Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Σαϊτάκης*

"Παναγιώτατε,

Άγιοι Πατέρες, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί γονείς, αγαπημένα μας παιδιά, πατέρα Ιωάννη, σας ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση σε μια τόσο σημαντική μέρα. Η παρουσία μας εδώ δεν είναι μια απλή επίσκεψη σ’ ένα ίδρυμα, αποτελεί πραγματικό προσκύνημα σ’ έναν ιερό χώρο, μια πνευματική μέθεξη θα έλεγα, που όλους μας συγκινεί και μας συνεπαίρνει.

Σήμερα 3 Δεκεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, η οποία καθιερώθηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ.

Η επέτειος αυτή εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη, προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας, δίδοντας παράλληλα, την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες αυτών των ανθρώπων.

Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι, περίπου το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, βιώνουν κάποιας μορφής αναπηρία, το 80% των οποίων ζει στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στη χώρα μας τα άτομα με μακροχρόνιες σωματικές, νοητικές, πνευματικές και αισθητηριακές αναπηρίες ξεπερνούν το 10% του πληθυσμού.

Η αλληλεγγύη σ’ αυτούς τους συμπολίτες μας είναι αυτονόητη και δεν αποτελεί μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά μια πρακτική αντιμετώπιση η οποία μας αφορά όλους, γιατί στη θέση τους μπορούμε να βρεθούμε ανά πάσα στιγμή. Ένα εργατικό ατύχημα, ένα γλίστρημα, ένα πέσιμο, ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, μια απροσεξία, μια λάθος εκτίμηση, μπορεί να προκαλέσει βλάβη και μάλιστα ανήκεστον και έτσι ο καθένας μας να συμπεριληφθεί στον μακρύ κατάλογο των πασχόντων με αυτόν τον τρόπο.

Οι ιστορικές παραδόσεις της φυλής μας χαρακτηρίζονται από την αλληλεγγύη και την προσφορά, ιδίως προς εκείνους που την έχουν περισσότερο ανάγκη. Αυτό το γεγονός δείχνει και την ποιότητα του πολιτισμού μας. Η μέριμνα για τα Άτομα με Αναπηρία έχει τις ρίζες της στα χρόνια της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Οι αιώνες πέρασαν… Η Ελλάδα ακόμα και σήμερα οφείλει να βελτιώσει το υπάρχον νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο, για τα άτομα αυτά.

Το πλαίσιο αυτό θα πρέπει να είναι εναρμονισμένο με τις σύγχρονες εξελίξεις, ώστε να μην αντιμετωπίζει τους πάσχοντας συνανθρώπους μας, ως πολίτες – φορείς προβλημάτων, αλλά ως φορείς δικαιωμάτων.

Παράλληλα, θα πρέπει εξασφαλιστούν συνθήκες οι οποίες να ευνοούν την αυτονομία και να διευκολύνουν την ενεργό συμμετοχή των ατόμων αυτών στη ζωή. Η αποτελεσματική πρόσβαση στην εκπαίδευση, κυρίως στην επαγγελματική, η επιμόρφωση, η περίθαλψη, η αποκατάσταση και οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες, δηλαδή η πληρέστερη κοινωνική ένταξη, πρέπει να αποτελέσουν το πρώτο μέλημα και για όλες τις ηλικίες.

Ας μην ξεχνούμε πως: «το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον»• πολλά άτομα τρίτης ηλικίας εξελίσσονται σε άτομα με ειδικές ανάγκες.

Σήμερα καμία Ελληνίδα και κανένας Έλληνας δεν μπορεί να μένει στο περιθώριο λόγω προβλημάτων υγείας. Είναι ένα χρέος που έχουμε όχι μόνο προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας, αλλά και στους εαυτούς μας, στην κοινότητα και ιδιαίτερα στα παιδιά με περιορισμένες δυνατότητες.

Η Διεθνής Επιτροπή για τα δικαιώματα του παιδιού τονίζει ότι το εμπόδιο δεν είναι η αναπηρία, αλλά οι φραγμοί: φυσικοί, κοινωνικοί, πολιτιστικοί και οι επικρατούσες αντιλήψεις.

Άρα το ζητούμενο είναι η διασφάλιση θεμελιωδών ελευθεριών, δηλαδή « η πλήρης συμμετοχή και η ισότητα».

