Γράφει ο Ηλίας Μπόνος

Η Λακωνική κοινωνία πρέπει να αισθάνεται απόλυτα δυστυχισμένη με όσα συμβαίνουν στην Μονάδα Τεχνητού Νεφρού Σπάρτης.
Όταν δυστυχούν συμπολίτες μας δυστυχούμε όλοι.
Και δεν είναι μόνο η δυστυχία που έχει επισκιάσει την ψυχή και τη σκέψη μας αυτές τις ημέρες..
Μια βαθύτατη προσβολή διαποτίζει τα αισθήματά μας.
Δεν είναι δυνατόν, μια μικρή κοινωνία απόλυτα ευαίσθητων και ευάλωτων ανθρώπων όπως είναι οι νεφροπαθείς, να σύρεται και να διασύρεται στην προσπάθειά της να διεκδικήσει τις συνθήκες και τα υλικά, που αυτή εκτιμά ότι αρμόζουν, στη θεραπεία της.

Δεν είναι δυαντόν να προσβάλεται η νοημοσύνη μας και να προεξοφλείται η ανθρωπιά μας.

Δεν θα σταθούμε ούτε στη γραφειολάγνα ούτε στην κυβερνοδούλα "Διοίκηση" που, σχεδόν πάντα, μιλά και απαντά με όρους καθαρά Διοικητικούς, Λογιστικούς και Τεχνοκρατικούς...

Δεν μπορούμε εμείς να ξέρουμε αν οι γιατροί κάνουν τη δουλειά τους όπως ορίζει ο νόμος και ο όρκος τους στον Ιπποκράτη. Αυτό το ξέρουν, δυστυχώς, όσοι επέλεξαν να μην μιλούν και βέβαια οι ασθενείς.
Δεν θα μείνουμε μόνο στην εσωτερική διαμάχη που κατατρέχει την Μονάδα Τεχνητού Νεφρού Σπάρτης. Αυτό είναι η "προίκα" ενός ΕΣΥ των «πελατών» και «πολιτικάντηδων» όπως καταγγέλουν συχνά οι πολίτες.

Θα επιμείνουμε όμως στο κυρίαρχο θέμα.
Οι ασθενείς ( και ειδικά νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς κ.α.) όταν νοσηλεύονται, για να θεραπεύονται, πρέπει να έχουν πρώτα και πάνω απ’ όλα ψυχική γαλήνη και συναισθηματική ηρεμία. Ένα Νοσηλευτικό Ιδρυμα είναι υποχρεωμένο να εξασφαλίζει τις ανάλογες συνθήκες με όποιο κόστος.
Τα πράγματα δείχνουν ότι το Νοσοκομείο Σπάρτης δεν μπορεί να λειτουργήσει την ΜΤΝ με τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις που αφορούν όχι μόνο τα φίλτρα και το νοσηλευτικό - ιατρικό προσωπικό αλλά και όλα όσα πρέπει να διασφαλίζονται πριν, κατά και μετα τη νοσηλεία - θεραπεία.

Από όσα διαδραματίζονται, εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι η Μονάδα Τεχνητού Νεφρού Σπάρτης υπολειτουργεί.
Περιφερειάρχες και Υπουργοί της Υγείας φαίνεται ότι δεν έχουν ούτε τον μηχανισμό ούτε το αισθητήριο να αντιληφθούν τι συμβαίνει…

Ακόμα πιο τραγική είναι η παντελής αδιαφορία όλων των διακεκριμένων προσώπων της ιατρικής που θέλουν και ισχυρίζονται ότι είναι Λάκωνες.
Κανείς πολιτικός γιατρός, κανείς αιρετός γιατρός, κανείς καριερίστας του δημόσιου η ιδιωτικού τομέα της Ιατρικής δεν αξιώθηκε ή δεν τόλμησε να πάρει θέση στις συγκεκριμένες καταγγελίες κι εκκλήσεις των νεφροπαθών.

Τι να υποθέσει κανείς: Διαφωνούν; Συμφωνούν: Αδιαφορούν;

Δεν άκουσα πολιτικό, αυτοδιοικητικό, συνδικαλιστή και κομματάρχη να τοποθετείται εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όπως ο αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λακωνίας. Είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε πλέον πεισματικά και διεισδυτικά το πρόβλημα που ενώ αφορά όλους μας δεν ενδιαφέρει εκείνους που έχουν οριστεί θεματοφύλακες των συμφερόντων μας.

Κάποιοι το υποβιβάζουν σε μια αμφιλεγόμενη αναμέτρηση «ασθενών και διοίκησης». Αφήνουν τον ρόλο του Κράτους Πρόνοιας και Ισότητας στους μαχητές πολίτες και στους δημοσιογράφους λες και δεν έχουν πάσης φύσεως ευθύνες για την συγκεκριμένη εντεινόμενη παρακμή.

Τι μπορεί να φταίει η οικονομική κρίση αν δεν υπάρχει ευθύνη, ευαισθησία και πρόνοια σε όσους ζεσταίνουν τις «υψηλές» πολυθρόνες της κάθε λογής Διοίκησης.

Δεν είναι θέμα οικονομικής αλλά ηθικής κρίσης όσα είδαμε για την Μονάδα Τεχνητού Νεφρού.

Προσέξτε:
Όταν στη Λακωνία γίνονται Συνέδρια για τα Ιατρεία Πόνου, όταν για θέματα πρόληψης στην Υγεία κινούνται ολόκληροι μηχανισμοί και γύρω τους - καλώς - συντονίζονται δεκάδες «άρχοντες» δεν είναι δυνατόν να μας αφήνει αδιάφορους η έκκληση των Νεφροπαθών από τη Σπάρτη και τις γύρω περιοχές.

Δυστυχώς, ζούμε στο Κράτος που για να σε κατανοήσει ο Υπουργός πρέπει να πάσχει από την ίδια ασθένεια… Ευτυχώς που οι νεφροπαθείς που τολμούν, δεν πάσχουν από την "ασθένεια" της εξουσίας και γι’ αυτό, φαίνεται, δεν την κατανοούν..!

Η κατάσταση έχει τραγικότητα, ειρωνεία και προσβολή!
Μια μόνο υπόσχεση μπορούμε να δώσουμε στους συμπολίτες που βρίσκονται ( σήμερα αυτοί, αύριο εμείς) στην δεινή θέση: Θα σταθούμε στο πλευρό τους σε κάθε διεκδίκησή τους.
Αυτό που κάποιοι τους καταλογίζουν: «υπερβολή» εμείς το λέμε «απόγνωση».
Αυτό για το οποίο τους κατηγορούν: «ταραχή» εμείς το λέμε «τόλμη».
Αυτό που κάποιοι θεωρούν: «ξένο πρόβλημα» εμείς το νιώθουμε «δικό μας»!