Γράφει ο Χρήστος Πλειώτας, δικηγόρος, πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης

Ανοίγω το μεγάλο λεξικό: «ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ» στη λέξη ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ και διαβάζω: «Ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης του θεάτρου, αυτός που προσποιείται ανύπαρκτα συναισθήματα, ο διπρόσωπος: μην του έχεις εμπιστοσύνη είναι υποκριτής» και αντίστοιχα διαβάζω τη λέξη ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ: «Το να είναι κανείς υποκριτής, η απόκρυψη των πραγματικών αισθημάτων, η δολιότητα, η προσποίηση, η πλαστή εμφάνιση αρετής»

ΕΡΩΤΩ: Σε ποια εποχή ζούμε; πως είναι δυνατό να συνυπάρχουμε ως πολίτες με τόσα κρούσματα φτώχειας, παρακμής και αγώνα καθημερινής επιβίωσης, με τόσους πολιτικούς υποκριτές γύρω μας;

Ως νομικός θλίβομαι που το Σύνταγμα έχει «βιαστεί» με τέτοιον «παρά φύση» τρόπο. Διαβάζω το άρθρο 1 του ισχύοντος Συντάγματος. Φέρει τον τίτλο: «Μορφή του Πολιτεύματος: 1/ Το πολίτευμα της Ελλάδος είναι η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 2/ Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3/ Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του Συντάγματός μας ορίζει: …2/ ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην πατρίδα και τη δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων. 3/ Ο σφετερισμός με οποιονδήποτε τρόπο της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 4/ Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Άσκηση λοιπόν όλων των εξουσιών απ’ το λαό αναφέρει το άρθρο 1 παρ. 3 του Συντάγματός μας. Θεμέλιο του πολιτεύματός μας η λαϊκή κυριαρχία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η θεμελιωμένη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας εξωτερικεύεται και κατοχυρώνεται στην πράξη με την αδέσμευτη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους πολίτες. Ότι οι τελευταίοι με τη συμμετοχή τους στις εκλογές, έχουν τη δυνατότητα ως μέλη του κυρίαρχου εκλογικού σώματος, να διαμορφώσουν μόνοι τους το περιεχόμενο της ψήφου τους και να αναδεικνύουν με τη θέλησή τους, τους φορείς που ασκούν την εξουσία, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους (ΣτΕ 3705/1987 Αρμ. 41/874). Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος αποτελεί λειτούργημα απαραίτητο για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας με την ανάδειξη εκείνων που θα διαχειριστούν την πολιτική εξουσία. Συνεπώς εάν μια εξουσία ασκηθεί αλλιώτικα απ’ τον τρόπο που ορίζει το Σύνταγμα και δεν πηγάζει από το λαό απ’ τον οποίο πηγάζουν όλες οι εξουσίες που υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους, τότε η συγκεκριμένη περίπτωση άσκησής, της βρίσκεται έξω απ’ τα όρια της συνταγματικής έννομης τάξης και δε μπορεί να θεωρηθεί ισχυρή. Το Σύνταγμά μας προστατεύει ρητά και απόλυτα στο άρθρο 110 την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας από κάθε αναθεώρηση και τονίζει στο άρθρο 120 ότι ο σφετερισμός, της αποτελεί έγκλημα το οποίο δεν υπόκειται σε παραγραφή μέχρι αποκαταστάσεως της νομίμου εξουσίας (Εφ. Αθ. 7286/1986 Νοβ. 25,215).