Για να υλοποιηθούν τα προλεχθέντα, πρέπει οι εκπρόσωποι της Πολιτείας να επιδείξουν πολιτικό ήθος και βούληση, ώστε να αναθεωρηθούν θεσμοί, δομές και εγκατάλειψη στερεότυπων αντιλήψεων, ιδίως αυτών που αφορούν βαριές - πολλαπλές ή σύνθετες αναπηρίες νόησης και συμπεριφοράς. Η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι από τους πρώτους στόχους, τους οποίος οφείλουμε να θέτουμε κι εμείς οι πολίτες.

Οι αρετές και οι ηθικές αξίες τις οποίες πρέπει να έχουμε ως άνθρωποι είναι η κοινωνική πυξίδα που μας προσανατολίζει σωστά στον χώρο της καθημερινότητας. Δυστυχώς, πολλές φορές η σοφία, η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη βρίσκονται μόνο ως λέξεις στα λεξικά και όχι ως ιδέες - οδηγοί των ανθρώπινων ψυχών.

Σε μια εποχή κοινωνικής αποξήρανσης, όπου αποφλοιώνονται οι αξίες και αναπτύσσεται επικίνδυνα ο κοινωνικός δαρβινισμός απειλώντας να θρυμματίσει κάθε έννοια αλληλεγγύης και αλληλοαποδοχής, η κοινωνία μας οφείλει να αντιδράσει, πριν η παθητικότητα, η κοινωνική αδράνεια γίνουν νόμοι που θα καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Είμαστε πλάσματα της παρακμής και της αβύσσου, διψασμένα για αναγέννηση και σωτηρία. Η σκληρή αδικία, η απάτη και η ανελέητη εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, αποτελούν τους δυσηνίοχους ίππους, τους οποίους μόνο ένας ενάρετος άνθρωπος με θέληση, και προπαντός με αγάπη μπορεί να τιθασεύσει. Ο άνθρωπος αυτός - δυστυχώς – έχει αντικατασταθεί εν πολλοίς από τον διαβρωμένο (σκουριασμένο) σημερινό άνθρωπο του λεγόμενου σιδερένιου γένους, σύμφωνα με την κατάταξη του Ησιόδου.

Η πρώτη μου εμπειρία, όταν ήμουν μικρό παιδί γύρω από τα θέματα της αναπηρίας, ήταν ένας θείος μου, ήρωας του αλβανικού μετώπου που είχε λαβωθεί στο πόδι. Τον είχα ταυτίσει με τους ήρωες του 21 που είχαν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου από τα χάρτινα πορτραίτα της σχολικής τάξης.

Μου θύμιζε ιδιαίτερα τον Καραϊσκάκη με το μεγάλο μουστάκι. Τον θαύμαζα πολύ και έβλεπα στο τραυματισμένο του πόδι ένα παράσημο, ένα βραβείο για την οικογένεια.

Στη συνέχεια Θυμάμαι να πηγαίνω με τη μάνα μου στην εκκλησούλα του χωριού, πιασμένος σφιχτά από το χέρι της, κι εκεί να ακούω για τα θαύματα του Χριστού, για τον παράλυτο, για τον χωλό, τον τυφλό, τον δαιμονισμένο. Κι όλο λούφαζα φοβισμένος στα στοργικά γόνατα της συγχωρεμένης μου μητέρας, σίγουρος όμως, πως ό,τι και να συμβεί σε μένα ή την οικογένειά μου ο καλός Χριστούλης θα μας βοηθήσει, θα κάμει το θαύμα του.

Στα Σχολεία που φοίτησα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου – πιο ώριμος πλέον - γνώρισα αρκετά παιδιά με αδυναμίες με τρυφερότητα και αγάπη κυλούσε η καθημερινότητα, χωρίς ποτέ να σταθεί εμπόδιο η τυχόν διαφορετικότητά τους, στις σχέσεις μας, το αντίθετο…

Θυμάμαι στο Πανεπιστήμιο ένα συμφοιτητή και φίλο μου καθηλωμένο στο ειδικό αμαξίδιο. Τι μεγαλείο ψυχής, τι καλοσύνη, τι αισιοδοξία, καθώς μας έλεγε: «Η ζωή είναι γλυκιά είτε είσαι όρθιος είτε καθιστός». Το 2004 παρακολούθησα μεγάλο μέρος των παραολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα.

