Σπάρτη: Η Λέσχη Ανάγνωσης προτείνει το «Ο άνεμος που σαρώνει»

Γράφει η Στέλλα Γκίνη – Σπύρου

Η Λέσχη ανάγνωσης Σπάρτης διάβασε το βιβλίο της Selva Almada, σύγχρονης συγγραφέως της Αργεντινής, διεθνώς γνωστής, με τον τίτλο «Ο Άνεμος που σαρώνει».

Το μυθιστόρημα αυτό μεταφράσθηκε σε δώδεκα γλώσσες, μεταφέρθηκε στο θέατρο, στη μεγάλη οθόνη, έγινε όπερα και τιμήθηκε στο διεθνές φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε επαρχία της Αργεντινής, όπου ο αιδεσιμότατος κύριος Πίρσον, ιεροκήρυκας ευαγγελιστής, ταξιδεύει έχοντας ως πρόγραμμα και σκοπό την κήρυξη του Ευαγγελίου για την σωτηρία των ανθρώπων, πράγμα που πιστεύει ακλόνητα και το προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις. Στο ταξίδι του αυτό τον συνοδεύει η έφηβη θυγατέρα του Λένι, η οποία δεν φαίνεται ενθουσιασμένη με τον τρόπο αυτό της ζωής της και φθάνει μέχρι του σημείου να αμφισβητεί τις απόλυτες αντιλήψεις του πατέρα της περί θρησκείας και άλλων ζητημάτων γενικά.

Ξαφνικά χαλάει το αυτοκίνητό τους και αναγκαστικά ζητούν βοήθεια ειδικού για να διορθώσει τη βλάβη. Έτσι φθάνουν στο βενζινάδικο και το συνεργείο του μηχανικού Γκρίγκο Μπράουερ. Ο Γκρίγκο, άνθρωπος μέσης ηλικίας, κουρασμένος από τη ζωή, πρόθυμος και πρακτικός, βάζει τα δυνατά του. Έχει δίπλα του τον βοηθό του, ένα νεαρό παιδί, ήσυχο, κλειστό στον εαυτό του, τον Ταπιόκα.

Στο μυθιστόρημά μας συναντώνται τέσσερα πρόσωπα, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, μία συγκεκριμένη στιγμή, σε ένα αφιλόξενο και αδιάφορο περιβάλλον, με πολλή ζέστη, καυτό αέρα που μυρίζει μακριά βροχή δίπλα σε ένα χαλασμένο αυτοκίνητο.

Όλοι επιθυμούν να τελειώνουν το συντομότερο. Στο αυτοκίνητο, όμως, παρουσιάζονται δυσκολίες, και μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα αρχίζουν οι ψυχολογικές συγκρούσεις. Όταν ο ιεροκήρυκας σε μία ανάπαυλα για φαγητό, ρωτά τον μηχανικό «αν είναι πιστός», εκείνος του απαντά «αυτά είναι γούστα».

Εδώ έχουμε τη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μία μεριά τη βαθιά πίστη στη χριστιανική θρησκεία και την επιθυμία διάδοσής της, που αισθάνεται ο ιεροκήρυκας και από την άλλη μεριά την αμφιβολία και την κυνική αντίδραση που έδειξε ο μηχανικός. Όλα τα πρόσωπα που είναι οι βασικοί ήρωες του μυθιστορήματος έχουν έντονα προσωπικά θέματα και έζησαν πληγωμένες ιστορίες στη ζωή τους.

Η Λένι, κόρη του ιεροκήρυκα, ζει σε μία συνεχή μετακίνηση, υπό την αυστηρή επιρροή του πατέρα της, χωρίς προσωπικές φιλίες, και ανεξαρτησία, κάτι που δεν θεωρείται κανονικότητα για ένα κορίτσι στην εφηβεία, στερημένο επιπλέον της παρουσίας της μητέρας της μετά τον χωρισμό των γονέων της.

Ο νεαρός Ταπιόκα, βοηθός του μηχανικού, θυμάται τη μητέρα του, σε ηλικία οκτώ ετών, να τον παραδίδει στον Γκρίγκο, ενθυμίζοντάς του ότι είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού, και αυτή αθόρυβα να φεύγει και να εξαφανίζεται.

Ο μηχανικός Γκρίγκο ζει απομονωμένος, κουβαλώντας ένα σκληρό παρελθόν και έχοντας αναλάβει μόνος του την ανατροφή και φροντίδα του παιδιού.

Ο πάστορας βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της θείας βούλησης και έτσι αντιμετωπίζει τις δύσκολες στιγμές του και θεραπεύει τις πληγές του.

Τελικά, οι προσπάθειες του Γκρίγκο για επιδιόρθωση της βλάβης του αυτοκινήτου ευοδώθηκαν, τη στιγμή που η βροχή άρχισε να πέφτει με συντριπτική ένταση και η καταιγίδα ήταν προ των πυλών. Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα, η πρόταση του πάστορα στον Γκρίγκο, να αφήσει τον Ταπιόκα ελεύθερο να αποφασίσει ποιο δρόμο θα πάρει στη ζωή του , και πιθανόν να ακολουθήσει αυτόν και την κόρη του, έφερε μεγάλη αναστάτωση. Οι δύο άντρες πιάστηκαν στα χέρια, έπεσαν κάτω και κυλίστηκαν στη λάσπη. «Το αγόρι είναι προορισμένο για το Χριστό και για μεγάλα πράγματα, επιμένει ο αιδεσιμότατος».

Σιγά – σιγά η βροχή υποχώρησε, οι μαχητές σηκώθηκαν και σωριάστηκαν στις καρέκλες τους. Η καταιγίδα πέρασε τόσο στη φύση, όσο και μέσα από τις ψυχές των ηρώων αυτής της ιστορίας, έτσι που άρχισαν να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα και να τα βλέπουν διαφορετικά.

Το παιδί, ο Ταπιόκα που πάντα έδειχνε την συμπάθειά του στον πάστορα, ακολούθησε μαζί με αυτόν, τον δρόμο της καρδιάς του.

Ο μηχανικός Γκρίγκο Μπράουερ, βλέποντας το γήρας να καταφθάνει και να μην υπάρχουν ευκαιρίες για το παιδί, έφθασε στο σημείο να το παροτρύνει να φύγει και να αλλάξει τη ζωή του.

Έτσι, μπήκαν και οι τρεις στο διορθωμένο αυτοκίνητο, άφησαν τον Γκρίγκο μόνο του με τις δουλειές του και τα σκυλιά του που υπεραγαπούσε, να ζήσει κατά τις επιθυμίες του, έβαλαν εμπρός το αυτοκίνητο, το οποίο μετατράπηκε σε λίγο σε μία μεταλλική κουκίδα στη βρεγμένη ακόμα άσφαλτο και εξαφανίσθηκαν….

Ο τίτλος του βιβλίου « Ο άνεμος που σαρώνει» έχει έναν έντονο συμβολισμό, αφού μας προκαλεί να συνδυάσουμε τις αλλαγές στη φύση από το δυνατό άνεμο και την καταιγίδα, με τις ανατροπές στις ζωές, τις ιδέες και τις αποφάσεις των ηρώων.