Στην παραλιακή οδό του Παλαιού Φαλήρου(!) επέλεξε, τελικά, να τοποθετήσει η Ακαδημία Αθηνών τον έφιππο ανδριάντα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, όπως αναφέρει σε άρθρο του το περιοδικό «ΛΑΚΩΝΙΚΑ». Σημειώνεται ότι μεταξύ των υποψηφίων (και κατάλληλων) τόπων για την τοποθέτησή του ανδριάντα, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γιάννης Παππάς, ήταν η Σπάρτη (έναντι της Κουμανταρείου Πινακοθήκης), αλλά και η πλατεία Παλαιολογείου Μυστρά.

Σε πρώτη φάση, η αρμόδια επιτροπή της Ακαδημίας Αθηνών είχε επιλέξει την είσοδο του Μυστρά για την εγκατάσταση του μνημείου, διότι όπως εκτιμούσε, πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για το σκοπό που θα χρησιμοποιούνταν, ενώ και ο ιδιοκτήτης του ακινήτου είχε αποδεχθεί την παραχώρηση του χώρου όπου κάθε χρόνο διεξάγεται η εμποροπανήγυρη στην γιορτή του Αγίου Ιωάννου.

Η συγκεκριμένη θέση είχε κριθεί ως η καταλληλότερη με το αιτιολογικό ότι πρόκειται για ανοικτή πλατεία, εκτός αρχαιολογικού χώρου, που θα πρόβαλλε με ιδανικό τρόπο τη θρυλική προσωπικότητα του τελευταίου αυτοκράτορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Όπως υπογραμμίζουν, συγκεκριμένα, τα «ΛΑΚΩΝΙΚΑ», «η θέση του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου να στέκει σίγουρος για τη θέση του στην Ιστορία βοηθά τον επισκέπτη που πλησιάζει να βιώσει το χώρο και το δράμα».

Και ενώ όλα ήταν έτοιμα για την τοποθέτηση του ανδριάντα στο Μυστρά, η Ακαδημία Αθηνών έλαβε, αιφνιδιαστικά, απόφαση για εγκατάστασή του στην παραλία του Π. Φαλήρου δίπλα, μάλιστα, από τις γραμμές του Τράμ, θέση που αναμφισβήτητα δε συνάδει με την ιστορικότητα του χώρου και του Κων/νου Παλαιολόγου.

Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο της δημοσιογράφου Ρούλας Γεωργακοπούλου, η οποία σε χρονογράφημα στα «ΝΕΑ» τονίζει τα εξής: «Η Κυβέρνηση του Μπάτη διερωτάται: “Να μην ξεχάσω να παραστώ στα εγκαίνια και να ρωτήσω τι γυρεύει ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με το κοντάρι του πάνω από τα κεφάλια των περιπατητών, των μαμάδων με τα καροτσάκια, των ζευγαριών, των σκέιτερ, της φουφούς με το καλαμπόκι, των ποδηλάτων και των σκυλιών που επιμένουν να ερωτοτροπούν με το λουρί στο σβέρκο"…»

Όλοι, πλέον, αναρωτιούνται ποιες οι σκοπιμότητες, και ποια συμφέροντα υπαγόρευσαν αλλαγή πλεύσης της Ακαδημίας Αθηνών την ύστατη στιγμή σε μια απόφαση που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν ευνοϊκή για το Μυστρά.

Παράλληλα, τίθεται θέμα μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας πολιτιστικής ανάδειξης του τόπου από τους φορείς της Λακωνίας, έστω και αν κάποιος δεχθεί ότι δεν κατείχαν τον τελευταίο λόγο στη λήψη απόφασης. Παρ’ όλα αυτά, δικαιωματικά και μόνο, η διεκδίκηση και ο δυναμικός, χειρισμός της υπόθεσης, ενδεχομένως, να είχαν συντελέσει σε διαφορετική κατάληξη στο συγκεκριμένο θέμα. Ας γίνει μάθημα για την επομένη φορά τουλάχιστον… Χ.Π.