Πραγματικά έφυγα αλλαγμένος, προβληματισμένος, γεμάτος ενοχές. Τι καταφέρνουν, λέω, αυτοί οι άνθρωποι, οι πρωταθλητές της ζωής, κι εμείς βαρυγκομούμε στην πρώτη δυσκολία.

Τίποτα δεν εμπόδισε τον χωλό Τυρταίο, αυτό το μεγάλο ελεγειακό ποιητή της Λακωνίας να οδηγεί νικηφόρα στη μάχη τους Σπαρτιάτες και να τους εμψυχώνει με τα πολεμικά του άσματα.

Τίποτα δεν εμπόδισε τον Όμηρο ( σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή ήταν τυφλός ) να γράψεις την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, τα δύο αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Τίποτα δεν εμπόδισε τον Μπετόβεν να συνθέσει την 9η συμφωνία, παρά το γεγονός ότι στα 28 του χρόνια έχασε την ακοή του.

Ο Leon Tolstoy με πολλά σωματικά προβλήματα ο ίδιος, θα πλάσει το 42% των ηρώων του ως άτομα με αναπηρίες.

«Κράτησε το πρόσωπο κάτω από τις ηλιαχτίδες και δεν θα δεις ποτέ σκιά», έλεγε η Αμερικανίδα συγγραφέας, Έλεν Κέλερ. Έμοιαζε παράδοξο να το ισχυρίζεται αυτό μια γυναίκα που δεν είχε αντικρύσει ποτέ το φως του ήλιου.

Το 1988, ο Στίβεν Χώκινγκ ο γνωστός Βρετανός θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, και Διευθυντής Ερευνών στο Cambridge, ο οποίος επικοινωνεί μέσω υπολογιστή, μόνο με το μικρό του δακτυλάκι, εκδίδει το διάσημο βιβλίο του «Μία Σύντομη Ιστορία του Χρόνου» που κατέρριψε όλα τα ρεκόρ πωλήσεων και παρέμεινε στη λίστα των ευπώλητων των «Sunday Times» για 237 συνεχόμενες εβδομάδες.

Η Μάρλα Ράνιαν διακρίνει μόνο σκιές. Στον κόσμο της τα πάντα είναι θολά και όμως η κοπέλα από το Όρεγκον έγινε η πρώτη αθλήτρια με ειδικές ικανότητες που κατόρθωσε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλήτρια Αμερικής στα 5.000 μέτρα και κατέκτησε 4 μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης.

Ο Ναπολέων, ο Αϊστάιν, ο Νίτσε, ο Μέντελζσον, και πολλοί σύγχρονοί μας, όπως ο τενόρος Αντρέα Μποτσέλι, ο Stevie Wonder, ο Ray Charles, τυφλοί διάσημοι τραγουδιστές, ακόμα και ο γνωστός σ’ εμάς τους Έλληνες, κ. Βόλφκανγκ Σόιμπλε, ή ο αγαπητός υπουργός μας Παναγιώτης Κουρουμπλής και άλλοι διάσημοι με ειδικές ανάγκες που διέπρεψαν και διαπρέπουν, θα μπορούσαν να συμπληρώνουν τον κατάλογό μας.

Όλοι αυτοί οι αναγνωρίσιμοι άνθρωποι, αλλά και οι δικοί μας, οι καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι γείτονές μας, οι φίλοι μας, οι μαθητές μας, είναι συμπαθέστατοι και πολύ δραστήριοι, με ζωντάνια και καλοσύνη.
Ό,τι μπορούν να προσφέρουν, το προσφέρουν απλόχερα. Συγκινούμαι πραγματικά όταν επισκέπτομαι το ειδικό σχολείο.Ολα τα παιδιά τρέχουν πάνω μου, μου χαμογελούν, με αγκαλιάζουν, μου προσφέρουν από το δεκατιανό τους, κάτι που δε συμβαίνει τουλάχιστον σ’ αυτό το βαθμό, στα άλλα σχολεία.

Τελικά, “Η δύναμη βρίσκεται στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες”.
Οι Αρχαίοι έλεγαν: «Ότι πονάει, συχνά διδάσκει».

