Ένα σονέτο του Πάνου Κριά

Κρυστάλλινοι ήχοι διασαλπίζουν την άγρια ατμόσφαιρα
Ανάμεσα στις νεραντζιές του παραδείσου
Οι ερωδιοί αναμέλπουν τη μελωδία της Άνοιξης

Ευωδιαστές πνοές πάναγνων παρθένων
Ταξιδεύουν στο μυστικό αρχιπέλαγος

Εκπληκτικές θεές πάθους και ηδονής
Ανασυντάσσουν το φάσμα του ονείρου

Εκρηκτικές Ηλιαχτίδες μάγισσες –λαγαρές
χρωματίζουν την έκπαγλη αμμουδιά της ερήμου

Κατάγυμνες θεραπαινίδες, λάγνες- εξωτικές
Προετοιμάζουν την ιεροτελεστία του Έρωτα

Οργισμένες ποιήτριες ανασκευάζουν το φως
Παίρνοντας δύναμη μεσ’ απ’ το φαράγγι του
αλλοπρόσαλλου διχασμού

Ανάμεσα στο Φως και το Σκοτάδι
Ένα αστέρι πρόβαλλε κατάλευκο –στιλπνό
Σπεύδοντας την άναρχη Σελήνη να δαμάσει

Μετά την θύελλα η θάλασσα παραμένει ήσυχη – δεκτική
Στο διακεκριμένο βάθρο της
Μια ευπροσήγορη πριγκίπισσα με περιμένει.