Ερωτεύτηκαν και μετά έπρεπε να μάθουν αν είναι αδέλφια – Η αποκάλυψη που έδωσε το τεστ DNA

ΓΑΛΛΙΑ. Για χρόνια, ο Arthur Kermalvezen, ο οποίος είχε γεννηθεί από δωρεά σπέρματος, κοιτούσε τους άνδρες γύρω του και αναρωτιόταν εάν κάποιος από αυτούς θα μπορούσε να είναι ο βιολογικός του πατέρας.

Όταν, ως ενήλικος πλέον, γνώρισε και ερωτεύτηκε την Audrey, επίσης παιδί από δότη σπέρματος στο Παρίσι, η αναζήτηση της βιολογικής του καταγωγής απέκτησε ξαφνικά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Πριν προχωρήσουν σε σχέση και δημιουργήσουν οικογένεια, έπρεπε να βεβαιωθούν ότι δεν ήταν ετεροθαλή αδέλφια.

«Έρωτας με την πρώτη ματιά»

Οι δυο τους γνωρίστηκαν το 2010, σε συγκέντρωση ανθρώπων που είχαν γεννηθεί μέσω δωρεάς και διεκδικούσαν πρόσβαση στις πληροφορίες για τη βιολογική τους καταγωγή.

Η Audrey περιγράφει τη γνωριμία τους ως «έρωτα με την πρώτη ματιά».

Υπήρχε όμως ένα σοβαρό ζήτημα. Την περίοδο κατά την οποία είχαν γεννηθεί λειτουργούσαν στο Παρίσι μόλις δύο τράπεζες σπέρματος, ενώ αρκετοί άνδρες είχαν πραγματοποιήσει περισσότερες από μία δωρεές.

Έτσι, υπήρχε πραγματική πιθανότητα ο Arthur και η Audrey να είχαν προέλθει από τον ίδιο δότη.

Η γαλλική νομοθεσία έκανε την απάντηση εξαιρετικά δύσκολη

Στη Γαλλία, γενετική εξέταση μπορεί να ζητηθεί και να εποπτευθεί μόνο από ερευνητή, γιατρό ή δικαστή.

Η κατοχή οικιακού τεστ DNA μπορεί να επιφέρει πρόστιμο άνω των 3.500 ευρώ, ενώ εταιρείες όπως οι 23andMe, Ancestry και MyHeritage δεν διαθέτουν τα τεστ τους στη χώρα.

Οι υποστηρικτές του νόμου, ο οποίος ισχύει από το 1994, υποστηρίζουν ότι προστατεύει ευαίσθητα γενετικά δεδομένα από εμπορικές εταιρείες και αποτρέπει οικογενειακές συγκρούσεις που μπορεί να προκαλέσουν απρόσμενα αποτελέσματα γενετικών ελέγχων.

Ο Arthur, ωστόσο, επισημαίνει ότι η Γαλλία είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που ποινικοποιεί τη χρήση τέτοιων τεστ.

Η κοινή αναζήτηση της καταγωγής τους

Πριν ακόμη μάθει από τους γονείς της, ως ενήλικη, ότι είχε γεννηθεί από δωρεά σπέρματος, η Audrey είχε γίνει δικηγόρος με ειδίκευση στο δίκαιο της βιοηθικής.

Γνώριζε επομένως καλά ότι η γαλλική νομοθεσία είχε κατοχυρώσει την ανωνυμία των δοτών ακόμη και μετά τον θάνατό τους.

Η ίδια, όμως, είχε συλληφθεί το 1979, πριν θεσπιστεί το συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο.

Κατά την αναζήτησή της για άλλους ανθρώπους που είχαν γεννηθεί πριν από το 1994 μέσω δωρεάς, εντόπισε τον Arthur, ο οποίος είχε ήδη γράψει βιβλίο για την επιθυμία του να μάθει περισσότερα για τη βιολογική του καταγωγή.

Η Audrey αναγνώρισε στα γραπτά του συναισθήματα που και η ίδια δυσκολευόταν να εκφράσει. Και οι δύο είχαν μεγαλώσει σε οικογένειες που τους αγαπούσαν, αλλά παράλληλα ένιωθαν την ανάγκη να μάθουν περισσότερα για τους άγνωστους ανθρώπους που είχαν συμβάλει στη γέννησή τους.

Έδωσαν 900 ευρώ για παράνομο γενετικό έλεγχο

Ύστερα από μήνες αναζήτησης, βρήκαν έναν γιατρό στη νότια Γαλλία ο οποίος, έναντι 900 ευρώ σε μετρητά, πραγματοποίησε γενετικό έλεγχο.

Το αποτέλεσμα έδειξε ότι δεν είχαν συγγένεια.

Ωστόσο, η αμφιβολία παρέμεινε, καθώς ο γιατρός παραβίαζε τον νόμο γνωστοποιώντας τους το αποτέλεσμα.

«Ανησυχούσαμε μήπως ήταν απατεώνας», θυμάται η Audrey.

Οι δύο τους σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν ένα τεστ DNA για το σπίτι προκειμένου να επιβεβαιώσουν το αποτέλεσμα, όμως η Audrey, ως δικηγόρος, ήθελε να κινηθεί εντός του νόμου.

Τρία χρόνια δικαστικών προσπαθειών

Από το 2010 ξεκίνησε σειρά νομικών προσφυγών κατά του γαλλικού συστήματος.

Ήθελε να μάθει εάν ο δότης της βρισκόταν ακόμη στη ζωή και, αν ναι, εάν εξακολουθούσε να επιθυμεί την ανωνυμία του.

Ζητούσε επίσης πρόσβαση σε μη ταυτοποιητικές πληροφορίες, όπως πόσες φορές είχε κάνει δωρεά και εάν ο Arthur θα μπορούσε να είναι ένας από τους ετεροθαλείς αδελφούς της.

Οι προσπάθειές της δεν απέδωσαν.

Έπειτα από τρία χρόνια δικαστικών αγώνων, το ζευγάρι αποφάσισε να πάρει το ρίσκο και παντρεύτηκε.

Το 2015, το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Γαλλίας απέρριψε την τελευταία προσφυγή της Audrey.

Ένας γιατρός βρήκε ότι οι δότες είχαν γεννηθεί διαφορετικές χρονιές

Λίγο πριν από τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, ένας γιατρός συμφώνησε να ερευνήσει ποιες πληροφορίες υπήρχαν για τους αντίστοιχους δότες τους.

Η γαλλική νομοθεσία επιτρέπει σε γιατρό να έχει πρόσβαση σε αυτές τις πληροφορίες για τους ασθενείς του, αλλά όχι να τις κοινοποιεί στους ίδιους.

Ο γιατρός διαπίστωσε ότι οι δύο δότες είχαν γεννηθεί σε διαφορετικές χρονιές, άρα δεν μπορούσαν να είναι το ίδιο πρόσωπο.

«Είναι εντελώς παράξενο, γιατί σημαίνει ότι ο γιατρός μπορεί να γνωρίζει περισσότερα από εμένα για εμένα», σχολίασε η Audrey.

Παρά και αυτή την πληροφορία, ο Arthur εξακολουθούσε να ανησυχεί ότι ενδεχομένως υπήρχε κάποια συγγένεια μεταξύ τους.

Έτσι, έπειτα από χρόνια αντίστασης στην ιδέα, αποφάσισαν τελικά να κάνουν οικιακό τεστ DNA.

Το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν συγγενείς.

Το DNA αποκάλυψε πολύ περισσότερα

Οι γενετικοί έλεγχοι άνοιξαν στη συνέχεια έναν εντελώς νέο δρόμο για την αναζήτηση της καταγωγής τους.

