Γράφει ο Ηλίας Μπόνος

Oι εξαρτημένοι καπνιστές κολλούν τσιρότο νικοτίνης για μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους χωρίς, φαινομενικά να καπνίζουν, αλλά λαμβάνοντας την ουσία που τους ρυθμίζει τη ζωή…

Κάτι παρόμοιο κάνουν όλοι όσοι κόπτονται για την τάξη, την νομιμότητα και την ευθύνη γύρω από το Δημόσιο Συμφέρον. Αναφέρομαι στους εξαρτημένους με την εξουσία, με τη Διοίκηση και όλους όσους συναγελάζονται στην κορυφή της πυραμίδας…

Όλοι αυτοί έχουν απόλυτη ανάγκη το τσιρότο ευθύνης προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία τους χωρίς όμως να κόψουν τις κακές συνήθειες…

Γνώμη μου είναι ότι το Δημόσιο Συμφέρον κατοχυρώνεται ακόμα και ως έννοια από το Σύνταγμα των Ελλήνων. Πάνω απ’ όλα όμως αυτό καθορίζεται από την ζώσα πραγματικότητα που έχει καταλυτική επίδραση - για να μην πω γενεσιουργό - και στην ερμηνεία αλλά και στην αντίληψη για το τι τελικά αποτελεί Δημόσιο Συμφέρον.

Η υπόθεση της ανάκλησης της μετάθεσης του ιατρού Νεοκλή Κρητικού, όπως και νάχει, έβλαψε το δημόσιο συμφέρον.

Η κινητικότητα σε υπόγειους αλλά και επίγειους διαδρόμους δημιούργησε αυτόματα και ανακλαστικά αντίδραση πολιτών, που είτε ως υποστηρικτές, είτε ως κριτές, είτε ως πολέμιοι της μιας ή της άλλης πλευράς ενεπλάκησαν στην υπόθεση.
Άρα ήδη, η κοινωνία και το δημόσιο συμφέρον εβλήθησαν απο πράξεις της Κρατικής Διοίκησης. Το κατά πόσο επλήγησαν θα φανεί το επόμενο διάστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως συνασπισμός που ισχυρίζεται ότι εφάπτεται της κοινωνίας, θα έπρεπε να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα. Διορθώνει κάτι; Τι και πώς;

Παρακολουθούμε μια ανάκληση μετάθεσης, που γίνεται για να διορθωθεί προηγούμενο σφάλμα του κράτους; και ποιός πληρώνει τελικά; Ποιός είναι ο ηθικός αλλά και ο φυσικός αυτουργός;

Κρατιστές που ενδιαφέρονται για το άψυχο Κράτος και τη νομιμότητα της γραφειοκρατίας τους και που λίγο τους ενδιαφέρει το συμφέρον του πολίτη. Καθιστούν τον πολίτη, στην περίπτωσή μας τον γιατρό, έρμαιο των διοικητικών αντιπαραθέσεων των πρώην και των νυν. Και η τραγική ειρωνεία: τον εκθέτουν στην άμαξα των παρανόμων ως επικίνδυνο και ισχυρό, ως παράνομο και παράγοντα...

Έσφαλε που πρόκοψε... Μέσα σε ένα Σύστημα που αν δεν νοιαστείς σε σβήνει.

Έκανε κάποιο λάθος ο γιατρός; Ο αναμάρτητος στο ΕΣΥ, και όχι μόνον, πρώτος τον λίθο βαλέτω.

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι κάθε ανθρώπινη πράξη ενέχει λάθος, παράλειψη ή και σκοπό.

Ωστόσο σε αυτή την χώρα ποτέ δεν υιοθετήσαμε την αντίληψη που διαχωρίζει το μείζον από το έλασσον. Ποιό είναι το μείζον στην περίπτωση που αναφέρομαι: το συμφέρον της κοινωνίας!

Όμως σε καιρούς όπου η Πολιτική και η Διοίκηση πρέπει να κατεβαίνουν από το άλογο και να αφουγκράζονται την κοινωνία θα έπρεπε να έχουν ακούσει τον αντίλαλο μιας διαβαθμισμένης φωνής που κραυγάζει: Θέλουμε γιατρό. Τέτοιον γιατρό. Τούτον το γιατρό. Όχι άλλον.

Προσέξτε. Πρόεκιται για διαβάθμιση που προκαλείται από την απάθεια και την απομόνωση των Διοικούντων και των Κρατούντων. Όταν ένα Σύστημα Υγείας απέχει τόσο πολύ από το κοινό αίσθημα τότε είναι καταδικασμένο να απολογείται και να υπολείπεται των λειτουργών του.

Υπήρξαν και άλλες εποχές σε τούτη την χώρα που η κοινωνία, διασωζόταν ακουμπώντας πάνω σε παπάδες, σε δασκάλους, σε γιατρούς, οι οποίοι ταυτίζονταν με τον αγώνα για επιβίωση, για προκοπή και για σωτηρία.

Σήμερα με τσιρότα ευθύνης, σε όλο το σώμα της, η Ελληνική Πολιτεία παριστάνει την άμεμπτη και "τυφλή" Αρχή που προσπαθεί όμως να συντηρήσει τον Κρατισμό και την αντιλαϊκή Τακτική της.

Τσιρότα ευθύνης στη σκληρή επιδερμίδα υπουργού, βουλευτή, διοικητή, κ.α. …

Εμμένω στη θέση μου ότι δεν πρέπει η υπόθεση αυτή να πυροδοτήσει γενικό «ξεκουρβούλωμα» του Ε.Σ.Υ. που θα έλεγε ένας άσημος λειτουργός του λακωνικού ρεπορτάζ, συγχωρεμένος.

Μένω ακόμα σε αυτά.

Θέτω μόνον ένα ερώτημα για προβληματισμό:
Ποιός είναι αυτός που θα καταδικάσει έναν άνθρωπο της προκοπής και της προσφοράς όταν αυτός θα αποφασίσει να στηρίξει και την δική του υπόσταση μέσα σε ένα Σύστημα, που τελικά αποδεικνύεται, ανάλγητο, απάνθρωπο, ανεπρόκοπο και ανάξιο κυρίως σε σχέση με αυτόν;
Στην Ελλάδα η προκοπή σμιλεύεται από ανθρώπους ικανούς, ενεργούς, αποδοτικούς και φιλόδοξους. Το δε Ε.Σ.Υ. υπάρχει, και νοηματοδοτεί την επιβλέπουσα Αρχή του, γιατί κάποια μειοψηφία κουβαλά στους ώμους την πραγματική ευθύνη και όχι εκείνη που «κρύβεται» στα τισρότα…

Μένω ακόμα σε αυτά!