Γράφει η Νότα Δαγκούνα

Την Τρίτη το βράδυ ακριβώς στις 10, προχωρούσα στην ευθεία του Στρατοπέδου του Κ.Ε.Ε.Μ. με το κοντέρ του αυτοκινήτου μου μέσα στο όριο ταχύτητας, δηλαδή τα 50 χιλιόμετρα την ώρα. Η διαχωριστική γραμμή στη μέση του δρόμου διπλή. Δηλαδή απαγορεύεται το προσπέρασμα. Είχα την εντύπωση πως ήμουν μόνη στο δρόμο μέχρι την στιγμή που ήρθε από πίσω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα, με προσπέρασε και εξαφανίστηκε με τον ίδιο τρόπο που εμφανίστηκε, ένα τζιπ.

Δεν ήταν ένα οποιοδήποτε τζιπ. Την στιγμή που με προσπερνούσε, πρόλαβα να δω το σήμα του Πυροσβεστικού Σώματος και την πινακίδα κυκλοφορίας (που κακώς δεν κράτησα τον αριθμό) να έχει τα αρχικά Π.Σ. Φάρο αναμμένο δεν είχε που σημαίνει πως ήταν εκτός υπηρεσίας. Όταν δεν έχει αναμμένο τον φάρο κάθε όχημα των Σωμάτων Ασφαλείας (Αστυνομία, Πυροσβεστική, Λιμενικό), δεν νομιμοποιείται να παραβαίνει τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Και οι ορατές, εκείνη τη στιγμή, παραβάσεις του οδηγού ήταν δυο και σοβαρές. Και υπερβολική ταχύτητα, και υπέρβαση διπλής διαχωριστικής γραμμής. Άσε που ποιος ξέρει αν φορούσε ζώνη ασφαλείας, αν μιλούσε στο κινητό, αν είχε πιεί και καμιά μπυρίτσα.

Όταν καταλάγιασαν τα νεύρα μου από την ανάρμοστη οδική συμπεριφορά του λεβέντη της Πυροσβεστικής, ήρθε στη μνήμη μου ένα γεγονός παρόμοιο που είχε συμβεί πριν από δυο, μπορεί και τρία χρόνια στην ίδια διαδρομή, δηλαδή Γύθειο -Σπάρτη.

Εκείνη τη φορά, Κυριακή, το θυμάμαι καλά, ήταν απόγευμα. Προχωρούσα στην ευθεία της Κουτουμούς τούτη τη φορά. Και δεν ήμουν μόνη. Ήμασταν 3-4 αυτοκίνητα στη σειρά και μέσα στο όριο ταχύτητας σε κατοικημένη περιοχή δηλαδή τα 50 χιλιόμετρα την ώρα. Η διαχωριστική γραμμή διπλή κλασικά. Ξαφνικά μας πέρασε και μας σήκωσε, κυριολεκτικά, στον αέρα (κύριος οίδε με πόσο έτρεχε) ένα περιπολικό-σίφουνας τούτη τη φορά. Το τι άκουσε από την συνεπιβάτισσα μου δεν λέγετε. Και λίγα του είπε.

Το θέμα αν τέλειωνε εδώ θα ήταν ένα ακόμη περιστατικό παράβασης του Κ.Ο.Κ. μέσα στα τόσα και όμοιο με το προηγούμενο που περιέγραψα. Έχει όμως και συνέχεια και εκεί είναι που βγαίνεις από τα ρούχα σου. Κάμποσα χιλιόμετρα πιο πέρα στην παλιά διασταύρωση της Πετρίνας, το ίδιο περιπολικό (είχαμε κρατήσει τον αριθμό του εκείνη τη φορά) είχε σταματήσει απέναντι ακριβώς στο άπλωμα και ο αστυνομικός είχε στηθεί με το Ραντάρ στα χέρια και έψαχνε να βρει ποιοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας για να τους γράψει. Τόσο θράσος.

Οι ειδικοί επισημαίνουν πως η αυστηρή τήρηση του Κ.Ο.Κ. απομακρύνει τον κίνδυνο των τροχαίων ατυχημάτων και δεν χρειάζεται πολλή εξυπνάδα για να το καταλάβουμε. Άλλοι ειδικοί, άλλης κατηγορίας τούτη τη φορά, διατείνονται πως ο άνθρωπος είναι μιμητικό όν. Τον κάφρο που κυκλοφορεί και αλωνίζει τους δρόμους επικίνδυνα, με έξοδα που βγαίνουν από τον κορβανά του φορολογούμενου Έλληνα και που δεν περισσεύουν τον τελευταίο καιρό, και που γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους νόμους του κράτους τι τον κάνουμε; Αυτός αντί να μας προστατεύει όπως οφείλει είναι κίνδυνος θάνατος και θλιβερό παράδειγμα προς αποφυγήν και όχι προς μίμηση όπως θα έπρεπε.

…ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ…

Ποιος άραγε προστατεύει όλους εμάς, από όλους εκείνους που πληρώνουμε για να μας προστατεύουν;;;;; Ποιος;;;;;