Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος,
Εκπαιδευτικός

Και να , λοιπόν , που οι «αγανακτισμένοι» πήγαν διακοπές !!! ΄Εδωσαν , λέει , ραντεβού για το Σεπτέμβρη , αφήνοντας κάποιους σκηνίτες – κακέκτυπα των χίπηδων του ’60 – να ρυπαίνουν την πλατεία Συντάγματος μαζί και το λαϊκό κίνημα!

Φαντασθείτε , δηλαδή , ο Κολοκοτρώνης να σταματούσε την πολιορκία της Τριπολιτσάς για να πάνε διακοπές οι Κλέφτες ή για τους ίδιους λόγους να αναβαλλόταν η πολιορκία της Βαστίλης ή να εγκατέλειπαν τον αγώνα στο γαλλικό Μάη ή στην πλατεία Τιεν Αμέν του Πεκίνου ή στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάϊρο κ.ο.κ.

Δυστυχώς , για μια φορά ακόμα , ΕΜΕΙΣ οι ΄Ελληνες , καταφέραμε να πρωτοτυπήσουμε αρνητικά , σε παγκόσμιο επίπεδο .

Η φαιδρή αυτή κατάληξη μιας σοβαρής λαϊκής κινητοποίησης , έδειξε ότι ο ελληνικός λαός «δεν έχει τα κότσια» να συγκρουστεί πολιτικά και να γίνει ΕΚΕΙΝΟΣ ρυθμιστής των εξελίξεων.

ΌΛΟΙ θυμούνται πώς μετά το 1974 και την οδυνηρή εμπειρία από την 7χρονη δικτατορία το λαϊκό κίνημα βρέθηκε σε έξαρση και πρωταγωνίστησε τουλάχιστον έως το 1981 , παλεύοντας τα μεγάλα λαϊκά αιτήματα κι επιβάλλοντας κάποιες φορές και μεγάλες ανατροπές .

Στη συνέχεια όμως , μετά την ψευδεπίγραφη «ΑΛΛΑΓΗ» του 1981 και τη λεηλασία των οραμάτων και των συνθημάτων του λαϊκού κινήματος από τον Α.Παπανδρέου , με τη συνέργεια των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» στην εκπαίδευση , το συμβιβασμό και την ταύτιση της ιεραρχίας της Εκκλησίας με την πολιτική εξουσία, τα εξαρτημένα ΜΜΕ , την ανυπαρξία και αφασία της Αριστεράς και τη μουμιοποίηση της Δεξιάς , την απουσία-αδιαφορία-συμβιβασμό του πνευματικού κόσμου , σε συνδυασμό με τις επιταγές της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης , επετεύχθη , σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα , η δημιουργία του επιθυμητού τύπου ΄Ελληνα πολίτη , εκείνου του αδιάφορου , του μοιρολάτρη , του πολλαπλώς εξαρτημένου , του παθητικοποιημένου , του φοβισμένου , του παραιτημένου , του ανενεργού , του ανώριμου , του ευκολόπιστου , του απερίσκεπτου , του καιροσκόπου , του «εαυτούλη» , του εσωστρεφή … που εύκολα καθίσταται προβλέψιμος και χειραγωγήσιμος .

H εξέλιξη του κινήματος των «αγανακτισμένων» έδειξε (δυστυχώς) πως ούτε το πρωτοφανές ξεπούλημα της χώρας ούτε το σάρωμα των εργατολαϊκών κατακτήσεων ούτε η υποθήκευση του μέλλοντος των επόμενων γενεών στάθηκαν ικανά να μεταλλάξουν ουσιαστικά την πολιτική συγκρότηση των Ελλήνων . Κινούμενοι κυρίως από το θυμικό τους κι από μικροκομματικές σκοπιμότητες που τεχνηέντως είχαν συγκαλυφθεί , βγήκαν στις πλατείες σε «καλοσιδερωμένες» συγκεντρώσεις που έλαβαν τους επαίνους του συστήματος(!!!) , εκτονώθηκαν , επικοινώνησαν, διασκέδασαν (!!!) τράφηκαν με ψευδαισθήσεις , κατασίγασαν ενοχές και … ήσυχα – ήσυχα έβαλαν πάλι το κεφάλι στο καβούκι τους κι … έφυγαν για διακοπές( !!!) :

