Έχε τον νου σου στο παιδί

Γράφει ο Δημήτρης Δανίκας/protothema.gr

Μπέρδεμα. Ολα κουλουβάχατα

Τύλιξαν τις ψυχούλες των παιδιών σε δικαστικό σελοφάν και στη συνέχεια τις πέταξαν στα σκουπίδια. Αυτό έκαναν. Μπέρδεμα μεταξύ διαδικασίας και ουσίας. Πεμπτουσίας.

Ετσι, τα μικρά κεφαλάκια των παιδιών μετατράπηκαν σε ταμπούρλα. Οπου πάνω τους βαράνε, ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα, δικαστικοί, νομοθέτες και δικηγόροι. Αρκετοί εκ των οποίων συμβουλεύουν τους πελάτες τους να ψευδομαρτυρήσουν. «Να πεις ότι ο άντρας σου σε έδερνε ανηλεώς και σε απατούσε εκ συστήματος»!

«Να πεις στο δικαστήριο ότι η γυναίκα σου είναι αλκοολική, μητρομανής και ψυχικά διαταραγμένη». Κάπως έτσι, οι δικηγόροι ξαφρίζανε τα πορτοφόλια των «εκλεκτών» πελατών τους. Κάπως έτσι, όλοι αυτοί κοπρίζανε στις ψυχούλες των αθώων πλασμάτων. Και κάπως έτσι, η Ολγα και ο Μάτσας μετακινούν τα μικρά παιδιά τους σαν να μεταφέρουν πακέτα από τα καταστήματα ρούχων και υποδημάτων.

Το φαντάζεστε; Μικρά παιδιά να μεταφέρονται από το ένα σπίτι στο άλλο; Ας πούμε, δύο ημέρες με τον πατέρα, άλλες δύο με τη μητέρα. Και πάει λέγοντας. Αυτή η πιο τέλεια, η πιο επιτυχής μέθοδος για την «εκτροφή» προβληματικών παιδιών. Αυριανοί πολίτες φορτωμένοι με δεκάδες βαρίδια. Που ενίοτε για να εκτονωθούν βγάζουν μαχαίρια, πλακώνουν ανήλικα παιδιά στο ξύλο και γρονθοκοπούν τους συντρόφους τους. Η καλύτερη πελατεία για ψυχολόγους και ψυχιάτρους. Η καλύτερη πελατεία φαρμακευτικών ομίλων.

Από τέτοιες περιπτώσεις θησαυρίζουν οι ναρκέμποροι. Και μετά η κοινωνία και όλο το σύστημα σε κατάσταση μέγιστης απορίας φωνάζει: «Μα πώς κατάντησαν έτσι τα παιδιά μας;».

Η μαγική λύση του νομοθέτη ακούει στη λέξη «συνεπιμέλεια». Βολικό αυτό. Και για τον νομοθέτη και για τους δικαστές και για τους δικηγόρους. Τι σημαίνει «συνεπιμέλεια»; Τα μικρά παιδιά, ως πακέτο, θα μετακινούνται. Οι γονείς μάλιστα όχι μόνο δεν αντέχουν να συναντηθούν και να κουβεντιάσουν σαν άνθρωποι, αλλά από πάνω εκτοξεύουν κατηγορίες ο ένας για τον άλλον.

Κάπως έτσι, η κατάσταση εμπρηστική και φορτωμένη καταλήγει στις ψυχούλες των παιδιών. Ασε που ο ένας γονιός μπορεί να κατηγορεί τον άλλο στα παιδιά του. «Ο πατέρας σου είναι ο μπήξε και δείξε». «Η μάνα σου είναι πόρνη». Απίστευτα πράγματα. Από κοντά και οι δικηγόροι.

Ποια η ουσία και η πεμπτουσία; Αυτό που «λέει» η Φύση: τα παιδιά προέκταση της μητέρας τους. Απ’ αυτή βυζαίνουν όχι μόνο γάλα, αλλά ενσυναίσθηση και αγάπη. Το θηλυκό ο πόλος της Ευαισθησίας. Το αρσενικό της Λογικής. Σχηματικά όλα αυτά. Αλλά έτσι είναι. Τα μικρά παιδιά με τη μάνα τους.

Αντε, κοπιάστε να κατεβάσετε την ταινιάρα του Ασγκάρ Φαραντί «Ενας χωρισμός». Που μάλιστα προτάθηκε για Οσκαρ. Ταινιάρα από το Ιράν των σκοταδιστών μουλάδων. Το ζευγάρι, νέοι και οι δύο, σε κάποιο γραφείο. Απέναντί τους ο δικαστής. Η μάνα έχει αποφασίσει να μεταναστεύσει και να πάρει μαζί την κόρη της. Κάπου δώδεκα ετών. Ο πατέρας αρνείται. Θέλει να μείνει στο Ιράν. Ο δικαστής ρωτάει και σημειώνει. Χωρίς παρουσία δικηγόρων. Τι δουλειά έχουν οι δικηγόροι; Καμία.

Από κοντά και τα social media. Με χιλιάδες σχόλια. Ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Και «ασελγούν» στις ψυχές των παιδιών. Τα ρίχνουν στην Ολγα, στον Φλωρίδη και φυσικά στον Κυριάκο. Η ουσία εκτός κάδρου. Μπερδεύουν τις ροχάλες με το μέλλον των παιδιών.

Αν η μητέρα δεν είναι σεξεργάτρια, ναρκομανής, αλκοολική και ψυχικά διαταραγμένη, τότε τα παιδιά μαζί της. Ο πατέρας οφείλει να πληρώνει διατροφή. Και φυσικά, να βλέπει τα παιδιά του μία φορά την εβδομάδα. Από προσωπική πείρα τα λέω όλα αυτά. Εγώ με τη μάνα μου μεγάλωσα. Και δεν μετάνιωσα.

Και για να ολοκληρώνω. Από το μνημειώδες άλμπουμ του Παύλου Σιδηρόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος» του 1979. Σε στίχους -επίκαιρους- του γίγαντα Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το αφιερώνω εξαιρετικά στο τρίγωνο Νομοθέτες - Δικαστές - Δικηγόροι:

«Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν / πως σε πιστεύουν σ’ αγαπούν / και πως σε θένε / Εχε το νου σου στο παιδί / κλείσε την πόρτα με κλειδί / ψέματα λένε.

Κάποτε θα ’ρθουν γνωστικοί / λογάδες και γραμματικοί / για να σε πείσουν / Εχε το νου σου στο παιδί / κλείσε την πόρτα με κλειδί / θα σε πουλήσουν»!