Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος,
Εκπαιδευτικός

Και ΝΑ λοιπόν : Οι λοιδορούμενοι , «κοιμισμένοι» και παθητικοί θιασώτες του καναπέ , του εαυτούλη και του ωχαδερφισμού , βγήκαν (επιτέλους) στις πλατείες και πασχίζουν να ξαναγίνουν ΠΟΛΙΤΕΣ . Χρόνια και χρόνια είχαν απωλέσει την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους . ΑΛΛΟΙ μιλούσαν γι’ αυτούς , ΑΛΛΟΙ έπαιρναν τις αποφάσεις . Καθημερινά έκοβαν σε κομμάτια την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους και την κατέθεταν αδιαμαρτύρητα ως σύγχρονοι χατζηαβάτηδες στα πόδια πολιτικών , κομμάτων , βουλευτών , κομματαρχών , οικονομικά δυνατών , ισχυρών γραφειοκρατών , συνδικαλιστών , εργατοπατέρων , λαμόγιων κάθε είδους , ανέντιμων θεσμικών εκφραστών , κίβδιλων θεσμών , ιδεολογιών ,κλπ , κλπ .

΄Εχοντας παροπλίσει το πνεύμα και τη συνείδησή τους είχαν καταστεί άβουλα όργανα της κυρίαρχης άποψης , που τους πέρναγαν εύκολα και χωρίς αντιστάσεις τα εξαρτημένα από τους εκμεταλλευτές τους ΜΜΕ . Ζούσαν , λοιπόν , μια ψευτοδημοκρατία , όπου η μειοψηφία των εκμεταλλευτών είχε καταστεί πλειοψηφία και διαιώνιζε τον εαυτό της , δίνοντας την εντύπωση ότι είναι ανίκητη.

Όμως «στην ιστορία τίποτα δεν υπάρχει για πάντα» (Χ.ΜΑΡΚΟΥΖΕ) . Η συνειδητοποίηση ότι ως λαός μπαίνουμε ιστορικά σ’ ένα νέο ’22 , σε μια νέα Κατοχή , ότι στο βωμό του κέρδους , του υπερκέρδους και της εκμετάλλευσης θα θυσιαστούν αλύπητα τα παιδιά και τα εγγόνια μας , λειτούργησε ως ισχυρό ηλεκτροσόκ και πυρ καθαρτήριο . Και βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες αγανακτισμένοι με διάθεση να γκρεμίσουν όλα εκείνα που είχαν πιστέψει και τους είχαν εξαπατήσει οικτρά.

Η ιστορία θα δείξει αν αυτή η ηρωική ΕΞΟΔΟΣ θα αποτελέσει δύναμη που ιστορικά αλλάζει τα πάντα στο διάβα της ή θα γίνει το πολιτικό Βατερλό μιας κοινωνίας που πήγε να δείξει πως κάτι θέλει , αλλά τελικά δεν μπόρεσε να το πραγματώσει . Και τότε η νέα δουλεία θα είναι κατά πολύ χειρότερη της πρώην.

Η ιστορική αλήθεια είναι πως αν βγεις στον πόλεμο , θα γυρίσεις πίσω ή νικητής ή ηττημένος - συμβιβασμένος . Απ’ τη στιγμή που αυτός ο κόσμος αποφάσισε να βγει στο δρόμο , δεν έχει το δικαίωμα να επιστρέψει στο σπίτι του με την κατάσταση να παραμένει ίδια.

ΤΩΡΑ είναι η ώρα της ΑΛΛΑΓΗΣ. Αν οι λεπτοδείκτες στο ρολόι της ιστορίας προχωρήσουν κι εμείς έχουμε μείνει άπραγοι περιοριζόμενοι σε συμβολικές, ανώδυνες διαμαρτυρίες , τότε Η στιγμή θ’ αργήσει πολύ να ξανάρθει και ίσως να μην έρθει ποτέ.

ΤΩΡΑ έχουμε ανάγκη από μια μεγάλη υπέρβαση , από μια ριζική αλλαγή των πάντων. Υπάρχουν όμως δυο μεγάλα ερωτήματα :

-΄Εχει η πλειοψήφία του λαού πολιτική συνείδηση αυτής της ανάγκης για αλλαγή ; Μια ριζική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει χωρίς μαζική βάση.

-Υπάρχει εναλλακτική πρόταση και λύση ; Ποιοι θα είναι οι στόχοι και ποια η στρατηγική;
Το κίνημα των «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ» πρέπει ΑΜΕΣΑ να απαντήσει όχι μόνο τι θέλει να γκρεμίσει αλλά και με τι θα το αντικαταστήσει . Διαφορετικά οι «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» θα γίνουν γραφικοί και το σύστημα θα τους διαχειριστεί και θα τους καθυποτάξει.

ΠΡΕΠΕΙ, λοιπόν, ΤΩΡΑ να συζητηθούν και να λυθούν στις λαϊκές συνελεύσεις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που βρίσκονται πίσω από την κρίση και τα αίτιά της . Αν ο κόσμος των «αγανακτισμένων» κρεμαστεί στην ελπίδα της εύκολης και γρήγορης λύσης του άμεσου προβλήματος , αν διεκδικήσει έναν εξωραϊσμό του συστήματος κι αν εξουσιοδοτήσει για τη λύση των προβλημάτων τους ίδιους εντολοδόχους κι εμπιστευθεί τους ίδιους θεσμούς που πάνω τους προσέκρουσε και βυθίστηκε ο ελληνικός ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ, τότε το σύστημα και πάλι θα έχει νικήσει και η κρίση θα βαθύνει , παίρνοντας μαζί της και τις επόμενες γενιές, οι οποίες δικαίως θα μας εγκαλούν για τις εγκληματικές μας ευθύνες και παραλείψεις στο δικαστήριο της ιστορίας.

Η διαφυγή , λοιπόν , από το τραγικό αδιέξοδο είναι εκ των πραγμάτων ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ :

Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σύστημα ριζικά διαφορετικό από εκείνο που υποστήκαμε στα 40 χρόνια της κατ’ όνομα μόνο «δημοκρατίας». Χρειαζόμαστε μιαν άλλη μορφή κοινωνίας και οργάνωσης που θα καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που θα εξαλείφει τις οικονομικές κρίσεις και την ανεργία, που θα δημιουργεί δυνατότητες ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και τελειοποίησης των σχέσεων παραγωγής, με σκοπό την άνοδο της ευημερίας του λαού και την ολόπλευρη ανάπτυξη του κάθε μέλους της κοινωνίας, μέσα σε ένα καθεστώς αληθινής δημοκρατίας με βάση την αρχή : « Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του και την εργασία του». Και πάνω απ’ όλα χρειαζόμαστε ένα λαό «αγανακτισμένων» που θα το `χει πάρει απόφαση ότι ο δρόμος αυτός θα είναι μακρύς , δύσκολος και γεμάτος θυσίες, αλλά θα έχει στο τέρμα του το έπαθλο της ελπίδας , της εθνικής περηφάνιας , της αξιοπρέπειας και της εκπλήρωσης του χρέους που έχει κάθε γενιά προς την επόμενη .

«Ο απέναντι κόσμος –γερασμένος , κουρασμένος , κορεσμένος – ζητάει τα πάντα τώρα . Σαν το Μινώταυρο , θέλει αίμα και τη σάρκα των παιδιών μας . Κι εμείς πρέπει , τώρα επίσης , να βρούμε το μίτο της Αριάδνης , όχι μόνο για να ξεφύγουμε από το τέρας , αλλά και για να το εξοντώσουμε κιόλας .»