Παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας

Γράφει ο Βασίλης Γ. Βλαχάκος

Παγκόσμια ημέρα η 9η Φεβρουαρίου, είναι αφιερωμένη από την ΟΥΝΕΣΚΟ στην Ελληνική γλώσσα, στη μαθηματική γλώσσα των προγόνων μας που ξεχώριζε με τον πλούτο της, την ετυμολογία της, τους κανόνες της, την ορθο-γραφία της, με τους τόνους και τα πνεύματα, που με το πέρασμα των αιώνων, δυστυχώς, την αυτο-κτονήσαμε και μόνο η Εκκλησία μας την διατηρεί ζωντανή, όπως και ξένα πανεπιστήμια που την αναγνωρίζουν, την τιμούν και τη διδάσκουν.

Χωρίς σεβασμό και δίχως συγγνώμη (όχι με ένα γ) κλείσαμε τη γηραιά, σοφή και μαθηματική Γλώσσα μας στο άσυλο του εγκεφάλου μας, και αποκαλώντας ’την στη συνέχεια «νεκρή» ούτε μνημόσυνο δεν της κάνουμε οι αθεόφοβοι.

Απεναντίας, τα νέα «χρηστικά» λεξικά της «Νεοελληνικής» γλώσσας (λέτε και όλα τα προηγούμενα λεξικά ήσαν άχρηστα) η ορθογραφία, η γραμματική και η ετυμολογία δεν έχουν πλέον θέση στη Γλώσσα μας, καθότι «στο όνομα της απλοποίησης» ο κανόνας έγινε εξαίρεση και ο καθένας πια θα μπορεί, γιατί όχι, καθώς οι λέξεις σήμερα λέγονται μορφήματα να «μορφημολογεί» (μην πάει το μυαλό κανενός στο βωμολοχεί), στη δική του τώρα «διάλεκτο» με νέα «μορφήματα» που θα προστίθενται στα «χρηστικά» λεξικά, με αποτέλεσμα να μπερδεύεται στο στόμα η γλώσσα μας.

Οπότε θα πάψουμε να λέμε «παίζουμε με τις λέξεις» και στο εξής θα «παίζουμε με τα μορφήματα».

Ξεφυλλίζοντας το νέο αυτό αμπέλι-φυτειά το «χρηστικό λεξικό», είδα ότι υπάρχουν πολλές άγουρες πανωτσαμπίδες-μορφήματα που βγάζουν μια ξινίλα, φέρνουν μια δυσφορία και αν πεταχτεί μια σταγόνα βγάζουν και μάτι σε όσους σπούδασαν συντακτικό, διδάχτηκαν γραμματική και έμαθαν ορθογραφία με τύπους και κανόνες, όπως η «συγγνώμη» με τα 2γ που έχει ετυμολογία, που είναι λέξη με περιεχόμενο, που για να ειπωθεί προϋποθέτει αυτογνωσία, ευθύτητα, ψυχικό σθένος και τόσα άλλα που χαρακτηρίζουν μια πνευματική, πολιτισμένη, καλλιεργημένη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Είναι η λέξη (όχι το μόρφημα) που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο ανάλογα με την περίπτωση και πάντοτε με ευγένεια, πότε δείχνοντας μεταμέλεια, άλλοτε εκφράζοντας διαφωνία και κάποτε υπονοώντας ειρωνεία.

Είναι μια λέξη που στην εποχή μας (όπως και πολλές άλλες, π.χ. σεβασμός) σαν δεν μας αφήνει ο εγωισμός, την έχομε σβήσει από τον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, την έχομε αποβάλει από το λεξιλόγιό μας, δεν τη λέμε συχνά και την ακούμε σπάνια.

