Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος

Η πρωτοφανής κρίση που πλήττει με σφοδρότητα τη χώρα και το λαό μας έχει βάλει τους πολίτες σε βαθύ προβληματισμό σχετικά με τα αίτια που κρύβονται πίσω απ’ αυτήν .
Κι όσο πιο πολύ ξετυλίγεται το κουβάρι , τόσο πιο κοντά φτάνει o πολίτης στην κυρίαρχη αιτία της κρίσης που δεν είναι άλλη από το κεφαλαιοκρατικό σύστημα πάνω στο οποίο είναι δομημένος ο κόσμος μας .
Στο σύστημα αυτό του κεφαλαίου όλα τα προϊόντα γίνονται εμπορεύματα , προορίζονται , δηλαδή , για την αγορά . Η παραγωγή , όμως , των εμπορευμάτων προϋποθέτει και την ύπαρξη ατομικής ιδιοκτησίας .


Από τη στιγμή που υπάρχουν αυτά τα δυο πράγματα ( η ατομική ιδιοκτησία και η παραγωγή εμπορευμάτων ) δημιουργείται ανταγωνισμός μεταξύ των κεφαλαιοκρατών , σχετικά με το ποιος θα προωθήσει περισσότερο τα εμπορεύματά του στην αγορά ώστε να αποκομίσει πιο πολλά κέρδη .
Οι πιο δυνατοί απ’ αυτούς καταφέρνουν να κερδίσουν τις αγορές και να ισχυροποιηθούν ακόμα περισσότερο , ενώ οι χαμένοι καταστρέφονται και αποχωρούν από το προσκήνιο . ΄Ετσι διαρκώς η παραγωγή και η αγορά περνά στα χέρια των πιο «δυνατών» οι οποίοι γίνονται πλέον μια ολιγαρχία του πλούτου που κινεί τα νήματα παγκοσμίως (υπερεθνική ελιτ) και οι οποίοι «δυνατοί» , πολλές φορές , συνεργάζονται μεταξύ τους δημιουργώντας τραστ και μονοπώλια , συγκεντρώνοντας στα χέρια τους ό,τι είναι αναγκαίο στην παραγωγή : Οικοδομές , πρώτες ύλες , πηγές ενέργειας , εργοστάσια , ορυχεία , σιδηροδρόμους , αεροπλάνα , καράβια κλπ , κλπ .
Μια χούφτα πλούσιοι , δηλαδή , κατέχουν τα πάντα ενώ ένας τεράστιος αριθμός φτωχών κι εξαθλιωμένων δεν έχουν παρά μόνο τα χέρια τους και μοναδική λύση να γίνουν υπηρέτες των «αφεντικών» με τους όρους που αυτοί επιβάλλουν .
Σ’ αυτήν τη μισθωτή εργασία ο εργαζόμενος νοικιάζει ουσιαστικά μόνο τις υπηρεσίες του και είναι δεμένος με το «αφεντικό» με τις αλυσίδες της ανάγκης , της φτώχειας και της δυστυχίας . Στη λεγόμενη , δηλαδή , αγορά εργασίας η εργατική δύναμη μετατρέπεται κι αυτή σε εμπόρευμα . Μέσα απ’ αυτήν τη σχέση του κεφαλαιοκράτη – αφεντικού και του εργαζομένου δημιουργούνται τα κέρδη του πρώτου .

Ο κεφαλαιοκράτης παίρνει κέρδος σε μορφή χρήματος όταν πουλάει το εμπόρευμα που παρήγαγε . Αυτό το κέρδος δεν το δίνουν ούτε τα καύσιμα , ούτε οι μηχανές ούτε οι πρώτες ύλες … (όλα αυτά τα έχει πληρώσει ισότιμα με την αξία τους) , αλλά η εργατική δύναμη που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή τους και δεν πληρώθηκε στην αξία της . Αυτή η υπεραξία που δημιουργείται από την εκμετάλλευση των εργαζομένων είναι που γεμίζει τις τσέπες των «αφεντικών» αλλά και όλων των άλλων παρασίτων που γεννάει η κεφαλαιοκρατική κοινωνική τάξη .

Επειδή ,όμως , στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα δεν υπάρχει οργανωμένη παραγωγή και οργανωμένη διανομή των εμπορευμάτων , παράγεται πληθώρα εμπορευμάτων τα οποία δεν μπορούν να απορροφηθούν από την αγορά , αφού οι λαϊκές τάξεις , που αποτελούν τη μεγάλη μερίδα των καταναλωτών , δε διαθέτουν την απαραίτητη αγοραστική δύναμη . Τότε το σύστημα αρχίζει να προσφέρει προς τις λαϊκές τάξεις εύκολα δάνεια (καταναλωτικά , στεγαστικά , επιχειρηματικά , διακοπών , σπουδών κλπ , κλπ .), πλαστικό χρήμα ( πιστωτικές κάρτες) και εικονική άνοδο στα χρηματιστήρια , προκειμένου να τονώσει τη ζήτηση . Αυτό δημιουργεί μια ψεύτικη, προσωρινή , κατάσταση οικονομικής ευημερίας , μια «φούσκα» , δηλαδή , η οποία κάποτε σκάει και τότε οι λαοί και τα κράτη πληρώνουν τις οδυνηρές συνέπειες.