Έπειτα από 30 χρόνια κατά τα οποία αναρωτιόταν ποιος μπορεί να ήταν ο βιολογικός του πατέρας, ο Arthur κατάφερε τελικά να έρθει σε επαφή με τον δότη σπέρματος την ημέρα των Χριστουγέννων του 2017.

Για την Audrey, όμως, η αποκάλυψη ήταν ακόμη πιο απρόσμενη.

Ανάμεσα στις γενετικές αντιστοιχίες της εμφανίστηκε μια γυναίκα με το όνομα Sophie, την οποία η ίδια είχε εκπροσωπήσει στο δικαστήριο.

Οι δύο γυναίκες αγωνίζονταν για παρόμοια δικαιώματα.

«Ανακάλυψα ότι η Sophie, μια γυναίκα της οποίας την υπόθεση είχα υποστηρίξει στο δικαστήριο, ήταν η βιολογική μου αδελφή», ανέφερε η Audrey.

Τέσσερις από τους δέκα είχαν τον ίδιο δότη

Η Audrey και ο Arthur είχαν πραγματοποιήσει το τεστ DNA μαζί με ακόμη οκτώ ακτιβιστές που είχαν γεννηθεί μέσω δωρεάς και διεκδικούσαν πρόσβαση στην καταγωγή τους.

Από τους δέκα συνολικά, οι τέσσερις αποδείχθηκε ότι είχαν τον ίδιο δότη: η Audrey, ο αδελφός της Peter, η Sophie και ο αδελφός της Sophie, David.

Το αποτέλεσμα ανέδειξε πόσο υπαρκτή ήταν εξαρχής η πιθανότητα δύο άνθρωποι που είχαν γεννηθεί μέσω δωρεάς να μοιράζονται τον ίδιο βιολογικό πατέρα.

Βρήκε τον δότη της, αλλά είχε ήδη πεθάνει

Χρόνια αργότερα, μια γενετική αντιστοίχιση με έναν Αμερικανό οδήγησε την Audrey στον δικό της δότη, έναν άνδρα που ονομαζόταν Philippe.

Εκείνος, ωστόσο, είχε ήδη πεθάνει.

Η μητέρα της Audrey έγραψε επιστολή στην οικογένεια του Philippe, ευχαριστώντας την για το «δώρο» του, το οποίο χαρακτήρισε «ανεκτίμητο».

Η οικογένειά του υποδέχθηκε την Audrey σε επίσκεψή της. Η αδελφή του Philippe δεν γνώριζε μέχρι τότε ότι εκείνος είχε υπάρξει δότης.

Μέσα από αυτή τη γνωριμία, η Audrey μπόρεσε να αποκτήσει πληροφορίες για το ιατρικό ιστορικό της βιολογικής οικογένειάς της, αλλά και να δει φωτογραφίες και βίντεο του Philippe.

«Μπορώ να τον βλέπω, να βλέπω πώς κινούνταν και να ακούω τη φωνή του», είπε.

Η αλλαγή στον γαλλικό νόμο

Η νομική εκστρατεία της Audrey και το βιβλίο του Arthur συνέβαλαν, σύμφωνα με το BBC, στις αλλαγές της γαλλικής νομοθεσίας για τη δωρεά.

Οι άνθρωποι που έχουν συλληφθεί μέσω δωρεάς μετά τον Απρίλιο του 2025 μπορούν, όταν ενηλικιωθούν, να αποκτήσουν πρόσβαση σε στοιχεία που αποκαλύπτουν την ταυτότητα των δοτών τους.

Ωστόσο, η Γαλλία παραμένει μία από τις λίγες χώρες της Ευρώπης όπου τα τεστ DNA για οικιακή χρήση εξακολουθούν να απαγορεύονται.

Για την Audrey, επομένως, η διεκδίκηση συνεχίζεται.

«Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να γνωρίζει την καταγωγή του και να γνωρίζει την ιστορία του», υποστηρίζει.