Η Κινηματογραφική λέσχη Σπάρτης ’’Ρόδον΄’ την Πέμπτη 17 Νοέμβρη 2011 & ώρα 8.45 μ.μ. στο Στέκι της οδού Βρασίδου 140 (κοντά στη λαϊκή αγορά ) θα προβάλει την ταινία ATTENBERG της Αθηνάς Τσαγγάρη με τους Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλη Μουρίκη, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργο Λάνθιμο

Υπόθεση:
Η Μαρίνα μεγαλώνει με τον αρχιτέκτονα πατέρα της σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Το ανθρώπινο είδος την απωθεί. Το παρατηρεί εξ’ αποστάσεως, μέσα από τους στίχους του Alan Vega των Suicide, τα ντοκιμαντέρ πάνω στη ζωή των θηλαστικών του Sir David Attenborough και τα μαθήματα σεξουαλικής αγωγής που της παραδίδει η μοναδική της φίλη, Μπέλλα. Ένας ξένος φτάνει στην πόλη και την προκαλεί σε μονομαχία στο ποδοσφαιράκι, ενώ ο πατέρας της προετοιμάζει τελετουργικά την αναχώρησή του από τον 20ο αιώνα. Η Μαρίνα, ανάμεσα στους δυο άντρες, με την συνεργασία της Μπέλλας, ανακαλύπτει το θαυμαστό μυστήριο της πανίδας.

Κριτικές:
Του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr

Το «ATTENBERG», ένα ακόμα δυνατό φιλμ, στο πλαίσιο του νέου κύματος σκηνοθετών του ελληνικού σινεμά, που πλέον από ό,τι ακούγεται, συζητείται ως «κινηματογραφικό ρεύμα». Στην ταινία, η παρουσία στου Γιώργου Λάνθιμου ως ηθοποιού και ως – πολύτιμου - συνεργάτη γενικότερα, είναι πάρα πολύ έντονη.

Mια νεαρή ελληνογαλλίδα, η οποία φροντίζει τον άρρωστο - στα τελευταία στάδια του καρκίνου - πατέρα της, πρέπει να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις ακολουθώντας μια πορεία «αφύπνισης», λόγω των περιστάσεων που αποτελούν ένα είδους κίνητρο. Η σχέση, λοιπόν, της έως τότε κλειστής προς τον υπόλοιπο κόσμο κοπέλας, με τον πατέρα της και την κολλητή της φίλη Μπέλα, διαταράσσεται, όταν ένα μηχανικός, ο οποίος έρχεται να δουλέψει στο εργοτάξιο όπου δουλεύει και αυτή, δημιουργεί μια σχέση μαζί της.

Με την μουσική των Suicide να κυριαρχεί στα καλύτερα κομμάτια του φιλμ και εμβόλιμες σεκάνς με τις δυο φίλες να περπατούν παρέα κάνοντας χειρονομίες και παίζοντας με τα σώματα τους σε διάφορες στάσεις, οδηγούμαστε σε ένα ποιητικό εσωτερικό σύμπαν, όπου ο λόγος αλλά και ο ρεαλισμός, περνούν σε δεύτερη μοίρα. Φλερτάροντας συνεχώς με ένα μεταρεαλιστικό σινεμά, υποκειμενικής ανάλυσης.

Δίπλα σε όλα αυτά ,οι φωτισμοί και η μελαγχολική χειμωνιάτικη φωτογραφία της ταινίας, εντείνουν την ανάγκη να συγκεντρωθούμε ακριβώς σε αυτό που κρύβεται πίσω από την εικόνα και που τόσο εύστοχα μας υποβάλλεται από μέσα.

Πάραυτα, δεν έχουμε να κάνουμε με μια «επιθετική ταινία» προς τον θεατή. Αντίθετα έχουμε να κάνουμε, με μια βαθιά ευαίσθητη, και ναι-ναι, λυρική ταινία, πάνω στην ωρίμανση ενός ατόμου και την μεταμόρφωση της αγάπης που κρύβει μέσα του, σε βαθιά εμπειρία ζωής.