ΣΦΕΤΕΡΙΣΜΟΣ δε σημαίνει (πάντα κατά το λεξικό): «Η παράνομη ιδιοποίηση ξένου πράγματος» και εν προκειμένω της εξουσίας του λαού, ελεύθερος να εκλέγει τους πολιτικούς του, στους οποίους δίνει την εντολή με την ψήφο του, να ασκήσουν υπέρ αυτού την πολιτική διακυβέρνησή του, που ως κυρίαρχος λαός έχει προκρίνει σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ερωτώ: Η σημερινή κυβέρνηση «Παπαδήμου» από ποια λαϊκή κυριαρχία εξελέγη; Η πλειοψηφία των «ανεκδιήγητων» υπουργών της, που προσπαθούν με λόγια κενά να πείσουν ότι προσπαθούν και υπουργούν για τη σωτηρία του λαού, από ποια κυρίαρχη λαϊκή εντολή αντλεί τη δεδηλωμένη; Ποιος από εμάς επικύρωσε τη σημερινή κυβερνητική πολιτική; «Φάτσες» που τις βλέπουμε και τις «φτύνουμε» εννοώ το αλληγορικό φτύσιμο, δηλαδή τους «φτύνουμε» ως αποτυχημένους και ξοφλημένους πολιτικούς, πως είναι δυνατόν να έχουν το θράσσος να ομιλούν, να υπογράφουν, να νομοθετούν, να μας δεσμεύουν, όταν εμείς δεν τους εκλέξαμε για να πράξουν, ούτε για να παραλείψουν όσα εναντίον μας ήδη έπραξαν ή παρέλειψαν, ούτε για να αξακολουθούν να πράττουν και να παραλείπουν. Όλοι αυτοί οι σφετεριστές της εξουσίας του κυρίαρχου λαού για πόσο ακόμα θα γίνονται ανεκτοί απ’ τους Έλληνες και τους Εισαγγελείς της χώρας; Ποιος τελεί υπό σύλληψη; Ο Έλλην και η Ελληνίδα αγανακτισμένος/η πολίτης που δεν αντέχει την υποκριτική και σφετεριστική εξουσία τους ή οι υποκριτές, διπρόσωποι, προσποιητοί, επίπλαστοι και φαρισαϊκοί προξενητές του μνημονίου και της πολιτικής του; Επιτρέψτε μου μια ακόμα σκέψη εκ των ενόντων του επαγγέλματός μου. Ο Κώδικας περί δικηγόρων ορίζει ότι ο δικηγόρος είναι άμισθος δημόσιος υπάλληλος (λειτουργός) η δε θεωρία και νομολογία έχει κρίνει ότι στο δικηγορικό επάγγελμα προέχει το στοιχείο της προσωπικής εμπιστοσύνης του εντολέως προς τον δικηγόρο του. Ερωτώ: Υπάρχει σήμερα το στοιχείο της προσωπικής εμπιστοσύνης των Ελλήνων πολιτών προς τους πολιτικούς που ψήφισαν την υποταγή της χώρας στο μνημόνιο και συνεχίζουν να πιστεύουν στην καταστροφική μας πορεία ως χώρας εξαθλιωμένων πολιτών;