«Οι «αγανακτισμένοι» είναι ένας τρόπος αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν , όχι όμως αντίστασης . Στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις αγνοούν τους αγανακτισμένους πολίτες , γιατί οι συγκεντρώσεις τους αποδεικνύουν μεν την αγανάκτηση του κόσμου , αλλά δεν τους απαγορεύουν να συνεχίσουν τις κακές πολιτικές τους» . (Φρανκ Γκεόγκαν , ιδρυτής και πρόεδρος του ιρλανδικού κινήματος πολιτών )

Ποιοι ήταν τελικά οι «αγανακτισμένοι» ; Τι αμφισβήτησαν ; Ποιες ρωγμές άνοιξαν στο κατεστημένο πολιτικό σύστημα και στο υφιστάμενο κοινωνικό πλέγμα ; Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις της Public Issue (για ΣΚΑΪ και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) και της VPRC (για ΕΠΙΚΑΙΡΑ) κατέγραψαν , κατά Μ.Ο. , τα εξής ποσοστά για τα κόμματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού στις επόμενες εκλογές :
ΝΔ : 29,65 %
ΠΑΣΟΚ : 26%
ΚΚΕ : 12,25 %
ΣΥΡΙΖΑ : 8 %
ΛΑΟΣ : 7,5 %
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ – ΠΡΑΣΙΝΟΙ : 3,75 %

Τα υπόλοιπα κόμματα ήταν κάτω από το όριο του 3% που απαιτείται για να μπουν στη Βουλή .

Το άθροισμα των ποσοστών δίνει ένα σύνολο 87,15 % για τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή , στο οποίο αν προστεθεί κι ένα 5 % περίπου που συγκεντρώνουν τα υπόλοιπα κόμματα φτάνουμε σε ένα ποσοστό γύρω στο 93 % για τους αποφασισμένους ψηφοφόρους έναντι ενός 7 % για εκείνους που δείχνουν αναποφάσιστοι !!!

Άρα , λοιπόν , το κατεστημένο πολιτικό σύστημα , που υποτίθεται ότι αμφισβητήθηκε από το κίνημα των «αγανακτισμένων» , παραμένει αλώβητο και μάλιστα καταγράφει πολύ υψηλά ποσοστά ακόμα και σε σύγκριση με άλλες ευκολότερες (γι’ αυτό) εποχές. Οι δημοσκοπικές καταγραφές δείχνουν πως η εντύπωση ανατροπής που δόθηκε ήταν ψευδεπίγραφη και οι «αγανακτισμένοι» δεν ήταν παρά διαμαρτυρόμενοι οπαδοί κομμάτων οι οποίοι αφού κατέθεσαν τη διαμαρτυρία τους επέστρεψαν στα κομματικά μαντριά . Οι «αγανακτισμένοι» δεν ήταν ΟΛΟΙ αγανακτισμένοι για το ίδιο πράγμα .Η επιθυμητή πολιτική ομογενοποίηση δεν έγινε ποτέ . Και δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να γίνει αφού το κίνημα ελέγχθηκε αφανώς από τα οργανωμένα κόμματα (μεγάλα , μικρά αλλά και «γκρουπούσκουλα») , τα οποία καπέλωσαν τις συνελεύσεις με διάφορες μεθοδεύσεις και χειραγώγησαν το κίνημα προς επιθυμητές κατευθύνσεις , προκειμένου να κερδίσουν εκλογικά ποσοστά , να διευρύνουν το πολιτικό τους ακροατήριο και να διαιωνίσουν την απειλούμενη υπόστασή τους . Οι ανοδικές , μάλιστα , τάσεις που καταγράφει το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δείχνουν πως ΟΥΤΕ ο δικομματισμός έχει πληγεί αποφασιστικά .Αντίθετα δουλεύοντας για μια φορά ακόμα το εργαλείο της τεχνητής πόλωσης θα συνεχίσει (όσο θα πλησιαζουμε προς τις εκλογές ) να ανεβάζει τα ποσοστά του αφαιρώντας μονάδες από τα μικρότερα κόμματα . Ακόμα και στην περίπτωση που το πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές δε βγει αυτοδύναμο , είναι σίγουρο πως θα οδηγήσει τη χώρα σε επαναληπτικές εκλογές κατά τις οποίες οι ψηφοφόροι εκβιαζόμενοι από την αβεβαιότητα , την ανασφάλεια και το φάσμα της «ακυβερνησίας» θα του χαρίσουν την πολυπόθητη αυτοδυναμία .