Πράγματι, εκτός από την αγάπη τους οι ΑμεΑ συνάνθρωποί μας, διδάσκουν, θυμίζοντάς μας καθημερινά ότι πρέπει να ευγνωμονούμε τον Κύριο για την αρτιμέλειά μας και όχι να μεμψιμοιρούμε για ήσσονος σημασίας προβλήματα.
Sol omnibus lucet «Ο ήλιος λάμπει για όλους», θα πουν οι Λατίνοι. Ωστόσο, η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική: Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε τον ίδιο ορίζοντα.

Καταλαβαίνουμε πλέον, πως η προστασία για την αξιοπρεπή διαβίωση των συνανθρώπων μας και κυρίως εκείνων που η γήινη μοίρα δεν τους έδωσε όλες τις ευκαιρίες, είναι αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε: δείκτη Κοινωνικού Πλεονάσματος. Είναι ο μοναδικός δείκτης που θα αποδείξει πως μία χώρα έχει παιδεία και πολιτισμό. Η κοινωνική συνοχή, η αλληλεγγύη, ο εθελοντισμός, η Ορθοδοξία, μαζί με τη γλώσσα και την παράδοση, συναποτελούν την ασπίδα της εθνικής μας ταυτότητας.

Στο σημείο αυτό, ήθελα να εστιάσω στην τοπική Εκκλησία και ιδιαίτερα στην Αγιότητα του σεπτού ποιμενάρχη μας, του εμπνευστή και οραματιστή της θεήλατης βούλησης και δημιουργίας τούτης της κιβωτού της αγάπης και των υπολοίπων ιδρυμάτων του τόπου μας, τα οποία αποτελούν την καταφυγή και την παραμυθία των τροφίμων και των οικείων αυτών.

Χωρίς να επιθυμώ να επιδαψιλεύσω επαίνους στην αγιότητά Του, προσκρούντας στη σεμνότητα και ταπεινότητα που τον διακρίνει, αισθάνομαι πιεστικό το χρέος να τον ευχαριστήσω για ότι μας έχει διδάξει με τα λόγια του, αλλά κυρίως με τα έργα του, επιβεβαιώνοντας τη ρήση από την Παλαιά Διαθήκη:
«πίστις άνευ έργων, νεκρά εστί»
Ο φωτισμένος ιεράρχης μας, άριστος οιακοστρόφος του σκάφους της τοπικής Εκκλησίας, κατορθώσας τον ήρεμον και γαλήνιον πλούν αυτού, αποτελεί την φωταυγή ύπαρξη στο συλλογικό υποσυνείδητο του λακωνικού λαού κατά την τριακονταπενταετή και πλέον ποιμαντορία του.

Αναλίσκεται καθημερινώς, κυριολεκτικώς ωργώνων από άκρου εις άκρον την Λακωνία λειτουργών, κηρύσσων, χοροστατών, ευαγγελιζόμενος τον Θείον λόγον, καταβάλων αόκνους προσπαθείας διά την εύκλειαν της παναγίας Μητροπόλεώς μας.

Κάτω από το επιτραχείλιο, κάτω από την προστασία της παυσιλύπου σκέπης του Παναγιωτάτου, έχουν εύρει το καταφύγιο, τη θαλπωρή, την αγάπη, την παρηγορία πάμπολλοι ανήμποροι συνάνθρωποί μας, τόσο στο λυκαυγές όσο και στο λυκόφως της ζωής τους,.

Στα σκοτάδια σου, βρίσκεις τους πιο φωτεινούς ανθρώπους, θα πεί ο ποιητής.

Και εμείς στην εκπαίδευση αντλούμε κουράγιο και δύναμη από την ακτινοβολία του μεγάλου, εν αρεταίς και άθλεσιν, ημών Ιεράρχου.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η παιδεία είναι κατ’εξοχήν συναντησιακή σχέση αγάπης. Με την πολυπλοκότητα των συναισθημάτων που περιλαμβάνει η λέξη αυτή, υμνήθηκε - και μάλιστα ιδιαίτερα - από την αρχαιότητα ακόμη, σ’ αυτόν εδώ τον τόπο: «Οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν», «Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ» διαβάζουμε στον πιο φημισμένο στίχο του δράματος του Σοφοκλή, την Αντιγόνη.

Η αγάπη όμως, την οποία μας δίδαξε ο Κύριος, ο μεγαλύτερος διδάσκαλος όλων των εποχών αποτελεί, πρωτίστως, τον πυρήνα της χριστιανικής διδασκαλίας:
«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» διακηρύττει στην προς Κορινθίους Α’επιστολή ο Απόστολος Παύλος , ενώ ο ιερός Χρυσόστομος ο οποίος μετουσιώνει σε δύναμη φωτός τον θείο λόγο του, αναφέρει την αγάπη ως βασικό γνώρισμα του παιδαγωγού.