Στείλαμε «στο πυρ το εξώτερο» τη θυγατέρα της την Καθαρεύουσα ως αντιλαϊκή, και β ι άζοντας ομαδικά, πνευματικοί και πολιτικοί, την εγγονή Δημοτική, γεννήθηκε το μονοτονικό-μονότονο-εξώγαμο δίχως ορθογραφία, χωρίς κανόνες, δίχως πνεύματα, που δεν μοιάζει με καμία προγονή του και σφυρίζοντας αδιάφορα πάει τρέχοντας για το «ανάδελφο» λατινικό αλφάβητο από διεθνιστές-εμπρηστές και παγκοσμιοποιημένους τζιχαντιστές.

Ήθελα να ’ξερα, τί να λένε άραγε γι’ αυτά που κάνουμε, με τη γλώσσα που έχουνε οι Ιάπωνες και οι Κινέζοι, τί να σκέπτονται στα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου που διδάσκουν τα αρχαία Ελληνικά, και τί θα πει όταν μιλήσει αυτή η νέα τεχνολογία των «υπολογιστών» που γνωρίζει και αναγνωρίζει σαν μαθηματική και μοναδική γλώσσα την αρχαία Ελληνική.

Με τη δική σας «συγνώμη» νεόσοφοι γλωσσο-λόγοι και πολύξεροι πολιτικοί (αν δεν το πω θα σκάσω) οδηγήσατε τον λαό, χωρίς την εξουσιοδότησή του, οι πρώτοι από την «ισόβια» ακαδημαϊκή καρέκλα και οι δεύτεροι με την εκάστοτε «αιρετή» χωρίς αρετή «αδέξια δεξιο-τεχνία» και την «αχ-.άριστη, αριστερο-λαγνεία» και αποποιήθηκε απερίσκεπτα (για να μην πω κάτι άλλο) την κληρονομιά του χωρίς να τη σεβαστεί, με την καταστροφική γλωσσική επιδρομή σας.

Και όχι μόνο. Η εικόνα της πραγματικότητας είναι ότι δεν έχομε αφήσει τίποτα όρθιο από ιερά και όσια, ιδανικά και ιδεώδη, παραδοσιακά και ιστορικά και αντί να πούμε συγγνώμη, ζητάμε και τα ρέστα και απαιτούμε από τους προγόνους να μας ζητήσουν αυτοί συγγνώμη, γιατί όπως τα έκαναν όλα τέλεια και σοφά δεν άφησαν τίποτα για να κάνουμε εμείς.

Έτσι καταστρέφομε ό,τι απέμεινε για να κάνουμε και εμείς «ἐκ τοῦ μηδενός τό πᾶν», αλλά μάλλον στο πρώτο θα μείνομε και μέσα σε αυτό θα χαθούμε.

Όσο για την επόμενη γενιά, τελείως αβασάνιστα και επιπόλαια, με μια απαίδευτη-Παιδεία, με μια νοοτροπία χωρίς τρόπους, με μια Δημοκρατία δίχως νόμους, με μια ελευθερία-ασυδοσία, με μια ανεξιθρησκεία χωρίς πιστεύω, με την Κερκόπορτα της Φυλής μας ορθάνοιχτη, βαδίζομε μαθηματικά και με γεωμετρική πρόοδο σε μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες, χωρίς ταυτότητα, δίχως εθνική συνείδηση, οπότε ποιος θα βρεθεί να μας αναζητήσει και να μας ζητήσει να του πούμε συγγνώμη;

Απλά, μόνο οι λίγοι που θα έχουν μείνει και θα ξέρουν την καταγωγή τους, θα γυρίσουν κάποια στιγμή και θα μας φασκελώσουν, ρίχνοντάς μας και το ανάθεμα στη γενιά μας.

Όσο είναι καιρός (αν τον έχομε) ας εξομολογηθούμε με τη συγγνώμη των (2γ) για όλα τα λάθη μας, αν θέλομε να θεραπευτούμε από την επιδημία του «παρανοϊού» που μας ταλανίζει.

Μέχρι χτες λέγαμε «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», μα στο εξής θα λέμε «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και τα κόκαλά της τρίζουν..»