Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος

Αυτοί που θα ψηφίσουν το νόμο που επιτρέπει την αναδοχή παιδιών (οσονούπω θα ’ρθει ΚΑΙ η υιοθεσία) από ομόφυλα ζευγάρια, ας δώσουν απαντήσεις στο παιδί εκείνο , το οποίο όταν θ‘ αρχίσει να συνειδητοποιείται , θα διαπιστώσει (με βαθιά τραυματικό τρόπο) πως , ενώ τα άλλα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας έναν μπαμπά – άντρα και μια μαμά - γυναίκα , εκείνο μεγαλώνει ανάμεσα σε δυο «άντρες» (έναν στο ρόλο του μπαμπά κι έναν στον ρόλο της μαμάς!!!) ή ανάμεσα σε δυο «γυναίκες» (μία στο ρόλο της μαμάς και μία στον ρόλο του μπαμπά!!!) , με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την μετέπειτα ψυχική , πνευματική , σωματική , κοινωνική , κλπ , εξέλιξη και κατάληξή του .
Το ψυχολογικό στρες που θα δέχονται αυτά τα παιδιά στο κοινωνικό , σχολικό και φιλικό περιβάλλον θα είναι διαρκές και πολύ σκληρό , ακόμα και μόνο μέσα από τη συνειδητοποίηση της διαφορετικότητας της οικογένειας που μεγαλώνουν . Κι αυτό , δυστυχώς , δεν θα έχει προέλθει από δική τους επιλογή . Διότι εδώ , εκτός από τη αμφισβήτηση της ίδιας της Φύσης της Ζωής που στηρίζεται στο δίπολο Αρσενικό-Θηλυκό , εκτός από τη βίαιη καταπάτηση των παραδοσιακών και πατροπαράδοτων Αρχών , Αξιών και Ιδανικών , που δεν είναι μόνο ελληνικές αλλά και πανανθρώπινες, έχουμε και την καταστρατήγηση των θεσμοθετημένων , διεθνώς , δικαιωμάτων του Παιδιού , προκειμένου να ικανοποιηθεί το καπρίτσιο και ο ετσιθελισμός μιας κοινωνικής ομάδας , η οποία ενώ επέλεξε να ζει «παρά φύσιν» απαιτεί να κάνει χρήση ενός «κατά φύσιν» δικαιώματος , στην παράλογη λογική:
- Γεννάτε εσείς που επιλέξατε την φυσιολογική ζωή, για να γινόμαστε γονείς εμείς που επιλέξαμε την «παρά φύσιν».

Οι επιστήμες της Αγωγής , της Παιδαγωγικής , της Ψυχολογίας κ.α. έχουν εξαντλητικά ασχοληθεί και τεκμηριώσει το ρόλο και τη σημασία του πατέρα και της μητέρας για την ομαλή ψυχοπνευματική , κοινωνική και σωματική ανάπτυξη του παιδιού . Οι ρόλοι αυτοί είναι διακριτοί και η προσφορά του καθενός στη ζωή και την ανάπτυξη του παιδιού πηγάζει από τη φύση του κάθε γονιού (άντρας – γυναίκα) . Εν ενί λόγω , μια «γυναίκα» ΔΕΝ μπορεί να αντικαταστήσει και να υποκαταστήσει τον πατέρα ούτε ένας «άντρας» να αντικαταστήσει και να υποκαταστήσει τη μητέρα. Τελεία και παύλα !

Το επιχείρημα πως αυτή η λύση είναι προτιμότερη από το ίδρυμα είναι έωλο και δεν έχει τεκμηριωθεί , αφού τα όποια επιστημονικά συμπεράσματα , για να είναι τεκμηριωμένα , θα πρέπει να περιμένουν κάποιες 10ετίες ακόμα . Σίγουρα , το να μεγαλώνει ένα παιδί σε ίδρυμα έχει σοβαρές επιπτώσεις , όμως αυτό , από μόνο του , δεν κάνει καλύτερη λύση την αναδοχή και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια . Άλλωστε , η κακή ποιότητα και οι υπηρεσίες των κρατικών ιδρυμάτων προς τα παιδιά είναι ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων , οι οποίες τα έχουν αφήσει στο έλεος , χωρίς προσωπικό , χωρίς επιστημονικό σχεδιασμό και υποστήριξη και χωρίς υποδομές, καθιστώντας τα πραγματικά επικίνδυνα και ακατάλληλα για τα παιδιά . Αυτό , όμως , δεν δίνει άλλοθι στην κυβέρνηση, για να ανοίγει το δρόμο της αναδοχής και υιοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια ή να αφήνει εκτεθειμένα τα εγκαταλειμμένα παιδάκια κάνοντάς τα μπαλάκι ανάμεσα στους επαγγελματίες αναδόχους , των οποίων το κίνητρο θα είναι πρώτα και κύρια οικονομικό .

Η κατεύθυνση της κυβέρνησης , στα πλαίσια των εντολών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων , δεν είναι η ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών αλλά η αποποίηση της ευθύνης του κράτους ΚΑΙ για το θέμα της παιδικής προστασίας και πρόνοιας , η ανάθεσή τους στους παντός είδους ιδιώτες και το κλείσιμο των δομών προστασίας του παιδιού . Όμως η τεκνοποιία και η τεκνοθεσία ΔΕΝ είναι μια υπόθεση ατομική αλλά ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα το οποίο ΠΡΕΠΕΙ να διασφαλίζεται πλήρως μέσω του κράτους και των υπηρεσιών του, όπως μέσω του κράτους ΠΡΕΠΕΙ να διασφαλίζονται και οι όροι εκείνοι (οικονομικοί , κοινωνικοί κλπ) που θα εξαλείφουν τις αιτίες εγκατάλειψης παιδιών και θα ενθαρρύνουν έμπρακτα με μια σειρά μέτρων τη φυσιολογική αναδοχή και υιοθεσία . Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η εγκατάλειψη παιδιών έχει κορυφωθεί στα χρόνια των μνημονίων, παράλληλα με την υπογεννητικότητα που μαστίζει τη χώρα .

Η κοινωνία ας αναλάβει, επιτέλους , την πολιτική της ευθύνη για ΟΛΑ , εκείνη την ευθύνη που έχει αποποιηθεί, θύμα της προπαγάνδας, του εφησυχασμού , της μοιρολατρίας , της αλλοτρίωσης και του ευνουχισμού τον οποίο έχει υποστεί εκ μέρους του κατεστημένου , αναποτελεσματικού , ανέντιμου και , σ’ ένα βαθμό , διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος.