Γράφει ο Ηλίας Μπόνος, δημοσιογράφος*

Τα χρόνια που ζω κι εργάζομαι στο Δήμο Σπάρτης, μέσα από το λειτούργημα του δημοσιογράφου, διαπίστωσα ότι υπάρχει κρυμμένος πλούτος, θαμμένη αίγλη και σκόρπιες δυνάμεις.

Η κοινωνία μας έχασε μεγάλες ευκαιρίες για ανάπτυξη και πρόοδο. Έχουμε ευθύνη. Αναθέσαμε σε λάθος σχηματισμούς και σε αδύναμους ή ακατάλληλους ανθρώπους το παρόν και το μέλλον, σε όλα τα πολιτικά επίπεδα.

Οι Δημοτικές Αρχές προσπάθησαν, ίσως, αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν τη διαφορά που δικαιούται η ιστορικά προικισμένη πόλη της Σπάρτης και τα μοναδικά χωριά μας.

Είδα, όμως, και κάτι άλλο. Κανείς δεν νοιάζεται για την υγεία μας, για την ενσωμάτωση των ανθρώπων μας με ειδικές ανάγκες στην καθημερινότητα, για τις συνθήκες εκπαίδευσης των παιδιών μας, για την αγωνία των πολύτεκνων γονέων. Κανέναν δεν απασχολούν, οι άνεργοι (αλλά ακριβοσπουδαγμένοι) νέοι, τα κενά και κλειστά καταστήματα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Κανείς δεν νιώθει τις χαμένες ευκαιρίες από την υποβάθμιση του προφίλ και του προορισμού που λέγεται «Σπάρτη».

Πολλοί ενοχλούνται από την έλλειψη αισθητικής σε ότι κάνει ο Δήμος, την απουσία ήθους και ύφους στον πολιτισμό, την ανεπάρκεια απέναντι σε όσους, αφανείς, διακρίνονται στον αθλητισμό.

Είδα νέους αγρότες να έχουν πέσει θύματα της συρρίκνωσης της παραγωγής και της αγροτικής οικονομίας. Τους είδα να θέλουν αλλά να μην μπορούν να βρουν το δρόμο τους για μια ζωή απλή και υπερήφανη στο χωριό τους.
Κι ο Δήμος απών…
Είδα νέους να πουλούν το όνειρό τους για ένα 5μηνο ρευστοποιημένης εργασίας.
Είδα εκλεγμένους να κομπάζουν στην καλοπληρωμένη τηλεόραση για την μετριότητά τους και την υστέρηση τους!
Είδα δημοτικούς συμβούλους να διεκδικούν 4η και 5η θητεία στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Σε έναν Δήμο που δεν μπορεί να διαχωρίσει τα σκουπίδια, τους Ρομά, τους κακούς, τους βολεμένους, τους νταβατζήδες, σε τι μπορώ να ελπίζω, παρα σε μια ριζική αλλαγή;

Αυτή η παρακμή, κατά την εκτίμησή μου έχει όνομα: Σταύρος Αργειτάκος!

Το κάλεσμα να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα και να κόψουμε τον γόρδιο δεσμό που μας κράτησε χαμηλά και πίσω έχει επίσης όνομα: Χρήστος Αλεξάκος.

Θέλει τόλμη και όραμα η αποκοπή από τις συστημικές προβλήτες συνωστισμού των καρεκλοκένταυρων. Θέλει πίστη και αγώνα η ανατροπή παραδοσιακών εμμονών και των εστιών εσωστρέφειας και αναξιοκρατίας.

Η Ελπίδα και ο Χρήστος Αλεξάκος μπορούν, μπορούν καλύτερα και αμεσότερα να αλλάξουν τα πράγματα. Η πρόταση είναι απλή, αληθινή, εφικτή, τίμια. Είμαστε έτοιμοι ακόμα και να πληγωθούμε πισώπλατα, να κτυπηθούμε κάτω από τη μέση, να γεμίσουμε λάσπη…

Αντίπαλός μας όμως δεν είναι οι άλλες προτάσεις. Δεν είναι οι κομματικές μηχανές και οι βολεμένοι πολίτες που αποτελούν μειοψηφία.
Αντίπαλος είναι η αποχή και η αδιαφορία των απογοητευμένων πολιτών. Αντίπαλός μας είναι η παθογένεια που τα πολιτικά και αυτοδιοικητικά συστήματα επέφεραν και εδραίωσαν στην κοινωνία η οποία συχνά μετανιώνει για όσους αναδεικνύει στην εξουσία.

Στο Κίνημα Πολιτών Ελπίδα δεν παριστάνουμε τους σωτήρες.
Δεν κομπάζουμε ότι αποκτήσαμε εμπειρία στην πλάτη της πόλης.
Δεν ταριχεύουμε τις δυνάμεις μας για την ώριμη ώρα.
Δεν λειτουργούμε ως καλολαδωμένο γρανάζι του συστήματος.
Δεν στοιχηματίζουμε σε ληξιπρόθεσμη ομάδα μετεγγραφών.
Δεν προφασιζόμαστε την ανεξαρτησία φορώντας το κοστούμι του εν αναμονή κυβερνήτη.
Δεν γνωρίζουμε τα βαθιά χαρακώματα του αδίστακτου κομματισμού.

Την Κυριακή 18 Μαϊου τα ονόματα στο ψηφοδέλτιο της Ελπίδας, για τη Σπάρτη και τα χωριά σας καλούν να κάνετε το βήμα εμπρός.
Προχωράμε. Η τιμή είναι μεγάλη.
Προχωράμε σε σφιχτή διάταξη, πάντα λιγότεροι αλλά σαφώς καλύτεροι. Προχωράμε για τα παιδιά μας. Για όλους μας.

Για να ευτυχήσουμε στην ιδιαίτερη Πατρίδα μας, να ονειρευτούμε με τους αγαπημένους μας, να δημιουργήσουμε στον τόπο μας, να προκόψουμε στην εποχή μας.

* Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Σπάρτης στη Φάριδα.