Κλείνω τονίζοντας τα εξής: Ι/ Είναι μύθος τα περί κακοδαιμονίας της φυλής μας. Κακοτυχία, δυστυχία και αθλιότητα δηλαδή κακοδαιμονία δεν είναι ίδιον των Ελλήνων. Όσοι το υποστηρίζουν αυτό δεν είναι Έλληνες. ΙΙ/ Είναι πραγματικότητα η προδοσία της χώρας απ’ τα «ανδρείκελα» που υποτάχτηκαν και μάλιστα αδιάβαστοι στους δανειστές μας. Πιστέψτε το, μας πρόδωσαν και το κακό είναι ότι μας πρόδωσαν όχι απλά ανίκανοι αλλά και μικρού αναστήματος πολιτικοί που κατά παράβαση του Συντάγματος, υπέγραψαν πρωτοφανείς δανειακές συμβάσεις, διαρκούς υποδούλωσης της χώρας μας στο διευθυντήριο των δανειστών μας. Το πλέον αρρωστημένο είναι ότι τα ίδια πρόσωπα εξακολουθούν και σήμερα να ομιλούν, να πράττουν, να παραλείπουν, να ψηφίζουν, να νομοθετούν και εν γένει να λειτουργούν εξ ονόματός μας, χωρίς καμία νομιμοποίηση και λαϊκή εντολή, χωρίς να έχουν το πρόσωπο να μας αντικρίσουν και να κυκλοφορήσουν μαζί μας, στον οποιοδήποτε δημόσιο χώρο, φοβούμενοι το λιγότερο το γιαούρτωμα και το περισσότερο τους προπηλακισμούς. ΙΙΙ/ Η απάντησή μας πρέπει να είναι ομόθυμη και μαζική. Κανείς Έλληνας και καμία Ελληνίδα δε θα πρέπει να νιώσει μόνος στο έλεος του κυκλώνα και της κρίσης που κακοί πολιτικοί ταγοί μας ενέπλεξαν. Η Ελληνική κοινωνία αποτελείται από ανήμπορους αλλά και από δυνατούς. Τώρα είναι η ώρα να βάλλουν πλάτη οι δεύτεροι για τους πρώτους. Όλοι ήμεθα αδικημένοι, αηδιασμένοι, προδομένοι και ταπεινομένοι. Όσοι νομίζουν ότι η κρίση, η ένδεια, η ταπείνωση είναι για τους άλλους, όσοι πιστεύουν ότι αυτοί θα συνεχίσουν να κρατούν γεμάτες τσάντες, ενώ οι άλλοι θα πεινούν, όσοι σκέπτονται να κερδοσκοπήσουν με τα πολλά ευρώ τους, την ώρα που κάποιοι δίπλα τους θα εξαθλιώνονται, όσοι επικρίνουν τους αγανακτισμένους και τις επιτροπές αγώνων τους, αυτοί είναι τουλάχιστον ασθενείς!!!

Και κάτι ακόμα: Για φανταστείτε έναν πατέρα που αφού γέννησε το παιδί του και του επέβαλε σκληρά μέτρα επιβίωσης, υπερθεματίζοντας ότι το πράττει για να το σώσει από βέβαιο θάνατο, να έρχεται δύο χρόνια μετά βλέποντας το παιδί του να πεθαίνει και να λέει κυνικά ότι δεν είχα καταλάβει τι γέννησα, δε γνώριζα όταν γέννησα το παιδί μου και του επέβαλλα τα σκληρά και δυσβάσταχτα μέτρα επιβίωσης, ότι ήταν άνθρωπος με ψυχή, συναισθήματα, ανάγκες και δικαιώματα. Ποια θα ήταν η αντίδραση του κράτους; Σήμερα ένας πολιτικός αυτό μας είπε. Δεν γνώριζα όταν ψήφιζα, τι ψήφιζα. Αυτός όπως και άλλοι σαν κι αυτόν που λίγο πολύ τα ίδια μας λένε, βρίσκεται σε κυβερνητικό πόστο. Κατ’ εντολή του προέδρου του κόμματός του, που εξακολουθεί να παραμένει πρόεδρος και να ομιλεί σε διεθνή φόρα, όταν στη χώρα του έχει απωλέσει κάθε ίχνος πολιτικής αναγνωρισιμότητος και θεωρείται απ’ το λαό του, ο αρχιτέκτονας του προδοτικού μνημονίου. Απορώ σε ποια εποχή ζούμε!!!. Κλείνω με το μύθο της ανάγκης να εξακολουθήσουμε να παραμένουμε στο ευρώ διότι αν φύγουμε, θα τελειώσουμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απάτη. Απάτη δίχως έλεος για το λαό μας. Απάτη και ψευτοδίλημμα για ένα περήφανο λαό, που τον θέλουν οι δανειστές του στο ευρώ για να καθυποτάξουν για πάντα το μέλλον του. Αντιδρώ και δεν θέλω υπό τις παρούσες συνθήκες και με τους όρους που μας επιβάλλονται, την παραμονή της χώρας μου στο ευρώ. Δε φοβάμαι την έξοδο απ’ το ευρώ. Δεν θέλω τα χρήματα ενός δανείου που συνοδεύονται από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εξαντλητικούς τοκογλυφικούς τόκους. Η αξιοπρέπειά μας επιβάλλει την ανάταση και την αντίστασή μας, σ’ όσα αισχρά οι πολιτικοί νάνοι που μας κυβερνούν απεργάζονται ερήμην μας.