Γράφει ο Χρόνης Πολυχρονίου

Διαπιστώνουμε όλοι πως γενικά οι πολίτες και ειδικά οι νεότεροι δεν συμμετέχουν στην πολιτική ζωή. Μένουν αδιάφοροι και σχετικά απόμακροι. Αναδύεται έτσι ένα ερώτημα εντελώς αυτονόητο ως απάντηση, κατά τα άλλα. Έχουν όλοι οι πολίτες δικαίωμα στην πολιτική; Ως ενασχόληση ή απλή έστω γνώμη; Ή μόνο όσοι έχουν περάσει από τις σχολές, για παράδειγμα, του ΚΚΕ έχουν, ας πούμε την πληρότητα, είναι αυθεντίες ώστε να έχουν μεγαλύτερα δικαιώματα στην πολιτική? Και τι σημαίνει αυτό στην σημερινή εποχή;

Εφόσον η Πολιτική ορίζεται ως «πράξη εφαρμογής», πράξη δηλαδή που καθορίζει την ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας, τότε η Πολιτική δεν αποτελεί απλώς δικαίωμα, αλλά υποχρέωση. Και δεν εννοούμε την αποφασιστικής σημασίας συμμετοχή κάθε 4 χρόνια στην εκλογική διαδικασία, αλλά την καθημερινή ενασχόληση με τα κοινά.

Στις δυτικού τύπου Δημοκρατίες, η δυνατότητα αυτή παρέχεται μέσα από την συγκρότηση πολιτικών κομμάτων με το ανάλογο ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό υπόβαθρο που τα χαρακτηρίζει, στη βάση πάντα Δεξιάς και Αριστεράς. Δύο κυρίαρχων δηλαδή ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων που εκφράζουν αξίες, στόχους, διεργασίες και συμφέροντα. Εκεί ακριβώς είναι που στοιχίζεται ανάλογα και ο κάθε πολίτης, συχνά με στρεβλό και αν αντίστοιχο τρόπο.

Παράδειγμα, ένας ανήμπορος μη προνομιούχος εργαζόμενος μπορεί να στηρίζει την Δεξιά, μια καπιταλιστική δηλαδή παράταξη του πλούτου; Κατά την γνώμη μας, ναι μπορεί. Μοιάζει να είναι κάπως παράταιρο, παράξενο αλλά ναι μπορεί. Από την άλλη, μπορεί ένας ισχυρός επιχειρηματίας του πλούτου να εμπιστεύεται την Αριστερά, τις ιδέες και τις αξίες της; Και βέβαια μπορεί και πρέπει ταυτόχρονα, στο βαθμό που πιστεύει βαθιά μέσα του πως ο κατακτημένος από αυτόν εφήμερος πλούτος είναι επίτευγμα όλης της κοινωνίας των εργαζομένων συνολικά γύρω του.

Παρεκκλίσεις υπάρχουν γύρω από αυτήν την ταξική κανονικότητα; Ναι, μόνο παρεκκλίσεις υπάρχουν, για να μην διατυπώσουμε την άποψη πως η πολιτική ζωή, διέπεται πλέον μόνο από αταξικές συμπεριφορές, απογοητεύσεις και ανερμάτιστες, χωρίς συνέπεια συμπεριφορές.

Και τώρα τι κάνουμε; Απάντηση. Καθώς αλλάζουν οι καιροί και νέες ανάγκες και σταθερές κυριαρχούν δίπλα μας, μέσα στην ζωή μας δηλαδή, εμφανίζονται νέα άφθαρτα πρόσωπα, με νέα σύγχρονα εργαλεία και ιδέες, που μας ζητούν να τα εμπιστευτούμε και να ακουμπήσουμε επάνω τους. Ας δοκιμάσουμε λοιπόν. Το παλαιό ποτέ δεν κέρδισε το καινούργιο στη μάχη για το μέλλον.

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
* Τα άρθρα δεν απηχούν απαραίτητα τη γνώμη του notospress.gr