Παράλληλα , το υπερεθνικό – παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο , για τους ίδιους σκοπούς , δανείζει με τοκογλυφικούς όρους τα κράτη , ενθαρρύνοντας τις εισαγωγές προϊόντων , τα εξοπλιστικά προγράμματα κλπ , ενώ , εκμεταλλευόμενο και τις νέες δομές που έχει στήσει για να εξασφαλίσει την παγκόσμια κυριαρχία του , απομυζά τον πλούτο των κρατών και θέτει τις οικονομίες τους υπό διαρκή και στυγνό έλεγχο κι εξάρτηση με μόνο κριτήριο να μη απειληθούν τα συμφέροντά του .
Όταν , λοιπόν , ξεσπάσει η κρίση το κεφάλαιο προκειμένου να εξασφαλίσει πλήρως τα κέρδη και τα συμφέροντά του δημεύει τις ατομικές και κρατικές ιδιοκτησίες και περιουσίες κι επιβάλλει ληστρικούς όρους αποπληρωμής των δανείων δένοντας χειροπόδαρα τα κράτη και τους λαούς ποντάροντας σε μεγιστοποίηση των κερδών του πάνω στα συντρίμμια , στη φτώχεια , τη δυστυχία και την εξαθλίωση .

Στη συνέχεια , αφού τα κράτη βυθίζονται σε βαθιά οικονομική ύφεση και οι λαοί αρχίζουν αγώνα για επιβίωση , έρχεται το ίδιο το κεφάλαιο (ως «σωτήρας» πλέον) για να επενδύσει με όρους αποικιοκρατικούς , αρχίζοντας πάλι από νέες ( βελτιωμένες γι’ αυτό ) συνθήκες , το παιχνίδι της εκμετάλλευσης και του κέρδους .
Κι αν κάπου το κεφάλαιο έχει δυσκολίες για να περάσει την πολιτική του , προκαλεί πολιτικές κρίσεις κι επιβάλλει στις εθνικές κυβερνήσεις τα πολιτικά του ανδρείκελα που θα κάνουν τη «βρόμικη δουλειά» για λογαριασμό του , ενώ στην έσχατη ανάγκη δημιουργεί πολεμικές συρράξεις με διάφορα προσχήματα μετά το τέλος των οποίων εγκαθίσταται στις καθημαγμένες χώρες για να αντλήσει κέρδη από το αίμα των λαών του κόσμου που τόλμησαν να τους αντισταθούν .Επομένως μέσα στη υπάρχουσα κατάσταση δεν υπάρχει σωτηρία για τον εργαζόμενο Λαό .

Μόνο αν καταρρεύσει αυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο που έχει για θεό του το κέρδος και πάνω από το οποίο δε βάζει ούτε τη ζωή του ανθρώπου , τότε ίσως φτάσουμε κάποτε σε μιαν άλλη κοινωνία ισότητας , αδελφοσύνης , δικαιοσύνης , αλληλεγγύης , προστασίας των αδυνάτων και γνήσιας – ανόθευτης δημοκρατίας .

Για να γίνει αυτό , όμως , χρειάζεται , πάνω απ’ όλα , συνειδητοποίηση του Λαού αλλά και συνειδητή – οργανωμένη πάλη . Το δρόμο προς αυτήν τη διαφορετική κοινωνία δεν μπορεί παρά να τον βρει κανένας άλλος παρά ΜΟΝΟΝ ο Λαός . Βεβαίως αυτή η ιδανική κοινωνία μέχρι τώρα έχει αποδειχτεί ουτοπία . Αν και οι Λαοί την αναζήτησαν πολλές φορές μέσα στη ιστορία , αν και πολλοί έδωσαν τη ζωή τους για να κατακτηθεί , αν και μεγάλες επαναστάσεις έγιναν στ’ όνομά της , δεν κατάφερε πουθενά να εδραιωθεί . Κι όπου εδραιώθηκε προσωρινά κατέρρευσε υπονομευμένη από τα μέσα .

΄Ισως , τελικά , το ίδιο το καλούπι του ανθρώπου να είναι ελαττωματικό και να νομίζει ότι του πάει καλύτερα το καπιταλιστικό ημίψηλο από την εργατική τραγιάσκα . Ποιος ξέρει ! Η ιστορία της ανθρωπότητας , για όσον καιρό συνεχίσει ακόμα να γράφεται , θα δείξει .
Παρ’ όλ’ αυτά αξίζει ν’ αγωνιζόμαστε με όσες δυνάμεις διαθέτουμε . ΄Οπως γράφτηκε σ’ έναν τοίχο:« Ας είμαστε ρεαλιστές . Ας αγωνιστούμε για το αδύνατο!».
Αυτός ο αγώνας , ακόμα κι αν δε φέρει ποτέ επί γης την ποθητή κοινωνία , μπορεί να κάνει τον κόσμο μας , τουλάχιστον , καλύτερο .