των ν’ αποσταλεί κι αυτή

εις Aίγυπτον και να φυλάττεται•

λίαν ταπεινωτικόν, ανοίκειον πράγμα.

Κι όλο ήρχονταν για να μιλήσει• κι όλο δίσταζε.

Κι όλο άρχιζε να λέγει• κι όλο σταματούσε.

Μα η υπέροχη γυναίκα τον κατάλαβε

(είχεν ακούσει κιόλα κάτι διαδόσεις σχετικές),

και τον ενθάρρυνε να εξηγηθεί.

Και γέλασε• κ’ είπε βεβαίως πηαίνει.

Και μάλιστα χαίρονταν που μπορούσε νάναι

στο γήρας της ωφέλιμη στην Σπάρτη ακόμη.

Όσο για την ταπείνωσι — μα αδιαφορούσε.

Το φρόνημα της Σπάρτης ασφαλώς δεν ήταν ικανός

να νοιώσει ένας Λαγίδης χθεσινός•

όθεν κ’ η απαίτησίς του δεν μπορούσε

πραγματικώς να ταπεινώσει Δέσποιναν

Επιφανή ως αυτήν• Σπαρτιάτου βασιλέως μητέρα.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Στο τέλος κάθε χρόνου συνηθίζουμε να κάνουμε ένα απολογισμό των πεπραγμένων μας. Υπάρχουν κάποια εκπαιδευτικά προγράμματα που αφήνουν πίσω τους ένα αποτύπωμα. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τον Κ.Π. Καβάφη της Κουμανταρείου Πινακοθήκης Σπάρτης (Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης),ήταν ένα από αυτά. Η επιμελήτρια της Πινακοθήκης κ. Γεωργία Κακούρου -Χρόνη, γνώρισε τον ποιητή στα μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας μέσα από μια ζωντανή αφήγηση της ζωής του, και εμψύχωσε το ποίημα του ποιητή «Εν Σπάρτη».

Η αξία της αυταπάρνησης που ανασαίνει πίσω από τις λέξεις του, φτέρωσε τους συλλογισμούς των μικρών παιδιών. Η βασίλισσα της Σπάρτης άφησε το παλάτι της για να εξοριστεί στη μακρινή Αίγυπτο, χαρούμενη που μπορούσε με αυτό τον τρόπο να είναι χρήσιμη στην πόλη. Μια περήφανη βασίλισσα που δοκιμάζεται για να υπηρετήσει μια αξία. Ότι κάνουν και οι ήρωες και οι ηρωίδες των μεγάλων παραμυθιών.

Μπορούμε κι εμείς να υπηρετήσουμε την αξία της αυταπάρνησης; Και πως μεταφράζεται αυτή η αξία στην καθημερινότητα μας; Οι ιδέες των παιδιών πολλές! Ξεπήδησαν μέσα από την προσωπική τους εμπειρία στην κάθε μέρα τους. Με χαρτί και χρώματα έδωσαν στην αυταπάρνηση μορφή!

Και δεν σταμάτησε εκεί το γοητευτικό μονοπάτι στο οποίο μας έβαλε να περπατήσουμε το εκπαιδευτικό αυτό πρόγραμμα. Ένα ποίημα του ποιητή γραμμένο σε ένα τοίχο ενός κτιρίου στην Ολλανδία ,έβαλε το νου των παιδιών σε περιπέτειες! Καλά, τα ποιήματα δεν γράφονται μόνο σε χαρτί; Κι αν είναι να μπορούν να γραφτούν και σε τοίχους που αλλού θα μπορούσαμε να τα συναντήσουμε; Οι ιδέες πολλές! Να γράψουμε ένα ποίημα στις γραμμές των διαβάσεων των πεζών στους δρόμους.! Στα παγκάκια! Σε βιτρίνες καταστημάτων! Στις μεγάλες επιφάνειες των παιχνιδιών στις παδικές χαρές! Όμορφα που θα ήταν... Να ξημέρωνε μια ημέρα και να ξεχύνονταν στους δρόμους παιδιά..Να έγραφαν λέει τα αγαπημένα τους ποιήματα σε όλη την πόλη! Μια πόλη ξελογιασμένη από τις λέξεις , τον ρυθμό, το νόημα της ποίησης!

Μέχρι να γίνει όμως αυτό, αποφασίσαμε ότι θα θέλαμε να δούμε γραμμένο στο «τυφλό» τοίχο του σχολειού μας, το ποίημα Εν Σπάρτη του Κ.Π. Καβάφη, που φέρουν πια μέσα τους τα παιδιά ως νόημα, ως αξία. Το είπαμε κι έγινε. Αναρτημένο στον τοίχο είναι τώρα το απτό αποτύπωμα αυτού του ιδιαίτερα δημιουργικού εκπαιδευτικού προγράμματος της Κουμανταρειου Πινακοθήκης Σπάρτης..

Όσοι περνάτε και το διαβάζετε, να θυμάστε την ευχή των παιδιών! Είθε να γεμίσει η Σπάρτη ποιήματα, γραμμένα στα πιο παράδοξα σημεία! Μια σιωπηλή ποιητική επανάσταση με υποκινητές τα μικρά παιδιά!