Γράφει η Νότα Δαγκούνα.
Πολύς λόγος έγινε τελευταία για τον τρόπο που ψηφίστηκε από κάποιους από τους εθνοπατέρες μας το περίφημο ΜΝΗΜΟΝΙΟ.
Ο ένας, όπως παραδέχτηκε, χωρίς καθόλου να κοκκινίζει, δεν το διάβασε καθόλου γιατί δεν προλάβαινε. Είχε άλλα πιο σημαντικά πράγματα να κάνει. Ήταν και μπόλικο, άντε τώρα να διαβάζεις τόσες σελίδες με μα..κίες, θα σκέφθηκε.
Από τη μεριά της η κυρία της παρέας, ομολόγησε πως ήταν Σάββατο και τούριξε μια γρήγορη ματιά κάτω από πίεση. Μα είναι δυνατόν να απαιτείς σαββατιάτικα να διαβάσει μια γυναίκα τόσες πολλές σελίδες και μάλιστα κείμενο που περιείχε την επερχόμενη διάλυση της χώρας της; Το Σάββατο είναι ημέρα κομμωτηρίου, καφέ στην πλατεία, βόλτας για ψώνια. Είναι ημέρα για να ξεσκάσεις. Οι προβληματισμοί από Δευτέρα.


Το θράσος και η ξεδιαντροπιά τους, αυτών και των ομοίων τους με γύρισε στο παρελθόν και έφερε στο μυαλό μου ένα περιστατικό ανάλογο, που αποδεικνύει περίτρανα πως η ποιότητα και η τεχνική όλων εκείνων που ψηφίζουμε για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα μας, παραμένουν σταθερά ίδιες και απαράλλακτες.


Τη δεκαετία του ’80, στην πόλη μας τη Σπάρτη, αποφασίστηκε και ψηφίστηκε ομόφωνα, από ένα εμπνευσμένο δημοτικό συμβούλιο, να διοχετεύονται τα λύματα από τις αποχετεύσεις της πολυκατοικίας επιφανούς εμπόρου της πόλης, στον υπόνομο των <όμβριων υδάτων>. Δηλαδή τα βρομόνερα να πέφτουν εκεί που συγκεντρώνονταν τα νερά της βροχής.
Πολύς λόγος έγινε, στα πηγαδάκια της εποχής, για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει αυτό και γιατί και από ποιους ψηφίστηκε.


Σε κάποια από τις σχετικές συζητήσεις, που έλαβε χώρα σε ένα κατάστημα στην πόλη, έτυχε να παρευρίσκεται και ένας από τους Δημοτικούς Σύμβουλους που είχε ψηφίσει το επίμαχο θέμα. Βρήκε λοιπόν την ευκαιρία ένας εκ των παρευρισκομένων και τον ρώτησε.
-Μπορείς να μου πεις κύριε Τάδε, γιατί ψηφίσατε όλοι μαζί στο Δημαρχείο, να πέφτουν τα βρομόνερα του Δείνα στα <όμβρια ύδατα>; Δεν μπορεί να κάνει βόθρο; Του λείπουν τα όβολα;
-Και σένα τι σε κόφτει; απάντησε μαγκωμένος ο Δημοτικός Σύμβουλος.
Εκείνος που τον ρώτησε κατάλαβε αμέσως πως κάτι περίεργο συνέβαινε. Έκοβε το μυαλό του και δεν δυσκολεύτηκε να ερμηνεύσει τη στάση του συνομιλητή του. Πήρε αμέσως στροφές και οργάνωσε την ερώτηση κλειδί που θα αποδείκνυε του λόγου το αληθές.


-Για πες μου, κύριε Τάδε, τι είναι τα <όμβρια ύδατα> που ψήφισες;
Ο κύριος Τάδε γούρλωσε τα μάτια, σούφρωσε τα χείλη όπως κάνει ο κάθε ανήξερος και σήκωσε τους ώμους του . Δεν μίλησε. Την απάντηση την έδωσε εύγλωττα η έκφραση του κορμιού του. Σίγουρα δεν είχε ιδέα μουσικής για το ποια είναι τα περίφημα <όμβρια ύδατα> και ασφαλώς είχε ψηφίσει ομόφωνα, όπως και συνάδελφοι του, στον <γάμο του Καραγκιόζη>.


-Και τότε τι ψήφισες, βρε κυρ-Τάδε, ρώτησε αγανακτισμένος ο καταστηματάρχης πριν καλά-καλά προλάβει να κάνει την ίδια ερώτηση εκείνος που είχε ανοίξει την κουβέντα. Ποιος σε έβαλε. Καιρός είναι τώρα ο καθένας να ρίχνει τα σκ..τά του στον υπόνομο. Μην τρελαθούμε.
Ο Δημοτικός Σύμβουλος μόλις κατάλαβε πως την είχε άσχημα και έπρεπε να απαντήσει σε μια ερώτηση για μια λέξη που δεν είχε ιδέα μουσικής τι σήμαινε, με σκυμμένο το κεφάλι απολογήθηκε.
- Ξέρω εγώ τι είναι; Είπαν πως πρέπει να το ψηφίσουμε όλοι και το ψήφισα και εγώ. Δηλαδή τώρα τι θα κάνετε . Θα με κρεμάσετε;


Αυτά συνέβηκαν τη δεκαετία του ογδόντα και συνέβαιναν και πριν και συνέβηκαν και μετά και συμβαίνουν και σήμερα και θα συμβαίνουν πάντα γιατί η νοοτροπία στην Ελλάδα παραμένει η ίδια και απαράλλακτη.
Από τη μια μεριά του προβλήματος βρίσκεται ο λαός που ψηφίζει κατά συρροή τους ακατάλληλους, που συνάμα είναι και θεομπαίχτες οι περισσότεροι. Από την άλλη μεριά κατοικοεδρεύουν οι ψηφισμένοι που αδιαφορούν (οι περισσότεροι, γιατί υπάρχουν και φωτεινές, μικρές εξαιρέσεις) για το λαό και φροντίζουν μόνο την αυτοπροβολή τους, την ανέλιξη τους και το αβγάτισμα του πορτοφολιού τους. Από τη μια, λοιπόν στέκουν τα διάφανα, ολοκάθαρα <όμβρια ύδατα> και από την άλλη τα σκ..τά Και πάντα μετά το βίαιο ανακάτεμα τους η βρωμιά συνεχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Και ας χρησιμοποιούν πανάκριβα γαλλικά αρώματα για να την καλύψουν σαν τους Λουδοβίκους στις Βερσαλλίες. Η βρωμιά που αναδύεται από τις πράξεις των εθνοπατέρων που εμείς οι ίδιοι έχουμε στείλει στη βουλή, πιστεύοντας πως θα υπερασπίσουν το δίκιο μας (τόσο ηλίθιοι αποδειχτήκαμε τελικά), βγάζει άχρηστη σύμπασα την Γαλλική κοσμετολογία και απλώνεται και καλύπτει με μεγάλη ευκολία τα πάντα.


Εξακολουθούν και δυστυχώς θα εξακολουθούν για πολύ ακόμη κάποιοι να μολύνουν με τις βρωμιές τους τα <όμβρια ύδατα>.