Γράφει ο Πάνος Κριάς

θα αναφερθώ στο ζήτημα της σημερινής κατάντιας της σύγχρονης Ελλάδας, έτσι απλά όπως μούρχεται, μια αμιγής περιγραφή της συντελεσμένης πλέον πραγματικότητας, χωρίς φιοριτούρες, στολίδια και περιττούς υπαινιγμούς, ούτε και άλλους φιλοσοφικούς -πλην όμως ανεδαφικούς -στοχασμούς. Ήρθε λοιπόν βαρύς Χειμώνας στην Ελλάδα, επέλασε οικτρός ανεμοστρόβιλος στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Μας ταρακούνησε άγρια. Και τώρα στο δια ταύτα. Δεν υπάρχουν λοιπόν άλλα περιθώρια, για δικαιολογίες και λεονταρισμούς.

Ή ταν ή επί τανκς. Όπερ εστίν μεθερμηνευόμενον: ή θα νικήσει η Δημοκρατία και ο Πολιτισμός, όπερ σημαίνει, ότι θα αλλάξουμε νοοτροπία και χούι- δηλαδή να γίνουμε τίμιοι και να πληρώνουμε τους φόρους μας, όπως κάνουν όλοι οι πολίτες της υφηλίου, πλην σύγχρονων Ελλήνων- ή θα επελαύνουν (μεταφορικά εννοώ) τα τανκς της γελοιότητας και της χρεοκοπίας.

Όλα αυτά τα χρόνια, γλεντούσαμε με δανεικά χρήματα. Σπαταλούσαμε απίστευτα ποσά σε χθαμαλού επιπέδου δραστηριότητες, κλέβαμε το Δημόσιο δια της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, σκορπούσαμε στον αέρα τις επιδοτήσεις, κάποιοι έκλεβαν μυθικά ποσά από μίζες και διαπλοκή, και κάποιοι άλλοι καραδοκούσαν πότε θα αρπάξουν την βδελυρή κουτάλα της απατεωνιάς και της αμαρτίας. Αυτή ήταν εν πολλοίς η Ελλάδα. Η σπέκουλα έδινε και έπαιρνε. Και τότε τι μένει; Ένα απειροελάχιστο ποσοστό πολιτών, το οποίο, είτε δεν είχε πρόσβαση στο πλιάτσικο, είτε από χαρακτήρα αδυνατούσε να κλέψει. Καταρημάξαμε λοιπόν την έρημη πατρίδα, την ρεζιλέψαμε διεθνώς, την λοιδορήσαμε εντοπίως, την καταληστέψαμε (δεξιοί και αριστεροί ε;), την αδυνατήσαμε οικονομικά και πολιτισμικά, την προδώσαμε και την παραδώσαμε έρμαιο στα χέρια των αδίστακτων τοκογλύφων, της διεθνούς καπιταλιστικής αγοράς. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Φυσικά οσονούπω επέρχεται και το τέλος του.

Ωστόσο ακριβώς επειδή είναι merciless (ανελέητος) ο καπιταλισμός, δεν θα αθωώσω τους κατ' επάγγελμα αριστερούς φίλους μας, ούτε τους επαναστάτες του συρμού, οι οποίοι διαμαρτύρονται λέει στο Σύνταγμα για τα επώδυνα μέτρα και την κοινωνική αδικία. Σοβαρά; Τόσα χρόνια που καταλήστευαν το ελληνικό κράτος οι επιτήδειοι απατεώνες τι έκαναν; Γιατί ανεχόντουσαν αυτή την φρικτή ασυδοσία; Διότι μην μου πείτε ότι τώρα τελευταία άρχισε το ζοφερό πάρτυ της διαφθοράς και της υποβάθμισης του πολιτισμού στην πατρίδα. Τα ήξεραν. Τα έβλεπαν. Αλλά δεν έκαναν τίποτα. Τώρα το διαπίστωσαν, ότι ουδείς πλήρωνε φόρους στην Ελλάδα; Ότι οι μίζες είχαν διαλύσει τον κοινωνικό ιστό;

Τώρα που καταστράφηκε η χώρα και μας απειλούν με χρεοκοπία, τώρα νοιάστηκαν για την κατάντια της πατρίδας. Σοβαρά; Ή μήπως ακριβώς επειδή θίγονται τα μικρόψυχα συμφέροντα τους, γιαυτό εξαγριώνονται;

Ε; Πότε αλήθεια διαμαρτυρήθηκε ακόμα και ένας τίμιος υπάλληλος, ή ένας νουνεχής συνταξιούχος για το πλιάτσικο και την φοροδιαφυγή που συντελούνταν επί δεκαετίες στην πατρίδα; Πότε; ΠΟΤΕ.

Να διαμαρτυρηθούν λοιπόν πρώτα οι συγκεντρωμένοι στις πλατείες στον αμφιλεγόμενο εαυτό τους και μετά στους ανεύθυνους τωόντι πολιτικούς. Και μια πρακτική σκέψη: αν αγαπάμε πραγματικά την πατρίδα μας, ας αρχίσουμε να πληρώνουμε τους φόρους μας. Τώρα.