Γράφει ο Νίκος Ζαχαράκης.

Ως Λάκωνας που ζω και εργάζομαι μακριά από την πόλη μας τα τελευταία 5 χρόνια παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στην περιοχή της Σπάρτης , ενδεχομένως και με μια περισσότερο κριτική στάση. Τις τελευταίες ημέρες λοιπόν παρατηρώ μια σειρά από δημοσιεύματα τα οποία έχουν ως επίκεντρο την δράση των μεταναστών νόμιμων και μη και συγκεκριμένα την εκδήλωση φαινομένων παραβατικής συμπεριφοράς εκ μέρους τους. Αναφέρομαι στο περιστατικό της απόπειρας βιασμού δυο φοιτητριών και στην επίθεση με μαχαίρι ενός Πολωνού εναντίον ενός κατοίκου της Σπάρτης. Σε κάθε περίπτωση η στάση αυτή κρίνεται νομικά παραβατική και ηθικά καταδικαστέα. Θεωρώ όμως ότι αυτού του είδους τα περιστατικά θα έπρεπε να μας προβληματίσουν γενικά. Η προβληματική που αναδύεται , έχει κατά την άποψη μου δυο οπτικές . Η μια αναφέρεται στα αίτια που οδηγούν στην εκδήλωση αυτών των φαινομένων και η άλλη στον τρόπο με τον οποίο προβάλλονται και ενδεχομένως αξιοποιούνται από τα μέσα ενημέρωσης δικτυακά και μη.

Περιηγήσεις σε καταυλισμούς αλλοδαπών μεταναστών, ζωντανές και ιδιαίτερα συναρπαστικές ανταποκρίσεις, από τον τόπο του εγκλήματος. Όλα αυτά ομολογουμένως υπηρετούν τον στόχο της ενημέρωσης. Από την άλλη όμως , δεδομένης της συγκυρίας στην οποία βρίσκεται η χώρα , καλλιεργούν ενδεχομένως λάθος εντυπώσεις και συμβάλλουν στην αναπαραγωγή στρεβλών στερεοτύπων. Και εξηγούμαι. Η λαθρομετανάστευση είναι μια πραγματικότητα. Το ίδιο και οι παραβατικές εκφάνσεις της. Δεν είναι όμως μόνο οι λαθρομετανάστες εκείνοι οι οποίοι εκδηλώνουν αυτού του είδους την συμπεριφορά. Ωστόσο φαίνεται πως αυτοί επιλέγονται και προβάλλονται ως φορείς της κακοδαιμονίας. Αντιλαμβάνεται κανείς ποιές μπορεί να είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας θεώρησης , ειδικά σε συνθήκες κρίσης.

Μια κοινωνία οφείλει σε κάθε περίπτωση να υποστηρίζει την ευνομία . Από την άλλη όμως οφείλει να τηρεί και τις ισορροπίες. Οι μετανάστες καλώς ή κακώς αποτελούν εδώ και χρόνια τμήμα του κοινωνικού ιστού αυτού του τόπου. Η ενσωμάτωση τους ενδεχομένως να μην έχει προχωρήσει επαρκώς και ίσως ο στόχος αυτός να μην είναι τελικά εφικτός. Ας μην απατόμαστε όμως. Εξυπηρέτησαν και εξυπηρετούν έστω υπό αυτό το καθεστώς , λειτουργώντας ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Το να επιχειρείται η αποβολή τους από το κοινωνικό σώμα μέσω μιας εύσχημης προπαγάνδας που τους θέλει εγκληματίες , συνιστά μια πρακτική που εγκυμονεί κινδύνους. Ειδικά σε μια εποχή όπου καλλιεργείται η δυσπιστία προς την αποτελεσματικότητα των κρατικών δομών και προωθούνται μορφές αυτό-οργάνωσης και εν γένει αυτόνομης δράσης των πολιτών. Ας προσέξουν όσοι αναζητούν και όσοι καλλιεργούν αυτού του είδους τα στερεότυπα , και ας μην προσποιούνται ότι ανακάλυψαν το αυγό του Κολόμβου γιατι καμιά φορά αυτού του είδους οι επωάσεις γενούν φίδια.