Τα αντικειμενικά , επομένως , στοιχεία και οι εξελίξεις δείχνουν ότι στη βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει συντελεστεί , δυστυχώς , καμιά ριζική μεταβολή που θα άνοιγε νέους , πραγματικά ελπιδοφόρους δρόμους για τη χώρα και το λαό .Κατά τα φαινόμενα το μέλλον προοιωνίζεται «μία από τα ίδια» , μια επανάληψη ,δηλαδή , του ίδιου έργου , με τους ίδιους συντελεστές , τους ίδιους θεατές και τους ίδιους θιασάρχες και χρηματοδότες .

«Δυστυχώς ο κόσμος στις πλατείες μπορεί να στρέφεται κατ’ αυτού του συστήματος , φαίνεται όμως ότι είναι ακόμη πρόθυμος να το επιβραβεύσει με την ψήφο του πιστεύοντας τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα , που οδήγησαν τη χώρα σε τούτο το σημείο» . (Πάνος Σώκος , ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 20-6-2011).

Σίγουρα το Σεπτέμβρη , μετά τις διακοπές , θα υπάρξει νέο προσκλητήριο των «αγανακτισμένων» . Σίγουρα όμως (και μακάρι να διαψευσθώ) οι « αγανακτισμένοι» του Σεπτεμβρίου θα είναι αισθητά λιγότεροι και χωρίς διάρκεια .Κατά πώς φαίνεται θα πρέπει να περιμένουμε στον επόμενο σταθμό μήπως περάσει , επιτέλους , το τρένο της ανατροπής .Ως τότε όσοι αισθάνονται πραγματικά αγανακτισμένοι , έτοιμοι και υποχρεωμένοι απέναντι στον εαυτό τους , στην κοινωνία και την ιστορία οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να συγκροτήσουν τη ΝΕΑ πολιτική πρόταση , εκείνη που δεν κατάφερε ή δεν ήθελε να συγκροτήσει το κίνημα των «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ» . Προσωπικά , δεν πιστεύω πως θα έχει τύχη ένα τέτοιο εγχείρημα ,αλλά πρέπει να γίνει για να αφαιρέσει τα άλλοθι που θα προβληθούν από τους «αγανακτισμένους κοψοχέρηδες» και για να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του. Και βέβαια δε μιλάμε για λύσεις τύπου Κουβέλη , Μπακογιάννη , Δημαρά κλπ , κλπ .Η νέα πολιτική πρόταση θα πρέπει να γίνει από πρόσωπα πραγματικά άφθαρτα, τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά , τα οποία θα παρουσιάσουν μια πραγματικά ΝΕΑ πρόταση με τη συγκρότηση ενός κόμματος που θα υπερβαίνει το κατεστημένο πολιτικό σύστημα , θα προτείνει ένα σοβαρό σχέδιο απέναντι στις προκλήσεις της εποχής , θα δείχνει ότι έχει αντιληφθεί τις ριζικές αλλαγές που έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία 30 χρόνια και θα εξηγεί επαρκώς όχι μόνο τις αιτίες αλλά και τα αποτελέσματα .

«Τώρα , σε ποιον μιλούμε ; Εγώ εδώ μιλώ σε σας . Αλλά σε ποιον μιλώ εν γένει ; Κανείς δεν το ξέρει . Ο καθένας μιλάει κατά κάποιον τρόπο ρίχνοντας μια μπουκάλα στη θάλασσα . Και το αστείο στην ιστορία είναι ότι αυτές οι μπουκάλες φαίνονται να είναι πολύ αποτελεσματικές : αιώνες αργότερα άνθρωποι που δε γνωρίζουν καν τα ονόματα αυτών που έγραψαν τα μηνύματα και που ποτέ δε διάβασαν τι είχαν γράψει , σκέφτονται σε σχέση μ’ αυτά που αυτοί είχαν πει» . (Κορνήλιος Καστοριάδης , «Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης;» -ύψιλον/βιβλία ).