Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος

Χειμώνας του 1941 . Κατοχή . Οι γερμανοί κατακτητές έχουν , μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα , απομυζήσει κάθε σταγόνα από το αίμα του ελληνικού Λαού . Πείνα κι εξαθλίωση παντού . Ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις . Ιδιαίτερα στην Αθήνα . Άνθρωποι εξαϋλωμένοι , άντρες , γυναίκες , νέοι και γέροι , παιδιά με πρησμένη κοιλιά , με πόδια σαν σπιρτόξυλα , με τεράστια μελαγχολικά μάτια γεμάτα απορία , ψάχνουν , ακόμα και στα σκουπίδια , για ένα ξεροκόμματο ψωμί , για ένα τενεκεδάκι χυλό , για μια σάπια λεμονόκουπα , για μια σταγόνα λάδι , για μερικά φύλλα λαχανίδας . Όσοι βρουν κάτι ,ελπίζουν να δουν μιαν ακόμα ανατολή . ΄Οσοι δε βρουν τίποτα , γέρνουν στα πεζοδρόμια , στα κεφαλόσκαλα , στις αλάνες , στη μέση ακόμα του δρόμου και κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο , σίγουροι πως η επουράνια κόλαση θα είναι λιγότερο σκληρή από την επίγεια , σίγουροι πως ο θάνατος θα είναι κι εκείνος ένας καλός φίλος που θα τους απαλλάξει από το ασήκωτο βάρος της σκλαβωμένης , μαρτυρικής ζωής τους . Κι όταν ακουστεί πως κάπου στήθηκε καζάνι για συσσίτιο, τρέχουν οι επιζώντες , μ’ ένα κατσαρολάκι στο χέρι , και σχηματίζουν τεράστιες ουρές , κάτω απ’ τα σαρδόνια χαμόγελα των κατακτητών , που χαίρονται να βλέπουν τούτον τον περήφανο λαό που εκπολίτισε την Ευρώπη κι έδωσε μάχες για να τη διαφεντέψει , να στέκει ταπεινωμένος , άθλιος , ρακένδυτος και πεινασμένος, μπροστά σ’ ένα καζάνι με χυλό τείνοντας ικετευτικά ένα άδειο κατσαρόλι .

Χειμώνας του 2011 - 2012 . Εβδομήντα χρόνια μετά . Νέα κατοχή . Οι ηττημένοι γερμανοί του β΄ παγκοσμίου πολέμου , αφού εκμεταλλεύθηκαν την απλόχερη στήριξη που τους δόθηκε από τους συμμάχους , ιδιαίτερα από την Αμερική η οποία προσέβλεπε σ’ ένα μελλοντικό σύμμαχο και υποστηρικτή στα ιμπεριαλιστικά της μεταπολεμικά σχέδια , φτιάχνουν τη νέα ισχυρή γερμανία και γυρεύουν να πετύχουν , με οικονομικούς πλέον όρους , εκείνο που δεν πέτυχαν στρατιωτικά με τους δύο παγκόσμιους πολέμους που προκάλεσαν : Την υποδούλωση της Ευρώπης κάτω από τη νέα γερμανική μπότα . Μέσα από το δούρειο ίππο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης κατόρθωσαν , εκμεταλλευόμενοι τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς (ιδιαίτερα το φτωχό νότο) όχι μόνο να γίνουν οικονομικοί κολοσσοί αλλά και αφεντικά ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου και όχι μόνο . Μια νέα υπερ-κυβέρνηση με έδρα τη γερμανία έχει απλώσει τα πλοκάμια της και στραγγαλίζει τη γηραιά ήπειρο , επιβάλλοντας αλαζονικά τις επιταγές της , προσπαθώντας να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο για να απομυζήσει ακόμα και το μεδούλι των λαών που υποφέρουν κάτω από τη νέα κατοχή .


Και να πάλι οι στρατιές των Αγιάννηδων , των εξαθλιωμένων , των φτωχών , των ανέργων , των πεινασμένων , των αστέγων , των απελπισμένων . Και να οι «άθλιοι» του νέου αιώνα να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό , να κοιμούνται στα παγκάκια και στα πεζοδρόμια με στρωσίδια τα χαρτόκουτα , να χάνουν τα σπίτια , τα μαγαζιά και τις περιουσίες τους σε μια νύχτα από τα χρέη , να αυτοκτονούν και να αυτοπυρπολούνται από απελπισία , να κάνουν ουρές στα συσσίτια … και να «σκοτώνονται» στο Σύνταγμα , μες στη μέση της Αθήνας , για μια σακούλα κρεμμύδια , που μοίραζαν δωρεάν οι παραγωγοί της Βοιωτίας . Ναι ! Για μια σακούλα κρεμμύδια !


Καλύτερα να έστελναν τα στούκας να μας βομβαρδίσουν ξανά . Καλύτερα να μας εκτελούσαν , ξανά , στις Καισαριανές , στα Καλάβρυτα , στα Δίστομα και στα Μονοδέντρια . Καλύτερα να μας βασάνιζαν , ξανά , στα μπουντρούμια των οδών Μέρλιν . Καλύτερα να μας έριχναν , ξανά , στους θαλάμους των αερίων και να μας έκαιγαν στους φούρνους των ΄Αουσβιτς … παρά αυτό που μας έκαναν : Να φτάσουμε στο σημείο , ΕΜΕΙΣ οι ΕΛΛΗΝΕΣ , στο σωτήριον έτος 2012 , να σπρωχνόμαστε , να χτυπιόμαστε , να μαλλιοτραβιόμαστε , να βριζόμαστε και να ικετεύουμε με απλωμένα ΚΑΙ τα δυο χέρια για μια σακούλα κρεμμύδια , μέσα στην πλατεία Συντάγματος , μπροστά στον ΄Αγνωστο Στρατιώτη , που έδωσε την ίδια του τη ζωή για τη Λευτεριά και τα πανανθρώπινα Ιδεώδη !!!


Θα μπορούσαμε , ίσως , να τους συγχωρήσουμε πολλά . Θα μπορούσαμε ίσως να τους τα συγχωρήσουμε , κάποτε , όλα . Όμως ότι δεν τους φτάνουν όσα μας πήραν (και όσα θα μας πάρουν ακόμα) και γυρεύουν ακόμα κι αυτήν την αξιοπρέπειά μας , το μόνο ρούχο που έχει ένας έντιμος λαός για να κρύψει τις πληγές του … ε … αυτό πια δεν πρόκειται να τους το συγχωρέσουμε ΠΟΤΕ .


Όταν θα ‘ρθει η ώρα να μιλήσουν οι «κατακτημένοι» λαοί τότε οι «κατακτητές» ας μην ελπίζουν στον οίκτο που κάποτε απλόχερα τους δόθηκε . Είναι ΚΙ αυτός ένα από τα θύματά τους .