Εις μνήμην μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
Γράφει ο Γιάννης Μητράκος
Στο μάταιο κόσμο μας, όπου κυριαρχούν οι απαστράπτουσες εικόνες, οι φευγαλέες εντυπώσεις και οι ασημαντότητες, όταν εκδημήσει ένα από τα πρόσωπα της λαμπερής επικαιρότητας, τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης», σπεύδουν με έκτακτα δελτία ειδήσεων, με απευθείας συνδέσεις και με αφιερώματα, να μας πείσουν για το μέγεθος της απώλειας και για το δυσαναπλήρωτο κενό που άφησε πίσω του ο εκλιπών ή η εκλιπούσα.
Ξημερώνοντας η Κυριακή των Αγίων Πατέρων, 1η Ιουνίου 2014, άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία μόλις 62 ετών, μια μεγάλη μορφή της Εκκλησίας μας, ο μοναχός Μωυσής Αγιορείτης! Ο μακαριστός λόγιος Γέροντας είχε γεννηθεί στην Αθήνα το έτος 1952. Μόνασε στο Άγιον Όρος επί 35 έτη. Ήταν ανήσυχο πνεύμα, άνθρωπος των Γραμμάτων και των Τεχνών. Ασχολήθηκε με την αγιογραφία, την ποίηση, την κριτική, την επιμέλεια και τη συγγραφή βιβλίων. Συνέγραψε περισσότερα από 50 βιβλία και εκατοντάδες άρθρων, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ξένες γλώσσες και κάποια απ’ αυτά έχουν βραβευτεί. Ανταποκρινόταν με προθυμία στις προσκλήσεις συλλόγων, πανεπιστημίων και μητροπόλεων για να δώσει σειρά ομιλιών κι έλαβε μέρος σε πολλά συνέδρια. Ήταν αρχισυντάκτης του αγιορείτικου περιοδικού «Πρωτάτον», αρχιγραμματεύς της Ιερά Κοινότητος του Αγίου Όρους και για 25 χρόνια Γέροντας της Καλύβης του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος Κουτλουμουσίου, της οποίας διετέλεσε Δικαίος.
Ο μοναχός Μωυσής πολύ νέος βρέθηκε αντιμέτωπος με τον πόνο και το θάνατο. Σε ηλικία 19 ετών έμαθε πως βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου λόγω σοβαρού προβλήματος του ήπατος. Τότε αποφάσισε να αφήσει τον κόσμο και να αναζητήσει παρηγορία και σωτηρία στο μοναχισμό. Βρήκε καταφύγιο στη Μονή Σιμωνόπετρας του Αγίου Όρους, όπου η πάθησή του επιδεινώθηκε με αβάσταχτους πόνους και συνεχείς αιμορραγίες. Του συμπαραστέκεται ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης με αυτά τα λόγια: «Αυτός ο πόνος θα γίνει η σκάλα την οποία θα ανέβεις για να φτάσεις στην Βασιλέια των Ουρανών. Ο πόνος για σένα είναι η σωτηρία σου»!
Ο μοναχός Μωυσής με πίστη, προσευχή, υπομονή κι εγκαρτέρηση κατάφερε να επιβιώσει και να αναπτύξει το πλούσιο και πολυσχιδές πνευματικό έργο του, παρά τα προβλήματα της υγείας του. Πριν από 18 χρόνια μετέβη στις ΗΠΑ και υποβλήθηκε σε επιτυχή μεταμόσχευση ήπατος. Όταν μπήκε στο χειρουργείο, σταύρωσε τα χέρια του και είπε: «Τώρα αφήνω τον εαυτό μου στα χέρια του Θεού»!
Δυστυχώς η επιβαρημένη υγεία του κλονίστηκε ακόμα περισσότερο όταν, προ διετίας, έπαθε σοβαρό εγκεφαλικό. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, μέχρι της κοιμήσεώς του, φιλοξενήθηκε στο επισκοπείο της Μητροπόλεως Καστοριάς από τον πνευματικό του φίλο Μητροπολίτη κ. Σεραφείμ, με τον οποίο τον συνέδεαν ισχυροί πνευματικοί δεσμοί. Ο Μητροπολίτης Καστοριάς δήλωσε μετά την κοίμηση του μοναχού Μωυσέως: «Οσιακή η ζωή του, οσιακό και το τέλος του, χωρίς κανένα ελάχιστο λογισμό ανυπομονησίας, αλλά με το πνεύμα της υπομονής και της καρτερίας και με την προσδοκία της Βασιλείας των Ουρανών»!
Κανένα κανάλι, κανένα ραδιόφωνο, καμία εκπομπή δεν αναφέρθηκε στην εκδημία του μοναχού Μωυσέως. Μια δυο εφημερίδες έκαναν μια σεμνή αναφορά και βέβαια μόνο τα εκκλησιαστικά μέσα ενημέρωσης και οι σχετικοί ιστότοποι στο διαδίκτυο ασχολήθηκαν εκτενώς! Όχι ότι χρειαζόταν τον έπαινό τους, άλλωστε κατά τον αββά Ισαάκ τον Σύρο ο έπαινος των μοναχών θεωρείται μεγάλη ύβρη! Αλλά για μας, για να μάθουμε πού και πώς πορευόμαστε ως κοινωνία και ποιους αναγορεύουμε ως οδοδείκτες στη ζωή μας!
Πριν από λίγα χρόνια ο μοναχός Μωυσής επισκέφτηκε την πόλη μας, προσκεκλημένος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου και ομίλησε σε έναν από τους κατανυκτικούς εσπερινούς, στον ιερό ναό του Οσίου Νίκωνος, αφήνοντας την πνευματική του αύρα στην ψυχή και την καρδιά όσων είχαν την ευλογία να τον ακούσουν.
Στο βιβλίο του «Αγρυπνία στο Άγιον Όρος» γράφει: «Μακάριοι αυτοί που χαίρονται στη σιωπή, στην αφάνεια, στην καρτερία, στην ελπίδα. Ο κόσμος τους χρωστά πολλά. Ευλογημένοι οι γονείς, τα χωριά τους, αυτοί που τους αποθάρρυναν, αυτοί που τους παρακίνησαν, αυτοί που τους φίλησαν το χέρι με τους ρόζους στα δάχτυλα».