Με δύο αποφάσεις του που εντυπωσιάζουν, ο Άρειος Πάγος αλλάζει το τοπίο σε ό, τι αφορά στα εργατικά ατυχήματα.

Πρόκειται για αποφάσεις που αφορούν υποθέσεις τροχαίων ατυχημάτων με οδηγούς φορτηγών που μετέφεραν προϊόντα:

1η περίπτωση: Οδηγός μεγάλης νταλίκας ελληνικής εταιρείας που μετέφερε (σε ψυγείο) γαλακτοκομικά προϊόντα στην Ιταλία, έχασε τον έλεγχο του οχήματός του, με αποτέλεσμα αυτό να εκτραπεί της πορείας του και να προσκρούσει στο στηθαίο ασφαλείας του αυτοκινητοδρόμου το καλοκαίρι του 2011. Το όχημα κινούνταν με ταχύτητα 90 χιλιομέτρων την ώρα στο εθνικό δίκτυο Μπολόνιας – Ανκόνας. Από τη σύγκρουση το μεγαλύτερο μέρος της νταλίκας καταστράφηκε όπως και το φορτίο που μετέφερε, ενώ την τελευταία στιγμή ο οδηγός της κατάφερε να βγει από το φλεγόμενο όχημα και να σωθεί.

Ο Άρειος Πάγος, υιοθετώντας πλήρως τη σχετική απόφαση που είχε λάβει προηγουμένως το Εφετείο, έκρινε ότι ο οδηγός της νταλίκας δεν εκτέλεσε την εργασία του με επιμέλεια ως όφειλε και γι αυτό ευθύνεται για τη ζημιά που προκάλεσε στον εργοδότη του, δηλαδή την καταστροφή του οχήματος αλλά και του εμπορεύματος. Το ποσοστό δε συνυπαιτιότητάς του στο ατύχημα είναι 99% και ως εκ τούτου ο εργοδότης μπορεί να αξιώσει αποζημίωση από τον υπάλληλό του.

Εδώ η μειοψηφία τόνισε ότι «Ο εργοδότης με την αντιπαροχή του αμείβει την εργασία και όχι την ανάληψη κινδύνου. Ο μισθός που λαμβάνει ο εργαζόμενος δεν αντισταθμίζει τους κινδύνους ζημιών στους οποίους αυτός εκτίθεται κατά την εκτέλεση της εργασίας του, μέσα σε συνθήκες ή καταστάσεις πίεσης τις οποίες αποκλειστικά διαμορφώνει και επηρεάζει ο εργοδότης. Ακόμη και για τον πιο επιμελή και ευσυνείδητο εργαζόμενο ενδέχεται να καταστεί αναπόφευκτη μια στιγμιαία χαλάρωση της προσοχής με εντελώς δυσανάλογες συνέπειες».

2η περίπτωση: 41χρονος οδηγός βυτιοφόρου εκτελούσε δρομολόγιο από το Ζάκρο Καρδίτσας στον Ταύρο Αττικής μεταφέροντας γάλα. Το όχημά του εξετράπη της πορείας του και έπεσε σε γκρεμό με αποτέλεσμα ο οδηγός του, που μόλις είχε προσληφθεί στη συγκεκριμένη εταιρεία με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, να βρει ακαριαία τραγικό θάνατο αφού το τεράστιο όχημα τον καταπλάκωσε.

Οι συγγενείς του προσέφυγαν στα αστικά δικαστήρια διεκδικώντας αποζημίωση για ψυχική οδύνη υποστηρίζοντας ότι ο θάνατος του οδηγού οφείλεται σε υπαιτιότητα του εργοδότη αφού ο 41χρονος εκτελούσε συνεχή δρομολόγια πέραν του νόμιμου ωραρίου εργασίας του, επί οκτώ ώρες κάθε ημέρα και χωρίς παύση.

Παρά ταύτα, η υπεράσπιση της εταιρείας κέρδισε το αποτέλεσμα υποστηρίζοντας πως ο οδηγός δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας. Κι επειδή η ζώνη ενδεχομένως να του έσωζε τη ζωή, η παράλειψη αυτή του οδηγού συνεπάγεται σύμφωνα με απόφαση του Αρείου Πάγου συνυπαιτιότητα του θανόντος στο θάνατό του κατά 40%.

Έτσι, με βάση την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, η εργοδότρια εταιρεία ευθύνεται σε αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης που υπέστησαν οι συγγενείς του άτυχου οδηγού κατά 60% μόνον και μέχρι εκεί οφείλουν να αποζημιώσουν την οικογένειά του.

Οι εκπληκτικές αυτές αποφάσεις περί συνυπαιτιότητας των εργαζομένων σε εργατικά ατυχήματα ελήφθησαν δημιουργώντας δεδικασμένο προς υιοθέτηση. Από την κατοχύρωση της συνυπαιτιότητας φυσικά προκύπτει το έννομο δικαίωμα των εργοδοτών να αιτηθούν, και να λάβουν, αποζημίωση από τον βλαμμένο (εκ της βλάβης που έχει υποστεί) ή και νεκρό εργαζόμενο για την επιχειρηματική ζημία που υπέστησαν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόκειται για τις πρώτες αποφάσεις που αλλάζουν τον τρόπο αντιμετώπισης των εργατικών ατυχημάτων ή και δυστυχημάτων στα οποία μέχρι πρότινος θύμα θεωρούνταν μόνον ο εργαζόμενος…