Το κρίσιμο φθινόπωρo

Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς/kathimerini.gr

Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, θα προέβλεπα ότι οι εκλογές θα γίνουν έως τον Οκτώβριο. Η χώρα βρίσκεται ήδη σε προεκλογική περίοδο. Οι υπουργοί συμπεριφέρονται σαν πολιτευτές και έχουν επιδοθεί στο κυνήγι του σταυρού και στις… τακτοποιήσεις θεμάτων. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις όσων μιλούν ακόμη για μεταρρυθμίσεις και ακόμη λιγότερες οι περιπτώσεις όσων το πιστεύουν και θέλουν να κάνουν κάτι στην πράξη πριν πάμε στις κάλπες.

Το πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται με τρόπο που, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, λειτουργεί προς όφελος του κ. Μητσοτάκη. Η δημοσκοπική άνοδος του κ. Τσίπρα μπορεί να αντανακλά πραγματικά δεδομένα ή να αποτελεί ένα στιγμιαίο επικοινωνιακό επεισόδιο. Σε κάθε περίπτωση, βολεύει τον πρωθυπουργό να έχει έναν βασικό αντίπαλο, και μάλιστα τον προκάτοχό του. Μπορεί βάσιμα να ελπίζει πως έτσι θα συσπειρώσει πρώην ψηφοφόρους του, και από τα δεξιά και από το κέντρο. Από τα δεξιά γιατί ξυπνάνε αντιαριστερά αντανακλαστικά. Και από το κέντρο γιατί υπάρχει ένας πασοκογενής κόσμος που απεχθάνεται τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ και ενδέχεται να τρομάξει με το ενδεχόμενο της επιστροφής του στην εξουσία.

Οσο για τον άλλο πρώην πρωθυπουργό, ο χρόνος κυλάει χωρίς να έχει οργανώσει εκλογικό μηχανισμό με μεγάλες φιλοδοξίες. Οι πιστοί οπαδοί υπάρχουν ασφαλώς, όπως και οι πικραμένοι της Ν.Δ. που θα προσχωρήσουν στα ψηφοδέλτιά του. Το ερώτημα είναι αν φτάνουν για να κάνουν τη… ζημιά στον κ. Μητσοτάκη και αν θα ξεπεράσουν ένα μίνιμουμ ποσοστό που θα έπρεπε να περιμένει κάθε πρώην πρωθυπουργός για να μην ακολουθήσει τον δρόμο του ΓΑΠ στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ.

Ας ελπίσουμε ότι τον Οκτώβριο η Ελλάδα θα έχει μία σταθερή κανονική κυβέρνηση ή –τουλάχιστον– υπηρεσιακή, στελεχωμένη με ανθρώπους που μπορούν να χειριστούν μία ελληνοτουρκική κρίση.

Ο πρωθυπουργός θα συνεχίσει να δέχεται εισηγήσεις για εκλογές την άνοιξη και λογικά να θεωρεί ότι αυτό το σενάριο του ταιριάζει περισσότερο. Σε ένα εύφλεκτο και άκρως τοξικό σκηνικό, οι εκπλήξεις που μπορεί κανείς να περιμένει είναι πολλές και σίγουρα όχι ευχάριστες. Μία σύντομη προεκλογική περίοδος μειώνει τα περιθώρια για εκπλήξεις.

Αυτές τις αποφάσεις τις παίρνει πάντα ένας, συνήθως μόνος του, αφού ακούσει άπειρους συνομιλητές να του λένε το μακρύ και το κοντό τους.

Τώρα, το αν για τη χώρα θα είναι καλό να γίνουν πρόωρες εκλογές, είναι ένα άλλο ζήτημα. Αν η κυβέρνηση δεν είχε ανέβει μόνη της στον εκλογικό «διάδρομο», θα καταλάβαινα όσους λένε «μα γιατί να βιαστούμε να μπούμε στην περίοδο της αβεβαιότητας». Ανέβηκε όμως και τώρα αυτό δεν σταματιέται.

Εχουμε μπροστά μας μία ενδιαφέρουσα περίοδο, που θα είναι πυκνή σε εξελίξεις. Ας ελπίσουμε μόνο ότι τον Οκτώβριο, που ενδέχεται να κατατεθεί στην τουρκική βουλή ο νόμος για τις θαλάσσιες ζώνες, η Ελλάδα θα έχει μία σταθερή κανονική κυβέρνηση ή –τουλάχιστον– υπηρεσιακή, στελεχωμένη με ανθρώπους που μπορούν να χειριστούν μία ελληνοτουρκική κρίση.