«Ουδέν γάρ ίδιον προς διδασκαλίαν επαγωγόν ως το φιλείν και φιλείσθαι».
Πράγματι η παιδαγωγική αγάπη είναι η ύψιστη παιδαγωγική αρετή.

Την αγάπη αυτή, ιδιαίτερα στα παιδιά που η ζωή τούς στέρησε την αρτιμέλεια, τη διοχετεύουμε απλόχερα κι εμείς στα σχολεία, αν και η σημερινή πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης οι σχολικές δομές της ειδικής αγωγής-εκπαίδευσης αντιμετωπίζουν σοβαρά λειτουργικά προβλήματα.

Ωστόσο, η πρόνοια του Κυρίου μας δεν εγκαταλείπει αυτά τα παιδιά στο έλεος της μοίρας τους.

Εάν ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών έλεγε ο Ιωάννης Καποδίστριας

Γι αυτό και η σημερινή ημέρα δεν είναι αφιερωμένη μόνο σε αυτά τα άτομα, αλλά και στους αφανείς ήρωες της αδιάκοπης προσπάθειας.

Είναι όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι, οι καλοί Σαμαρείτες, οι οποίοι εργάζονται εδώ και διακονούν τους συνανθρώπους μας που έχουν εγγενείς αδυναμίες. Η καθημερινή βιομέριμνα αποτελεί γι’ αυτούς ύψιστη αποστολή η οποία υπερβαίνει μια επαγγελματική ενασχόληση και αναβιβάζεται στο επίπεδο της προσφοράς, της αγάπης, του αλτρουισμού.

Πλάι σε αυτούς, οι μεγάλοι ευεργέτες των τοπικών ιδρυμάτων, αλλά και οι απλοί καθημερινοί φιλεύσπλαγχνοι άνθρωποι οι οποίοι σε χαλεπούς καιρούς προσφέρουν από το υστέρημά τους, τον οβολό τους και βέβαια ο ιερός κλήρος.

Στο σημείο αυτό θα ήταν μεγάλη παράλειψή μου να μην αναφερθώ ιδιαίτερα και στον πατέρα Ιωάννη Προφύρη, την ψυχή αυτού του ιδρύματος, ο οποίος δίνει καθημερινά τον προσωπικό του αγώνα, ώστε ο ναός αυτός της αγάπης να αποτελεί πρότυπο προς μίμηση και έπαινο της τοπικής Εκκλησίας.

Τέλος, ένα διαφορετικό εύγε αξίζει και στους συγγενείς και φίλους αλλά κυρίως στους γονείς, οι οποίοι μαζί με τους ιδικούς τους αδύναμους συνανθρώπους μας παλεύουν καθημερινά να ξεπεράσουν τις όποιες δυσκολίες .

Ανέφερα προηγουμένως επιγραμματικά τον ρόλο του Σχολείου και των εκπαιδευτικών, μέσω των οποίων μπορεί να ξεκινήσει η πολλαπλή ένταξη των ατόμων αυτών, αλλά κυρίως η συνειδητοποίηση ότι αποτελούν σάρξ εκ της σαρκός μας. Είμαστε οι πνευματικοί τους γονείς και προσπαθούμε επιστρατεύοντας καθημερινά όλες μας τις δυνάμεις, στο δευτερογενές μορφωσιογόνο περιβάλλον, το σχολείο (το πρωτογενές είναι η οικογένεια), να είμαστε αρωγοί σ’ αυτό τον αγώνα.

Τριάντα και πλέον έτη ευρίσκομαι δίπλα στα παιδιά, κοντά στους μαθητές μας και είμαι ευτυχής γι’ αυτό. Τα υπόλοιπα 25 χρόνια ήμουν κι εγώ μαθητής στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στα Πανεπιστήμα. Μια ολόκληρη ζωή σε μια αίθουσα διδασκαλίας.

Σε αυτή τη μακρόχρονη πορεία έρχονται στιγμές που το βλέμμα μένει μετέωρο και ο νους προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε φυσικές ή ίσως μεταφυσικές ερωτήσεις.

