Γράφει η Νότα Δαγκούνα

<Θλιβερό καθήκον μας συνεκέντρωσε εις τον οίκο τούτο του θεού….. αλλά είναι στενάχωρος και θα σκάσουμε>, ιστορούσε γλαφυρά πριν από 100 περίπου χρόνια, ο αξεπέραστος Κρητικός συγγραφέας Ιωάννης Κονδυλάκης στο διήγημα του <<Ο Επικήδειος>> από το πολυδιαβασμένο βιβλίο του <<Όταν Ήμουν Δάσκαλος>>.

Αυτή η φράση ήρθε αυτόματα στο μυαλό μου κατά την παραμονή μου στο κτήριο της Περιφέρειας (Διοικητήριο το λέγαμε πέρσι) πριν από κάμποσες ημέρες. Ήταν η δεύτερη φορά που πήγαινα για το ίδιο χαρτί στην πολεοδομία και περίμενα στωικά να τελειώσω τη δουλειά μου, μιας και χρειαζότανε και άλλο δικαιολογητικό κλπ. Την ώρα της αναμονής, αναγκάστηκα να βγάλω το επανωφόρι μου και η ντροπή με έκανε να μην βγάλω και την μπλούζα μου μιας και δεν φορούσα τίποτα άλλο από μέσα.

Η θερμοκρασία απελπιστικά υψηλή. Το μαρτυρούσε εκτός των άλλων και το ελαφρύ ντύσιμο των περισσότερων υπαλλήλων. Ήταν προσαρμοσμένο στις μόνιμες συνθήκες θερμοκρασίας του κτηρίου.

<-Αν πληρώνανε το πετρέλαιο από την τσέπη τους, δηλαδή αν τους κρατούσαν κάποιο ποσό κάθε μήνα από το μισθό τους θα είχαν τον θερμοστάτη στους βαθμούς που τον είχαν; αναρωτήθηκα>.

Και τότε ήταν που ήρθαν στο νου μου αυθόρμητα τα λόγια του Κονδυλάκη, μια και έσκαγα και εγώ από την υπερβολική ζέστη, όπως ο ήρωας του.

Η μοίρα άδικη και σκληρή φάνηκε τον τελευταίο μήνα απέναντι μου. Χρειάστηκε να διαβώ το κατώφλι κάμποσων Δημόσιων Υπηρεσιών. Παντού η ίδια και απαράλλακτη κατάσταση. Ζέστη-ζέστη-ζέστη. Αφόρητη ζέστη. Με το επανωφόρι στα χέρια οι περισσότεροι. Με το πετρέλαιο σε δυσθεώρητα ύψη είναι να απορεί κανείς. Μόνο στα σπίτια γίνεται οικονομία στη θέρμανση; Έχουν ακούσει τίποτα για ύφεση εδώ μέσα;

Οι τηλεοράσεις κάθε τρεις και λίγο μας βομβαρδίζουν με τις προτροπές (για να μην πούμε τίποτα σκληρότερο) της Τρόικας για μείωση των δημοσιονομικών εξόδων στον Δημόσιο Τομέα. Η υπερθέρμανση των κτηρίων που στεγάζονται οι Δημόσιες υπηρεσίες πόσο βοηθάει σ’ αυτή την κατεύθυνση; Πόση ανοησία μπορούν να κουβαλάνε οι διοικούντες.

Στη βόλτα μου στις Δ.Υ., για χαμάμ από ότι φάνηκε, πέρασα από το ΙΚΑ. από την Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου Σπάρτης, από τα γραφεία του Ελεγκτικού Συνεδρίου στη Θερμοπυλών και από τα γραφεία της ΥΠΑΔ στην κεντρική Πλατεία. Δεν έχω παράπονο. Παντού έβραζε ο τόπος. Παντού η χαρά του Παθολόγου. Μπες-βγες από την αφόρητη ζέστη στο τσουχτερό κρύο και θα το διαπιστώσεις.

Στην τελευταία στάση αυτής της υπέροχης βόλτας, στην Υ.Π.Α.Δ. πέραν της ζέστης, αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά, το σκοπό της στέγασης της στο συγκεκριμένο κτήριο. Δύο τεράστιοι όροφοι, πάνω στην κεντρική πλατεία, στο ακριβότερο σημείο της πόλης (κάποιες εκατοντάδες δηλαδή τετραγωνικά μέτρα) για 5-6 υπαλλήλους σύμφωνα με τις πληροφορίες μου (δεν έχω άμεση σχέση με την συγκεκριμένη υπηρεσία, εξυπηρέτηση έκανα), γιατί είναι απαραίτητοι; Τεράστια δωμάτια για ελάχιστους εργαζόμενους ποιο σκοπό υπηρετούν άραγε; Αν δηλαδή στεγάζονταν σε παράδρομο, σε χώρο όσο χρειάζονταν, δεν θα τους έβρισκαν οι Δ.Υ. για να κάνουν τη δουλειά τους. Προς τι όλα αυτά τα αλόγιστα έξοδα και σε καιρό οικονομικής κρίσης;

Για να μην υπάρξει παρεξήγηση δεν βάλω κατά των εργαζομένων. Δεν είναι αυτοί που ρυθμίζουν την θέρμανση . Είναι όμως αυτοί που απολαμβάνουν αδιαφορώντας για την σπατάλη και για τις επιπτώσεις από αυτή(τη σπατάλη) βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Μετά από την <<θερμή>> εμπειρία μου από τη βόλτα μου στις Δ.Υ. αποφάσισα, από το νέο έτος, τις ημέρες που ο δρόμος μου θα πρέπει να περνάει από κάποια από αυτές, να φοράω πουκάμισο και ελαφρύ πουλόβερ και ζακετάκι και επανωφόρι για να έχω να βγάζω ανάλογα με τους βαθμούς που θα επικρατούν .Είναι καθαρά θέμα επιβίωσης και εγώ είμαι προνοητική.