Γράφει η Εύα Νικολοπούλου

Έφυγε ξαφνικά, εντελώς απρόσμενα και τρομακτικά βίαια από τη ζωή εχθές το πρωί σε τροχαίο δυστύχημα στην Αθήνα ο δημοφιλής 32χρονος τραγουδιστής Παντελής Παντελίδης. Ο τραγουδιστής οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα το αυτοκίνητό του όταν αυτό ξέφυγε της πορείας του, προσέκρουσε στις μεταλλικές μπάρες ασφαλείας και ανετράπη, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού και τον σοβαρό τραυματισμό των δύο γυναικών που επέβαιναν στο όχημα.

Η είδηση του θανάτου του σόκαρε τον καλλιτεχνικό και τον απλό κόσμο. Βασική αιτία το ξαφνικό του θανάτου ενός 32χρονου άνδρα. Βασικότερη αιτία, τα social media.

Είθισται όταν φεύγει κανείς να γράφουμε γι' αυτόν και μάλιστα με τάσεις «αγιοποιητικές». Προσωπικά αρνούμαι να γράψω άλλο ένα θεοποιητικό αφιέρωμα στον Π. Παντελίδη. Βρίσκω σημαντικότερο και πολύ περισσότερο ενδιαφέρον να αναφερθώ σε αυτούς που τον γνώρισαν, τον λάτρεψαν, τον χλεύασαν και τώρα τον κλαίνε διαδικτυακά.

Γιατί ο Παντελίδης δεν ήταν αερικό, ούτε post σε κάποιον ιστότοπο. Ήταν ένας νέος άνθρωπος που έγραφε στιχάκια και μουσικούλα για να περνάει καλά ώσπου μια ωραία μέρα, ο “αληθινός” κόσμος του YouTube τον έκανε star. Και μετά όμως παρέμεινε ο ίδιος. Ένας νέος άνθρωπος που έγραφε στιχάκια και μουσικούλα εμπνεόμενος από τη ζωή του για να περνάει καλά. Από την εμφάνισή του στο YouTube όμως και μετά άλλαξε ο κόσμος γύρω του.

Τώρα τον ήξεραν πολλοί, τραγουδούσε σε μαγαζιά και του πέταγαν λουλούδια. Όταν τα τραγούδια άρεσαν ήταν Θεός και όταν έκανε λάθη σαν αυτό των «κατεχομένων», για όποιον βέβαια το θεωρεί τραγικό λάθος και εξακολουθεί ως και σήμερα υποκριτικά να το κρίνει, γινόταν ο εξ από δω ο ίδιος. Ο Παντελίδης ήταν ίδιος πριν από τρεις μέρες όταν, οι περισσότεροι από όσους σήμερα διαδικτυακά θρηνούν εξαπέλυαν δριμύτατη επίθεση εις βάρος του χρησιμοποιώντας χυδαίους χαρακτηρισμούς, βαρύγδουπες εκφράσεις και αφιερώνοντας... κατάρες στον φερόμενο ως αήθη δημιουργό. Ήταν ο ίδιος και πριν από 15 μέρες όταν τον σκέπαζαν πανέρια από λουλούδια και η υποκρισία του διαδικτύου που σήμερα σοκάρεται από το θάνατό του δεν μπορούσε να αντέξει το πώς εν μέσω κρίσης τόσα λεφτά γίνονται λουλούδια για χάρη του!

Μπορεί ο θάνατος να τα αλλάξει όλα; Όταν είναι όλα τόσο ψεύτικα, ναι. Οι διαδικτυακοί «φίλοι», άγνωστοι τις περισσότερες φορές μεταξύ τους, γράφουν, σχολιάζουν, χλευάζουν, κατακρίνουν και επαινούν χωρίς κόστος και γι' αυτό, χωρίς επεξεργασία. Δεν βλέπουν απέναντί τους έναν άνθρωπο που ζει και δρα αληθινά παρά ένα post που επιδίδεται σε ένα συνεχόμενο πηγαινέλα από PC σε PC και από tablet σε tablet. Όσο εύκολα μαθαίνουν, τόσο εύκολα λατρεύουν, τόσο εύκολα χλευάζουν και τόσο εύκολα θρηνούν.

Τον Παντελίδη τον γνωρίσαμε σαν post και τον χάσαμε σαν post. Κι αφού «εικονικά» χαρήκαμε, «εικονικά» θαυμάσαμε και «εικονικά» στηλιτεύσαμε τώρα ήρθε η ώρα να σοκαριστούμε, για λίγο, αληθινά. Γιατί ο θάνατος αυτού που κρίναμε εύκολα, κεκαλυμμένοι από ένα profil απόλυτα ανέξοδα μας δημιουργεί στιγμιαία ενοχές. Βιαζόμαστε λοιπόν να «αγιοποιήσουμε» για να εξιλεωθούμε. Δυστυχώς, χάνουμε πάντα το μέτρο γιατί εξακολουθούμε πάντα, όσο κι αν ζούμε «εικονικά» να φοβόμαστε το θάνατο.

Είναι θλιβερό να χάνει τη ζωή του ένας νέος άνθρωπος. Είναι το ίδιο θλιβερό να χρειάζεται ένας θάνατος για να αντιληφθούμε, έστω και στιγμιαία, ότι η «εικονική» μας φύση μπορεί ενίοτε να προσβάλλει τη δική μας ή μια άλλη αληθινή. Είναι θλιβερό να χρειάζεται το σκοτάδι ενός θανάτου για να μας κάνει να δούμε το φως της ζωής που διαχέεται πάντοτε γύρω μας.

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Παντελή Παντελίδη.