Με αυτό το πνεύμα, προσπάθησα να σκηνογραφήσω και να ζωντανέψω σε μια άψυχη σελίδα από χαρτί κάποιες εικόνες που γεννήθηκαν ως ουράνιο αντιφέγγισμα, ως εγερτήριο καρδιάς, στα αθέατα μονοπάτια της νόησής μου. Είναι απ’ αυτές τις περιπτώσεις που η ζωή αντιγράφει ή και ξεπερνά τη φαντασία

Το ζευγάρι τις περισσότερες φορές νιόπαντρο, έμφορτο με ελπίδες κι όνειρα για τη ζωή, περιμένει το χαρμόσυνο γεγονός στον προθάλαμο ενός μαιευτηρίου. Η μεγάλη στιγμή φτάνει, η γλυκιά προσμονή στο αποκορύφωμά της και ξαφνικά σιωπή παντού…μόνο η σπασμένη φωνή του γιατρού πλανάται στον αέρα μεταφέροντας το άσχημο μαντάτο: τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε.

Η πλήρης ανατροπή, ο κόσμος γύρω καταρρέει, η γη χάνεται κάτω από τα πόδια τους, τα βλέμματα θολά κι απορημένα, ο πόνος και η απελπισία μαστιγώνουν τις αισθήσεις και ο πολυμέτωπος αγώνας τώρα αρχίζει… Κανείς από εμάς που είμαστε έξω από αυτή τη δοκιμασία δεν θα αισθανθεί ποτέ και στο ελάχιστο – όσο και να προσπαθήσει - τα αισθήματα που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι.

Τους έχω συναντήσει αυτούς τους γονείς. Με τι κουράγιο, τι αξιοπρέπεια, τι αυταπάρνηση, τι αγάπη δίνουν καθημερινά τον προσωπικό τους αγώνα για το σπλάγχνο τους, αυτή την ψυχούλα, το αθώο πλασματάκι, που μια βάσκανη μοίρα του στέρησε τα πιο ακριβά δώρα της φύσης.

Έχω συναντήσει και τους άλλους γονείς ή συγγενείς που είχαν στην οικογένεια κάποιο ατύχημα το οποίο άφησε τα κατάλοιπά του.

Είναι αξιοθαύμαστη η καρτερία και η προσφορά τους σε μια κοινωνία η οποία – ευτυχώς τα τελευταία χρόνια - φαίνεται να αλλάζει και να ευαισθητοποιείται σ’ αυτά τα θέματα.

Όμως, εμπόδιο σ’ αυτό, ίσως αποτελέσει η τωρινή απογοήτευση λόγω ένδειας, η οργή για την αδικία, η καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ατόμων με Αναπηρία, η απόγνωση, παράγοντες οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγήσουν λαούς και ευρύτατα λαϊκά στρώματα σε αδιαφορία και αποστασιοποίηση από τα ζέοντα κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό που σήμερα μνημονεύουμε.

Ωστόσο, η αγάπη και η θρησκευτικότητα που τη γεννάει, δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό επιφαινόμενο• σαν την ανθρώπινη νόηση, ανήκει στο DNA του ανθρώπου, καθώς είναι πολύτιμη για την επιβίωση και την πρόοδό του.
Όπως η Χριστιανική θρησκεία νίκησε με το δικό της τρόπο την εφήμερη φύση της ανθρώπινης ζωής και παραμερίζοντας τις «μνησίμορες» ανησυχίες, παρουσίασε τον θάνατο ως ελπιδοφόρο μυστήριο κι όχι ως σκοτεινή κατακλείδα ζωής, έτσι κι ο άνθρωπος με την αναζήτηση της αλήθειας, της σοφίας, της ελευθερίας, της ισότητας και κυρίως της αγάπης, θα νικήσει τις αντιξοότητες της ζωής, πάντα με τη ζωντανή πίστη στον Θεό, ο οποίος παραμένει η αρχική και η αιώνια πηγή τους.

«Κι έναν πόντο πιο ψηλά να πάτε, άνθρωποι, ευχαριστώ θα σας πει ο Θεός» σημειώνει ο Οδυσσέας Ελύτης.

*Σχολικός Σύμβουλος. Το κείμενο αποτελεί την ομιλία του κ. Σαιτάκη στο Άσυλο Ανιάτων την 3η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.

* Τα άρθρα αναγνωστών δεν απηχούν απαραίτητα τη γνώμη του notospress.gr