Γράφει ο Ιωάννης Χρηστάκης, εκπαιδευτικός-μέλος Σύριζα Σπάρτης

Χωριστά περνοδιαβαίνει το ΠΑΜΕ από τους άλλους, τους λίγους που ακόμα έχουν τη δύναμη να φωνάξουν στις πορείες, λίγο και αυτό πια, με ξεφτισμένες παντιέρες που το ξύλο τους στιλβώθηκε από τη μουσειακή λαμπράδα ενός απόντος σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Η ΑΔΕΔΥ αλλάζει τις ημερομηνίες της κεκαλυμμένης αδιαφορίας της για απεργιακούς αγώνες, απονεκρώνει την ελπίδα στης Τετάρτης το μεσόδρομο, στερώντας από κάθε μάρτυρα του δημοσίου την ελάχιστη δυνατότητα της πρόσκαιρης αποστασιοποίησης από τον εργασιακό ζόφο, τουλάχιστον.

Ο Σύριζα προβάρει τα κουστούμια της εξουσίας πριν -αλίμονο- διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, όπως συμβαίνει με τα σκόρπια κομμάτια της άλλοτε κραταιάς ιταλικής αριστεράς, αν τυχόν και δεν ευοδωθεί ο στόχος της αυτοδυναμίας.

Την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι γύρω μας εξαθλιώνονται, αυτοκτονούν, πεθαίνουν από γρίπη, στερούνται τα απαραίτητα, τα βασικά προς επιβίωση.Ανθρωπιστική κρίση και ο καπιταλισμός δεν έχει ούτε την ελάχιστη "καλοσύνη" του υπόλοιπου δυτικού κόσμου. Εδώ είναι αμείλικτος.

Ούτε οι αρτοποιοί, ούτε οι φαρμακοποιοί, ούτε οι διακινητές του γάλατος, ούτε καν αυτοί οι εκδότες βιβλίων δε δέχονται για τα προϊόντα τους μια άλλη, φιλάνθρωπη, φτηνή, εκδοχή, ποιοτικά υποβαθμισμένη αλλά για τον λιμοκτονούντα συνάνθρωπο μια κάποια λύση.

Ντρέπομαι, που άοπλος πια, πρέπει αύριο να μπω στη μαθητική αίθουσα να διδάξω. Νιώθω σα σε εκτελεστικό απόσπασμα, τα 25 πυροβόλα της αγουρογερασμένης νιότης και της μελλοντικής άνεργης θλίψης είναι έτοιμα να εκπυρσοκροτήσουν. Και θα το κάνουν....