Γράφει η Νότα Δαγκούνα

Η αξέχαστη καθηγήτρια μου , η μακαρίτισσα Εξακουστή Τριάντου-Ραχιώτη ανάμεσα στα τόσα χρήσιμα και σημαντικά που μας δίδαξε, μας έμαθε πως με τη λέξη ΚΛΑΣΣΙΚΟ χαρακτηρίζουμε απλά κάθε τι ανώτερο στο είδος του. Μας δίδασκε τότε στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου Θηλέων, Οιδίποδα Τύραννο ένα από τα πλέον σημαντικά έργα του <κλασσικού> Σοφοκλή. Στο Γυμνάσιο Αρρένων πάλι δίδασκαν Αντιγόνη του ιδίου Κλασσικού συγγραφέα. Μας έμαθε λοιπόν η εμπνευσμένη καθηγήτριά μας, με τον ανυπέρβλητο τρόπο της πως, ότι είναι ανώτερο δεν παλιώνει, δεν φθείρεται, και ούτε χρειάζεται παρεμβάσεις για να μείνει ζωντανό ανά τους αιώνες.

Τα χρόνια πέρασαν, δηλαδή οι δεκαετίες πέρασαν και εγώ εξακολουθούσα να έχω κατά νου τον ορισμό του ΚΛΑΣΣΙΚΟΥ όπως μου τον είχε διδάξει η καθηγήτριά μου. Έλα όμως που τα τελευταία χρόνια οι ασχολούμενοι με το ανέβασμα κλασσικών θεατρικών έργων του ντόπιου και του διεθνούς ρεπερτορίου έχουν βαλθεί να με τρελάνουν με τα καμώματα τους.

Ένα έργο (πόσο μάλλον ένα σημαντικό κλασσικό έργο) , άσχετα αν πραγματεύεται διαχρονικά θέματα, ο δημιουργός του το τοποθετεί σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Παραδείγματος χάριν το αθάνατο έργο <Ρωμαίος και Ιουλιέττα> του Σαίξπηρ στη Βερόνα το 1595, η πολυπαιγμένη <Αντιγόνη> του Σοφοκλή στο Αργος περίπου το 442 π.χ. και πάει λέγοντας. Για να μπει ο θεατής στο κλίμα της εποχής που διαδραματίζεται το έργο που πήγε να δει , με βάση την οπισθοδρομική, όπως φαίνεται, ταπεινή μου γνώμη, βοηθάει σημαντικά το σκηνικό και τα ρούχα που μάλλον, (ταπεινή μου γνώμη πάντα) δεν πρέπει να είναι άσχετα.

Τα τελευταία χρόνια στις θεατρικές βόλτες μου στο Σαινοπούλιο, και στο Ηρώδειο το τι έχουν δει τα μάτια μου δεν μολογιέται. Και τις μεγαλύτερες υπερβολές, που καμιά φορά φτάνουν στην ιεροσυλία, να τις σέρνει το Εθνικό Θέατρο, καταχρώμενο με τον χειρότερο τρόπο τα χρήματα του φορολογούμενου Έλληνα πολίτη.

Την προηγούμενη εβδομάδα, λοιπόν, πήγα στο Σαινοπούλιο για να παρακολουθήσω τον Οθέλλο του Σαίξπηρ με τους Κιμούλη-Μαρκουλάκη. Το κείμενο θεϊκό και οι μετάφραση των δυο διακεκριμένων θεατράνθρωπων μεγαλειώδης. Η ερμηνεία και των δυο με προεξάρχοντα τον κ. Μαρκουλάκη στο ρόλο του Ιάγου με καθήλωσε. Μόνο που αυτό συνέβη όταν αποστασιοποιήθηκα από το σκηνικό, τα κουστούμια και τα διάφορα εμβόλιμα αντικείμενα-σύμβολά του σύγχρονου πολιτισμού που περιφέρονταν στη σκηνή πανάσχετα . Άσε που ήξερα, είχα διαβάσει, ήμουν σίγουρη πως ο Οθέλλος του Σαίξπηρ ήταν μαύρος (Μαυριτανός ανώτερος αξιωματικός ήταν ο φουκαράς ο ευκολόπιστος ζηλιάρης σύζυγος) και ο Οθέλλος του κ. Κιμούλη μας βγήκε χλεμπονιάρης. Λέγανε ο μαύρος, ο αράπης και κοιτάγανε τον κ. Κιμούλη και νόμιζες πως αλληθώριζαν. Όσο για τους υπόλοιπους ηθοποιούς, μόλις εμφανίστηκαν στη σκηνή στο ξεκίνημα του έργου, νόμισα πως είχα έρθει σε λάθος παράσταση. Νόμισα πως μάλλον την Αλίκη στο ναυτικό ετοιμαζόντουσαν να μας παίξουν με τα ναυτικά ρούχα που φορούσαν. Έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει απεγνωσμένα τον Κωνσταντάρα.

Εγώ λοιπόν η οπισθοδρομική, που ήθελα τον Οθέλλο μαύρο, την Δεισιδαίμονα να μην περιφέρεται με δωδεκάποντο πέδιλο και να μην μου θυμίζει με τα ρούχα που φορούσε την Τζόαν Κόλλινς στη Δυναστεία θα ήθελα να ρωτήσω την κ. Ειρήνη Ρουμανέα που σχολιάζει στο ΝΟΤΟΣ ΠΡΕΣ με την δική της ματιά την συγκεκριμένη παράσταση και η οποία κατά τα γραφόμενα της μάλλον είναι ειδήμων, να με βοηθήσει να ξεμπλέξω από το μυαλό μου όσα με μπέρδεψαν και με παραξένεψαν και στο τέλος με νεύριασαν στη συγκεκριμένη παράσταση.

-Η χορεύτρια στο στύλο (δεν ξέρω αν το εκφράζω σωστά, αλλά παρέπεμπε σε αλλοδαπή …καλλιτέχνιδα… του στριπτίζ ), η καλλίτεχνις με τα κόκκινα που χτυπιότανε σε αμερικάνικους ρυθμούς, το δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι , το laptop του Οθέλλου, το πακέτο με τα τσιγάρα του Ιάγου, τα βαλς ή ταγκό (συγνώμη δεν θυμάμαι ακριβώς) και ότι άλλο αμελητέο δεν συγκράτησε η εκνευρισμένη μνήμη μου, τι ακριβώς προσέφεραν ή πρόσθεσαν σε ένα από τα καλύτερα έργα του παγκόσμιου ΚΛΑΣΣΙΚΟΥ ρεπερτορίου εκτός από να εκνευρίσουν ένα μέρος του κοινού;

Εγώ πάντως ψηφίζω δαγκωτό τον Οθέλλο με τον Κώστα Πρέκα το 1989 πάλι στο Σαινοπούλιο, στο ξεκίνημα του, που αν μη τι άλλο, θυμάμαι πως σίγουρα ο Μαυριτανός ήταν μαύρος.-