Όταν ο πατέρας σπαράζει . Μόνη παρηγοριά να πιστέψει πως η Δήμητρα του, από εκεί ψηλά θλίβεται να τον ακούει έτσι…

Ο Άρης, ο αγέρωχος και πολυμήχανος, έρχεται αντιμέτωπος με τη δύναμη της ζωής και του θανάτου. Δύο δυνάμεις που τα έχουν βρει μεταξύ τους αφού ανάμεσά τους και υπάρχει η ανθρώπινη ζωή για νοηματοδοτεί την υπόστασή τους. Ο άνθρωπος είναι το τρίτο πανίσχυρο στοιχείο...

Σε κάθε αναπάντεχο, σε κάθε ακατανόητο, ζούμε το θαύμα αυτό που λέγεται άνθρωπος. Που έρχεται και φεύγει σαν το κύμα στην ακροθαλασσιά, πότε ήρεμα, στη ώρα του και πότε βιαστικά και άδικα, πριν καν αγγίξει την γήινη δαντέλα.

Οι φίλοι του λένε: «Άρη κουράγιο, δύναμη να αντέξεις τη δοκιμασία που η ζωή και ο θάνατος μαζί ανέθεσαν στην οικογένειά σου».

Ο Άρης Κουρεμπής έγραψε, μπροστά στο κενό του θανάτου της θυγατέρας του Δήμητρας:

Άχ… Γιατί Θεέ!!!

Αυτό που μου πήρες ήταν η ζωή μου...το πρώτο μου παιδί.
Γιατί θεέ μου;

Το είδα όταν γεννήθηκε 3 κιλά και 200 γραμμάρια αλλά υγιέστατο και είπα… σ’ ευχαριστώ θεέ μου!
Το είδα να περπατάει και είπα.... σ’ ευχαριστώ θεέ μου.
Το άκουσα να μιλάει και είπα ... σ’ ευχαριστώ θεέ μου.
Το έβλεπα να πηγαίνει σχολείο, να μεγαλώνει, να χαράζει δικούς του δρόμους, να κάνει φίλους, να λυγίζει και να σηκώνεται και έλεγα... δόξα τω θεώ.
Τώρα το πείρες εσύ... θεέ μου την ημέρα της γιορτής του.
Τώρα τι μπορώ να του πώ;

.......................

Όταν συναντηθούμε αγάπη μου, καρδιά μου θέλω να ξέρεις:
Θα σε παίρνω αγκαλιά να κοιμάσαι όπως τότε.
Θα αναπνέω την αναπνοή σου για να σου παίρνω τον πυρετό όταν αρρωσταίνεις.
Θα κάνω γύρους στους δρόμους με τ αυτοκίνητο για να κοιμάσαι.
Θα σε παίρνω στους ώμους μου στις πορείες και τις διαδηλώσεις.
Θα σε πηγαίνω κάθε χρόνο στο Πολυτεχνείο.
Τώρα που θα βρεις την Μελίνα Μερκούρη πες της πόση χαρά είχες όταν κατάφερα να σε πάω πρώτη στο δικό της λαϊκό προσκύνημα.
Ναι ψυχούλα μου... θα τα κάνω όλα από την αρχή.

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Όσο ζω Τουλίτσα μου θα φωνάζω τ όνομά σου.
Αγγελέ μου... Σ’ αγαπάω.