Γράφει η Νότα Δαγκούνα

Σήμερα, στην εξαιρετικά δύσκολη και με το μέλλον αβέβαιο εποχή που ζούμε, σαν θέλει κάποιος άνθρωπος να συζητήσει για κάτι διαφορετικό σε τοπικό επίπεδο, που να είναι και αισιόδοξο, και ανατρεπτικό, και παράδειγμα προς μίμηση κ.λπ. δεν έχει παρά να αναφερθεί στην ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του Γυθείου.

Γιατί πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς το μέγα θαύμα που συντελέσθηκε τον τελευταίο χρόνο και είχε έδρα το επίνειο της Σπάρτης, το πανέμορφο Γύθειο. Η ευγνωμοσύνη των παρεπιδημούνταν αλλά και των επισκεπτών στο πρόσωπο του θαυματοποιού Δημάρχου Ανατολικής Μάνης( έτσι λέγεται ο Δήμος τώρα) κυρίου Ανδρεάκου, άπειρη.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε, άκουσα στο Γύθειο που παραθέριζα, μια ιστορία που είχε σχέση με την διαχείριση του Δήμου και των υπαλλήλων του από τον Δήμαρχο που με άφησε άφωνη. Σε μια εποχή που δεν δουλεύει στο Δημόσιο Μηχανισμό σχεδόν τίποτα και ο καθένας κοιτάζει μονάχα την πάρτη του, βρέθηκε ένας χριστιανός να βάλει κάποια πράγματα σε τάξη. Κι ας υπάρχουν κάποιοι κακοπροαίρετοι συμπατριώτες του, που μην έχοντας κάτι ένοχο να του προσάψουν τον χαρακτηρίζουν αμόρφωτο. Λες και η μόρφωση από μόνη της αποτελεί προσόν δυνατότερο από άλλα. Για την ιστορία οι Δήμαρχοι οι προηγούμενοι που κατάντησαν το Γύθειο κατάπτυστο ήταν όλοι πτυχιούχοι.

Ένα μεσημέρι λοιπόν, ο κ. Δήμαρχος διέκρινε στο πλάι του γραφείου μιας υπαλλήλου, μερικές σακούλες με ψώνια από το σουπερμάρκετ.
-Τίνος είναι αυτά τα ψώνια; τη ρώτησε.
-Δικά μου, απάντησε η υπάλληλος.
-Την επόμενη φορά που θα πάτε για ψώνια, να τα πάτε κατευθείαν στο σπίτι σας, γιατί δεν θα σας χρειασθούμε. Αυτή ήταν η απάντηση του κ. Δημάρχου που άφησε άφωνη την υπάλληλο και μάζεψε στα καβούκια τους όσους έγιναν μάρτυρες του περιστατικού.

Με τέτοιο ταλαντούχο ενορχηστρωτή πώς να μην είναι η ορχήστρα θεϊκή.
Την προηγούμενη βδομάδα, καλεσμένοι από φίλο που γιόρταζε, κάποια στιγμή, όπως ήταν φυσικό, η κουβέντα ήρθε και στην αναγέννηση του Γυθείου. Όλοι οι παρευρισκόμενοι μηδενός εξαιρουμένου, το καλοκαίρι που μας πέρασε, είχαν ευχαριστηθεί, είχαν απολαύσει, είχαν καμαρώσει την καινούργια εικόνα του υπέροχου αυτού τόπου. Και τα καλά λόγια για τον κ. Δήμαρχο έδιναν και έπαιρναν.

Σαν ήρθε όμως η στιγμή και αποφάσισα (τι τόθελα η ρουφιάνα) να τους διηγηθώ την παραπάνω ιστορία, Κεραυνοβολήθηκα.
Ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες, ανθρώπους ως επί το πλείστον καταξιωμένους επαγγελματικά και κοινωνικά στον τόπο μας, εν ενεργεία και συνταξιούχους, υπήρχε και μια υπάλληλος ΔΕΚΟ σε διευθυντικό πόστο μάλιστα. Πράγμα που σημαίνει, ευστροφία, ευθύνη, υπευθυνότητα, αξιοσύνη και οπωσδήποτε υψηλή αμοιβή.
Όλοι γέλασαν με την ιστορία που τους διηγήθηκα, τη φχαριστήθηκαν, τα λόγια για το Δήμαρχο ήταν άκρως κολακευτικά. Μπήκε στη σύγκριση και ο Δήμος μας και οι περισσότεροι ευχήθηκαν να είχαμε και στη Σπάρτη κάτι ανάλογο.

Η κυρία της ΔΕΚΟ με κοίταξε με τη ματιά της Τζοκόντα του Ντα Βίντσι (εκείνο το βλέμμα που δεν μπορείς να καταλάβεις τι αισθάνεται, αν κλαίει ή αν γελάει) και μου είπε.

-Εγώ βολεύομαι να φεύγω από το γραφείο και να κάνω τα ψώνια μου. Δε με βολεύει μετά.

Έχει κανείς απορία για το πως φθάσαμε εδώ που φθάσαμε και ποιοι ήταν αυτοί που μας φέρανε;
Η δική μου απορία, που την έχω εκφράσει σε φίλους και πειστική απάντηση δεν έχω πάρει ακόμη είναι η εξής¨….
Έστω και αν δεν δούλεψαν ποτέ στο πόστο που τοποθετήθηκαν (δεν θα συζητήσουμε εδώ το πώς βρέθηκαν στη θέση που βρέθηκαν), έστω και αν κορόιδευαν τον κόσμο χρόνια ολόκληρα κάποιοι υπάλληλοι (προς θεού δεν μιλώ για τους ευσυνείδητους, τους ικανούς, που οι άλλοι τους λένε μαλ..ες και πως χαλάνε την πιάτσα), έστω, έστω, έστω. Τώρα που το καράβι μπάζει για τα καλά νερά και θα βουλιάξουν και αυτοί με εμάς μαζί, καλά δεν έχουν λίγο φιλότιμο (η λέξη φιλότιμο δεν μεταφράζεται στις άλλες γλώσσες) να ανασκουμπωθούν και να δουλέψουν μπας και σώσουν τίποτα;. Δεν τους είπε κανείς πως μπορεί οι φελλοί να επιπλέουν, αλλά αυτό συμβαίνει στη ήρεμη θάλασσα. Η θαλασσοταραχή όμως και η φουρτούνα δεν ξέρουν να τους ξεχωρίσουν. Και εδώ δεν έχει πέραση το μέσον του Βουλευτή, του πολιτικού, του κομματάρχη. Άπατοι θα πάνε και αυτοί.

ΥΓ. Με το θέμα «Ψώνια εν ώρα Υπηρεσίας θα επανέλθω»